[Ιμάμης: «Το πέος όταν βρίσκεται σε στύση δείχνει προς τον παράδεισο, προκαλείται από τις παρθένες…»·
03/12/2025 § Σχολιάστε
Μετανοείτε.
◉
[ακτιβισμός και επιλεκτική ηθική·
27/11/2025 § Σχολιάστε
Cy Twombly, Ferragosto III – oil on canvas
Όταν η ηθική συνοχή δοκιμάζεται στη δημόσια σφαίρα
Ο σύγχρονος ακτιβισμός αποτελεί μία από τις πιο ορατές μορφές κοινωνικής συμμετοχής. Από κινήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα μέχρι οικολογικές και αντιρατσιστικές πρωτοβουλίες, εκατομμύρια άνθρωποι διεκδικούν έναν κόσμο δικαιότερο και δημοκρατικότερο. Ωστόσο, η ένταση και η ταχύτητα με την οποία αναπτύσσονται οι κοινωνικοπολιτικές αντιπαραθέσεις οδηγούν σε ένα φαινόμενο που απειλεί την αξιοπιστία του ακτιβισμού: την επιλεκτική ηθική.
Η επιλεκτική ηθική εμφανίζεται όταν οι ηθικές αξίες δεν εφαρμόζονται καθολικά αλλά ανάλογα με το ποιος βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής. Οι επικριτές μιας ομάδας ή ενός κράτους μπορεί να σιωπούν όταν τα ίδια φαινόμενα παρατηρούνται στους «δικούς τους». Ο οικολόγος που καταναλώνει προϊόντα υψηλού περιβαλλοντικού κόστους, ο ανθρωπιστής που αδιαφορεί για τις αδικίες έξω από το ιδεολογικό του πλαίσιο ή ο φεμινιστής που καταγγέλλει σεξιστές μόνο όταν προέρχονται από «αντίπαλη» ιδεολογική ομάδα αποτελούν ενδεικτικά παραδείγματα.
Με έναν σπασμό ο κόσμος γέμισε με φρίκη. Από την Ουκρανία στη Γάζα μέσω Σουδάν, με τη διαρκή θηριωδία των ισλαμιστών στην Κεντρική Αφρική έως την κακουργία των καθεστώτων στο Αφγανιστάν και τη Βόρεια Κορέα ξετυλίγεται ένα υπερθέαμα βαρβαρότητας. Δυο τελευταία επεισόδια: η απαγόρευση βιβλίων γραμμένων από γυναίκες στο αφγανικό εκπαιδευτικό σύστημα και η ποινή του θανάτου για την παρακολούθηση απαγορευμένου ηλεκτρονικού περιεχομένου στη Βόρεια Κορέα. [1]
Η τελευταία έχει χαρακτηρισθεί από τον ΟΗΕ ως κράτος που διαπράττει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ήδη από το 2014, συμπέρασμα που επιβεβαιώθηκε τον Αύγουστο του 2025. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έχει εγκαλέσει τον Νετανιάχου μαζί με την ηγεσία της Χαμάς για εγκλήματα πολέμου. Οι κεκράκτες όμως του «προοδευτισμού» παραβλέπουν τις κατηγορίες για τα ίδια εγκλήματα εναντίον των προσώπων και καθεστώτων που υποστηρίζουν. Η διεθνής νομιμότητα τους βολεύει μόνο στο μέτρο που καταφέρεται εναντίον του Ισραήλ. [πηγή ό.π.]
Η φιλοσοφική διάσταση του φαινομένου συνδέεται με την έννοια της ηθικής καθολικότητας. Ο Καντ, στη Θεμελίωση της Μεταφυσικής των Ηθών, υποστηρίζει ότι μια πράξη είναι ηθική μόνο όταν η αρχή που την καθοδηγεί μπορεί να ισχύει ως καθολικός νόμος — όχι μόνο για τον εαυτό μας αλλά για όλους. Η ασυνέπεια ανάμεσα σε αυτό που απαιτούμε από τους άλλους και σε αυτό που επιτρέπουμε στους «δικούς μας» παραβιάζει αυτή την καντιανή αρχή.
Ο Zygmunt Bauman επισημαίνει ότι στη «ρευστή μοντέρνα εποχή», η ηθική συχνά εξαντλείται στην εικόνα — στην προβολή της ευαισθησίας παρά στη συνέπεια. Η άνοδος του «ηθικού θεάματος» (moral spectacle) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενισχύει αυτό το φαινόμενο.[2]
Η Hannah Arendt, από την πλευρά της, προειδοποιούσε ότι η ηθική χάνει τον δημόσιο χαρακτήρα της όταν υποτάσσεται σε λογικές στρατοπέδων: η «φυλετικοποίηση» της ηθικής οδηγεί σε συγκάλυψη της αδικίας όταν διαπράττεται από τους “δικούς μας”. [3]
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ακτιβισμός είναι εγγενώς αδύναμος. Αντίθετα, ιστορικά αποδεικνύεται ο βασικότερος φορέας κοινωνικής προόδου. Το πρόβλημα ανακύπτει όταν η ηθική μετατρέπεται σε μηχανισμό επικύρωσης ταυτότητας και όχι σε καθολική αξία. Ένας ακτιβισμός που λειτουργεί επιλεκτικά συμβάλλει στη δημιουργία δύο μέτρων και δύο σταθμών, υπονομεύοντας τον ίδιο του τον στόχο: την κοινωνική δικαιοσύνη.
Η υπέρβαση της επιλεκτικής ηθικής δεν είναι εύκολη. Προϋποθέτει αυτοκριτική, αποδοχή των δικών μας ασυνέπειων και προθυμία να εφαρμόζουμε τις αξίες μας όταν μας κοστίζουν και όχι μόνο όταν μας βολεύουν. Όπως υπογραμμίζει ο Paulo Freire, η αυθεντική πολιτική πράξη απαιτεί «να αγαπάς τον κόσμο αρκετά ώστε να τον αλλάξεις» — όχι μόνο στα σημεία όπου εξυπηρετεί την εικόνα μας.[4]
Ο πραγματικός ακτιβισμός δεν μετριέται από την ένταση των συνθημάτων ούτε από τον αριθμό των δημοσιεύσεων στο διαδίκτυο, αλλά από τη συνοχή της ηθικής στάσης. Η δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει μόνο όταν δεν αποτελεί προνόμιο των φίλων και πεδίο πολέμου για τους εχθρούς, αλλά δικαίωμα όλων.
__________
[1] Περικλής Βαλλιάνος, Η μάστιγα της επιλεκτικής ηθικής, Το Βήμα 17.10.25]
[2] Zygmunt Bauman, Ρευστή νεωτερικότητα, εκδόσεις Μεταίχμιο.
[3] Hannah Arendt, Η ανθρώπινη κατάσταση, Ευθύνη και κρίση, εκδόσεις Πατάκη
[4] Paulo Freire, Η Αγωγή των Καταπιεσμένων, εκδόσεις Gutenberg
◉
[13 Νοεμβρίου 2015 – Μπατακλάν. Δέκα χρόνια μετά, θυμόμαστε·
13/11/2025 § Σχολιάστε
Ζητήματα ελευθερίας
Θυμόμαστε
Τους 130 ανθρώπους που χάθηκαν εκείνη τη νύχτα στο Παρίσι· τις φωνές, τη μουσική, τη ζωή που σίγησε για λίγο, αλλά που δεν έσβησε ποτέ.
Η μνήμη τους παραμένει φως απέναντι στο σκοτάδι του φανατισμού, του ισλαμικού φονταμεταλισμού.
Το Bataclan δεν είναι πια μόνο μια σκηνή —είναι σύμβολο δύναμης, ενότητας και ελευθερίας.
Τι συνέβη. Στις 13 Νοεμβρίου 2015, μια σειρά συντονισμένων τρομοκρατικών επιθέσεων συγκλόνισαν το Παρίσι. Η πιο φονική πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Bataclan, όπου βρισκόταν σε εξέλιξη συναυλία του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Eagles of Death Metal.
Ένοπλοι τρομοκράτες εισέβαλαν στο χώρο και δολοφόνησαν 90 ανθρώπους, κρατώντας ομήρους για ώρες. Συνολικά, εκείνη τη νύχτα 130 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε όλη την πόλη, με δεκάδες ακόμη τραυματίες, στις επιθέσεις που ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος (ISIS).
Κάθε χρόνο, στις 13 Νοεμβρίου, η Γαλλία αποτίει φόρο τιμής στα θύματα:
- Τελετές μνήμης πραγματοποιούνται στο Bataclan και στα άλλα σημεία των επιθέσεων.
- Παρευρίσκονται συνήθως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μέλη της κυβέρνησης και συγγενείς των θυμάτων.
- Στο Bataclan, τα ονόματα των θυμάτων διαβάζονται ή αναγράφονται, και τηρείται σιγή μνήμης.
Η επέτειος έχει εξελιχθεί σε σύμβολο ανθεκτικότητας και ενότητας απέναντι στην τρομοκρατία. Το Bataclan, που ξανάνοιξε το 2016, παραμένει τόπος πολιτισμού αλλά και μνήμης, με ισχυρό φορτίο για τους Παριζιάνους και ολόκληρη τη Γαλλία.
(ελπίζουμε, αν και δεν είμαι αισιόδοξος, ότι δεν θα ξανασυμβεί)
Ποτέ ξανά!
◉
[Στη Γαλλία χτίζονται διαρκώς τζαμιά·
13/11/2025 § Σχολιάστε
Yπάρχουν ήδη 2.800
Screenshot
Γαλλία: κάθε συνοικία και τζαμί
Tζιχαντιστικά τζαμιά, νόμος για τον «έλεγχο» του ισλαμικού κοινοτισμού και η έλλειψη θάρρους
Τι συμβαίνει με τα τζαμιά, τους χώρους λατρείας και τις χριστιανικές εκκλησίες στη Γαλλία
Γράφει η ©Σώτη Τριανταφύλλου >>>Athens Voice
Τον περασμένο μήνα διακόπηκαν, με απόφαση της νομαρχίας, τα ισλαμικά μαθήματα του Ινστιτούτου Αλφούλκ στο Αντονύ, στην περιφέρεια του Παρισιού. Αν και το «ινστιτούτο» κάνει λόγο για «προσωρινή παύση λόγω πλημμελούς πυρασφάλειας» και ελπίζει σε επαναλειτουργία και διαδικτυακά μαθήματα, στην πραγματικότητα στο Αντονύ γινόταν φονταμενταλιστικό κήρυγμα. Αλλά, pas de souci! Οι εργασίες για το καινούργιο τζαμί, το τρίτο σ’ αυτό το παρισινό προάστιο, συνεχίζονται κανονικά· το τέμενος θα λειτουργήσει μέσα στο 2026.
Οι παλιοί αριστεροί έλεγαν «κάθε συνοικία και σχολείο, όχι κάθε συνοικία και εκκλησία»· κι όσοι εξ αυτών ήταν φιλοσοβιετικοί κομμουνιστές χειροκροτούσαν την αντιθρησκευτική εκκλησία του Στάλιν που είχε ξεκινήσει το 1928 και είχε συνεχιστεί για περισσότερα από δώδεκα χρόνια. Οι χριστιανικές εκκλησίες εκλαμβάνονταν — δικαιολογημένα εν μέρει— ως χώροι τυφλής πίστης, σκοταδισμού και αμάθειας. Οι σημερινοί αριστεροί θεωρούν τον εαυτό τους πιο πνευματικό από τους χυδαίους υλιστές του 20ού αιώνα· βλέπουν τα πράγματα εντελώς διαφορετικά· ή δεν τα βλέπουν καθόλου. Το σύνθημά τους είναι «κάθε συνοικία και τζαμί!»· όσο για τις χριστιανικές εκκλησίες, οι περισσότεροι σημερινοί αριστεροί διατηρούν την παραδοσιακή αριστερή θέση — εξαιρέσεις υπάρχουν.
Γαλλία: τζαμιά, αίθουσες προσευχής και χώροι λατρείας
Στη Γαλλία χτίζονται διαρκώς τζαμιά —μερικά από τα οποία αντικαθιστούν μικρές συνοικιακές αίθουσες προσευχής— τα οποία προστίθενται στα 2.800 που υπάρχουν ήδη. Καθώς η μουσουλμανική κοινότητα διευρύνεται, πιέζει για περισσότερους και μεγαλύτερους χώρους λατρείας του Αλλάχ, που, μερικές φορές, είναι χώροι προπαγάνδας εναντίον της Γαλλίας. Το κύμα ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1980: νωρίτερα, στη μητροπολιτική Γαλλία, υπήρχαν μόνο δύο μεγάλα τεμένη· οι μουσουλμάνοι προσεύχονταν σε μικρές αίθουσες χωρίς ιδιαίτερα διακριτικά γνωρίσματα. Στη συνέχεια, με πρωτοβουλίες εντός και εκτός της χώρας, μετά τα εγκαίνια του Μεγάλου Τζαμιού της Λυόν και του Évry-Courcouronne το 1994, άρχισαν να χτίζονται θεαματικά τζαμιά συνδεδεμένα με διεθνή ισλαμιστικά δίκτυα· μέχρι το 2009 είχαν χτιστεί 2.500, 64 από τα οποία είχαν μιναρέ. Πολλά ήταν έργα γνωστών αρχιτεκτόνων, γεγονός που τους προσέδιδε αίγλη κι έναν αέρα ψευτονεωτερικότητας: τις αμοιβές των stararchitects πλήρωναν (και πληρώνουν) διάφορες μουσουλμανικές χώρες, η Ισλαμική Τράπεζα Ανάπτυξης και ιδρύματα όπως το μαροκινό Χασάν ΙΙ.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον νόμο του 1905 περί κοσμικότητας του γαλλικού κράτους, δεν επιτρέπονται δημόσιες επιχορηγήσεις για ανέγερση λατρευτικών κτιρίων: όπως είπα, η χρηματοδότηση προέρχεται από δωρεές και συλλόγους που σχετίζονται με διεθνή ισλαμικά κέντρα από το Μαρόκο, την Αλγερία, την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και από τις χώρες του Περσικού Κόλπου. Εξαιρείται η περιοχή της Αλσατίας-Μοζέλ όπου, εξαιτίας του καθεστώτος «Κονκορδάτου» (που χρονολογείται από τότε που η περιοχή δεν ανήκε στη Γαλλία, άρα δεν υπόκειτο στον νόμο του 1905), υπάρχει δυνατότητα δημοτικών ενισχύσεων: έτσι, ο δήμος του Μετς (Μοζέλ) ενέκρινε επιχορήγηση για νέο τζαμί, παρότι, όπως προανέφερε, στο Στρασβούργο (Κάτω Ρήνος), η δημοτική επιχορήγηση του 2021 ακυρώθηκε δικαστικά το 2022.
αγριμολογος 