‘στορίες

20/11/2016 § Σχολιάστε

12.

Αριστείδης Βέργος

bergos20-11-16

Υπηρέτησε με αφοσίωση τον Χάλια Πασά ως απλός υπαξιωματικός. Στη περίφημη μάχη του Ψηλού Λόφου (1369) ο Βέργος ανακηρύχθηκε Σουλτάνος, δηλαδή επί του πολεμικού πεδίου ανακηρύχθηκε Σουλτάνος, και αυτό είχε ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα.

Μία από τις πρώτες πράξεις του Βέργου ήταν να διατάξει τον απαγχονισμό του αδερφού του Νεοκλή, εγκαινιάζοντας την μετέπειτα, υπό πολλών σουλτάνων εφαρμοσθείσα μέθοδο· της δια του φόνου απαλλαγής των στενών συγγενών, οι οποίοι θα ήταν πιθανόν να εγείρουν αξιώσεις επί του θρόνου.

Δεν διέσχιζε τους δρόμους της Πόλης μονάχος -επίδοξοι δολοφόνοι παραμόνευαν παντού- αν και το επιθυμούσε διακαώς· αν και το επιθυμούσε για να ξεφύγει από εφιάλτες, ήθελε πολύ να περπατήσει μόνος και ήθελε πολύ να γύριζε, όποτε αυτός επιθυμούσε, την πλάτη προς το κέντρο της αγαπημένης του πόλης, ήθελε ακόμη να περπατήσει μπρος τα πίσω, ανάποδα με γυρισμένη την πλάτη, προς το κέντρο της αγαπημένης του πόλης και· ήθελε επίσης την ώρα αυτή να σκέφτεται ότι η Πόλη του φέρνει τύχη, κάθε φορά που περπατούσε στους δρόμους και στα σοκάκια της, να γευτεί την αταξία ανάκατη με των μπαχαρικών τη μυρουδιά –ω! πόσο την αγαπά αυτή την πόλη με την γοητευτική ασχήμια της. Ήθελε μόνο να περπατά. Να περπατά και να σκέφτεται. Να περπατά ανέμελα κι αφηρημένος. Να περπατά χτυπώντας την πλάτη ανθρώπων που θα συναντούσε και η παρηγοριά να τον γεμίζει αυτόματα έως το μεδούλι δίχως να την αποζητά. «Να περιπλανιέμαι δίχως σκέψεις, να περιπλανιέμαι χωρίς διακοπή, να σκέφτομαι, να σκέφτομαι. Να σκέφτομαι. Να Αναζητώ καταφύγιο ανθρωπισμού, ομορφιάς και λογικής και όλες οι κρυφές γωνίες να είναι φωτισμένες και όλες οι πληγές να παραμένουν ανοιχτές, να περιμένουν τον ερχομό μου· πληγές που μόνο εγώ μπορώ να επουλώσω.»

*

Αναφερόμενα πρόσωπα και πράγματα αποτελούν προϊόντα της φαντασίας.
Φωτογραφία: Βαγιαζίτ Β’ (Διδυμότειχο, 3 Δεκεμβρίου 1447 – 26 Μαΐου 1512) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την περίοδο 1481-15123 Δεκεμβρίου 1447 – 26 Μαΐου 1512) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την περίοδο 1481-1512.

*

[διαβάστε όλες τις ‘στορίες]

nTBBo7b8c

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

‘στορίες

28/10/2016 § Σχολιάστε

11.

בַּעַל-פְּעוֹר

Ο Βεεμωθ, εκ του Λεξικού της Κολάσεως (Dictionnaire Infernal) -κλικ στη εικόνα δια την Α Εκδοσιν του 1826

Ο Βεεμωθ, εκ του Λεξικού της Κολάσεως (Dictionnaire Infernal) -κλικ στη εικόνα δια την Α’ Εκδοσιν του 1826

Βεελφεγώρ

Θεός των Μωαβιτών, τον οποίον συχνά ελάτρευσαν και οι Ισραηλίται παρασυρθέντες από γυναίκας των Μωαβιτών και τιμωρηθέντες διά τούτο. Η λέξις ίσως είναι σύνθετος από το Βεέλ ή Βααλ και Φεγώρ, ή ίσως Φογώρ, και εν τοιαύτη περιπτώσει θα εσήμαινε τον επί του όρους Φογώρ λατρευόμενον Κύριον. Λέγεται ότι η λατρεία του ήτο ακόλαστος και αυτό συνετέλεσεν εις το να τον παραλληλίσουν πολλοί προς τον Πρίαπον.

Δεν γνωρίζω, πέραν του πρώτου σύνθετου «Βεε» αν ο αναφερόμενος εις πολλάς πραγματείας περί δαιμονολογίας ονόματι Βεεμωθ (בהמות) έχει κάποια σχέση με τον παραπάνω εντιμότατον κύριον Βεελφεγώρ, πάντως αναφέρεται και αυτός μεταξύ των πνευμάτων του κακού, κυρίως με το πληθυντικό του: «Βεεμά» -λέξις εν χρήσει εις την Παλαιάν Διαθήκην, όπου του αποδίδεται γενικώς μεν η έννοια του ζώου, του τετραπόδου, του θηρίου. Ειδικώτερον δε εις την Βίβλον του Ιώβ περιγράφεται ως θηρίον τεράστιον και ασύνηθες. Τινές αναγνωρίζουν εις την περιγραφήν του τον ιπποπόταμον, άλλοι νομίζουν ότι πρόκειται περί του ελέφαντος, περί ταύρου ή και του μαμούθ. Η γνώμη ότι ίσως εννοούνται οι σκώληκες οι κατατρύχοντες το σώμα του Ιώψβ δεν φαίνεται να στηρίζεται. Εις την ελληνικήν μετάφρασιν της Παλαιάς Διαθήκης αποδίδεται με την λέξιν «θηρίον». Η λέξις «θηρίον» αναφέρεται βεβαίως εις την Αποκάλυψιν (κεφ. ΙΓ 13) του Ιωάννου «και να μη δύναται μηδείς να αγοράση ή να πωλήση, ειμή ο έχων το χάραγμα, ή το όνομα του θηρίου, ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού.» […] «Εδώ είναι η σοφία’ όστις έχει τον νούν, ας λογαριάση τον αριθμόν του θηρίου· διότι είναι αριθμός ανθρώπου’ και ο αριθμός αυτού είναι χξστ’(666)».

fav_separator

Διευκρινιστικόν:
Ουδεμίαν δε σχέσιν έχει με τα προαναφερόμενα το ρήμα «Βελάζω» (άλλως μελάζω) –καθότι πρόκειται περί ρήματος προερχόμενου από την φωνήν των αιγών και προβάτων μπέε-μπέε. Επί αιγών και προβάτων εκβάλλω φωνήν, βλήχωμαι. Λέγεται ειρωνικώς και επί ανθρώπων. Ιδίως επί γυναικείων κραυγών («τι βελάζει αυτή;»). Η φωνή των προβάτων και αιγών λέγεται βέλασμα.

*

*

[διαβάστε όλες τις ‘στορίες]

nTBBo7b8c

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

‘στορίες

21/09/2016 § Σχολιάστε

10.

velada21-9-16

Βελάδα: Ανδρικόν πολιτικόν ένδυμα, φερόμενον εις εορτάς, χορούς, επισήμους δεξιώσεις κλπ., το άλλως ονομαζόμενον φράκο ή ρεδιγκόταν. Κωμικός λαϊκός τύπος λίαν προσφιλής είναι «ο πολιτικός, ο γιατρός και ο δάσκαλος με τη βελάδα» και εις τούτον συχναί είναι οι μεταμφιέσεις κατά τας αποκρέω.

Βελάδα και ημίψηλο σαν αυτά που περιγράφουν ο Μπαλζάκ και ο Ντοστογέφσκι, αυτά που φορούν οι ταπεινοί δημόσιοι υπάλληλοι με βαθμό Γραφέα Β’ των μυθιστορημάτων τους: τριμμένα από τον χρόνο, να γυαλίζουν από το συνεχές βούρτσισμα, που τοποθετούνται προσεκτικά στον «καλόγερο» όταν μπαίνουμε στο κρύο σπίτι. Ειδικά η βελάδα στη δουλειά προφυλάγεται με «μανίκια», σωλήνες από μαύρο ύφασμα με λάστιχα στις άκρες που προσαρμόζονται στα μανίκια της βελάδας για να μη φθείρονται από τη συνεχή επαφή με το γραφείο και να μην πιτσιλίζονται από το μελάνι. [1]

Από τη βελάδα, ευτυχώς η κοινωνική εξέλιξη, μας έχει απαλλάξει. Το τέλος της είναι οριστικό.

Παλιό το φαινόμενο του «Τέλους», γενικώς. Αν θυμάστε το σύνθημα «τέλος στον κινηματογράφο του μπαμπά» της Νουβέλ Βαγκ με τις αλυσιδωτές αντιδράσεις και οι τομές ή «Η τομή» και τα κίνητρά της στα τέλη της δεκαετίας του ‘50 και ΄60 του 20ου αι. Δεν πήγαν περίπατο όλα αυτά, κάτι ανανεώθηκε, κάτι δημιουργήθηκε το οποίο θυμόμαστε με σχετική (για τους παλιότερους) νοσταλγία από έργα των Τρυφώ, Γκοντάρ, Ρομέρ, Σαμπρόλ κ.α. Όμως το απροσδόκητο ήταν η όλη διαδικασία που οδηγούσε σε αδιέξοδο διότι παράλειψαν οι πρωταγωνιστές της –δεν ήταν δουλειά τους- αλλά έχει σημασία ότι· κάποιες αντινομίες της τέχνης του συγκεκριμένου είδους, στην περίπτωσή μας, ο κινηματογράφος που παρουσιάζεται ως να δείχνει το τέλος του εαυτού του και που αφορά τον ίδιο… Όμως η κοινωνία καταλυτικά παρουσιάζει τις αντιφάσεις του αιώνα που τον γέννησε· και αυτό, δεν γίνεται να αφορά μόνο το συγκεκριμένο είδος (κινηματογράφο), αλλά την τέχνη γενικότερα που ήδη·  το πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα, μέσω κυρίως των πλαστικών τεχνών (ζωγραφική)· είχε εξαπολύσει την «κατάλυση της καλλιτεχνικής γλώσσας» και το γενικό σμπαράλιασμα «των πλαστικών μορφών».

Όλα αυτά πέρασαν πια, στην ιστορία. Όμως «το Τέλος» επανέρχεται για να ξανασβήσει και· αχνογελά κανείς, ενίοτε και ειρωνικά, με τα διάφορα προαναγγελθέντα των διάφορων Φουκουγιάμα περί του τέλους της Ιστορίας,

Παλιά, μάλλον αρχαία πλέον, τα φαινόμενα του «Τέλους». Θυμίζουν το μελάνι που ξοδεύτηκε (άδικα ή μη –όπως το βλέπει κανείς) για θεωρίες τέλους ή και καταστροφής ή τα «οριστικά» μανιφέστα στη φιλοσοφία αλλά και στην τέχνη, των Μαρξ, Μπρετόν, Κορμπυζιέ κ.α., έως και στα άλλα «οριστικά» ερωτήματα, του «γιατί να γράφουμε».

Ναι, «γιατί να γράφουμε»· αφού ( μετά το «αφού» οι… στοχασμοί ξετυλίγονται και μας λιγώνουν από την ατέλειωτη βιβλιογραφία που πλαισιώνονται)

*

[1] «Το Βήμα» 03.01.2014

*

[διαβάστε όλες τις ‘στορίες]

‘στορίες

09/07/2016 § Σχολιάστε

9.

donkeyHead

Ω, ερανιστές της συνωμοσίας και του παραδόξου, οι θέτοντες αιχμηρά ερωτήματα τύπου «τι μας κρύβουν και δεν μας ανακοινώνουν την ύπαρξη εξωγήινων», και οι θέτοντες μεστά ερωτήματα τύπου «Αν συναντήσεις εξωγήινο και από φόβο τον σκοτώσεις, θα πας φυλακή ή όχι;».

Και οι γνωμοδοτήσεις ειδικών (τι θυμάμαι τώρα) νομικών, όπως του επιφανούς νομικού  Σάφι Αχμέντ, από τις στήλες της «Νταίηλυ Μαίηλ», που… λάμπει σαν διαμάντι σε ένα τόσο σοβαρό, με κοινωνικές επιπτώσεις ζητούμενο «Ο φόνος εξωγήινου ­ γράφει ­ δεν προβλέπεται από τον ανθρώπινο νόμο. Αν διαπραχθεί κάτι τέτοιο, θα κριθεί σε συνάρτηση με τις προκαταλήψεις περί ανωτερότητας της ανθρώπινης ιδιότητας και με την επίδραση που όλοι έχουμε υποστεί από έργα επιστημονικής φαντασίας. Η Ιστορία ωστόσο διδάσκει ότι όσοι διακινδύνευσαν έξοδο από τη σιγουριά της φυλής τους και τόλμησαν να εισέλθουν σε ένα στάσιμο πολιτισμό έγιναν, κατά κανόνα, δεκτοί σαν θεοί. Αν κάποιος εξωγήινος διασχίσει αστερισμούς και γαλαξίες για να μας επισκεφθεί, θα θεωρηθεί αυτόματα τόσο πολύ ανώτερός μας που κάθε σκέψη για θανάτωσή του αλλά και κάθε ανθρώπινη νομοθεσία θα φανούν ξαφνικά παρωχημένες».[1]

Ω! πως φέρουν όλα τούτα στο νου Derrid-aϊκά sophistiqué της συσκότισης συνοδευόμενα μετά της φαντεζί ορολογίας του τίποτα και του θρησκευτικού μυστικισμού ρητορικών τεχνασμάτων λιλιπούτειων· φέροντες φιλοσοφικούς μανδύες με ύφος χιλίων καρδιναλίων που ορίζουν σκέψεις και ζωές εκατομμυρίων.

*

[1]από τη στήλη «Σήματα», εφημ. Τα Νέα 23.06.1998

*

*
[διαβάστε όλες τις ‘στορίες]

Where Am I?

You are currently browsing the stories category at αγριμολογος.