‘στορίες

07/02/2017 § Σχολιάστε

14.

Περί απορριμμάτων απελπισίας

stories7-2-17

«Ποιες Στρίγγλες σου ροκανίσανε τα νεύρα;»
μου είπε η γριά Προσέληνος. Σε τι μαγαρισιές του
δρόμου, σε ποιο κουφάρι πάτησες τη νύχτα;
Πετρωνίου ‘Σατυρικόν’

Θυμάμαι το βροχερό πρωινό ανεβαίνοντας την Υμηττού, στο Παγκράτι· μού ‘ρθε στο νου, δεν ξέρω πως, το «Σατυρικόν»· και θυμήθηκα, πως τ ό τ ε που το διάβαζα, μου είχε κάνει εντύπωση, πόσο ο Πετρώνιος το χαιρόταν γράφοντάς το –αυτή ήταν η δική μου τουλάχιστον αίσθηση. Το διασκέδαζε. Κατέγραφε το κέφι του. Τη διάθεσή του· δίχως να καταντήσει σχολαστικός. Τα γραπτά του, για τους παλιούς και σύγχρονους μελετητές του, παραμένουν διφορούμενα. Τι σημασία έχουν όμως οι εντυπώσεις περί Πετρωνίου όταν κυριαρχεί η βροχή· ο απότομος θόρυβός της, όπως τον ένιωσε κάποτε ο Πεσσόα, να χύνεται πάνω στο φωτισμένο σύμπαν και να νιώθει την κρυάδα που έφτανε, όπως λέει, «ως στα υποθετικά μου κόκαλα, κάπως σαν να φοβάμαι» μπρος στη «μέρα που υψώνεται αμετάκλητα, ο πόνος που σηκώνεται κι αυτός σαν την ωμή αλήθεια της μέρας που μεγαλώνει…». Και οι σχέσεις με τον εαυτό μας· οι συνεχείς μεταβαλλόμενες σχέσεις με το περιβάλλον· οι κοινωνικές του λειτουργίες που αλλοιώνονται και· το άκαμπτο μοντέλο της γραφής αποσπάται· κείται στην άκρη της πραγματικότητας που κατά Πεσσόα, Προυστ και του ανάλαφρου Πετρωνίου η γραφή, δεν είναι παρά η γραπτή ουσία απορριμμάτων απελπισίας; Το γεγονός ε κ ε ί ν η ς της βροχής, ε κ ε ί ν ο το πρωινό στην Υμηττού, φαντάζει παραδόξως ως ένα σταθερό φωτογραφικό οπτικό είδωλο στη μνήμη. Ένα παρόν που θεάται μια παρελθούσα εμπειρία, ως π α ρ ό ν. Πρόκειται περί δύο αντικρουόμενες χρονικές τάσεις(;) ή περιόδους που αναδύονται από ένα κοινό υπόστρωμα: τη συγκίνηση. Και μου ήρθε τότε θυμάμαι, για πρώτη φορά η ιδέα, περπατώντας μες στη βροχή, να γράψω ένα βιβλίο από τυχαία αποσπάσματα που θα υπέκλεπτα ως λαθραναγνώστης· κρυφοκοιτάζοντας βιβλία ανθρώπων ενόσω διαβάζουν. Δυστυχώς η πρωτότυπη ‘μεγαλοφυής’ ιδέα μου δεν ευοδώθηκε ποτέ. Μήπως όμως, αυθαίρετα ίσως συμπεραίνω, οι απόψεις μας, ή τα «σημεία», όπως παράδειγμα ε κ ε ί ν ο το βροχερό πρωινό, ως φορείς μηνυμάτων που στηρίζονται σε παρελθούσες εμπειρίες, και μήπως· μεταξύ των μηνυμάτων αυτών και του κοσμοειδώλου μας συντελείται η πιθανή υπέρβαση που· μεταξύ ποικίλων άλλων ακόμα παραγόντων, καθορίζουν και την αντίληψή μας;

*

Αποσπάσματα Πετρωνίου ‘Σατυρικόν’ -μτφρ Άρη Αλεξάνδρου, εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1985
Αποσπάσματα Πεσσόα, από ‘Το Βιβλίο της Ανησυχίας’ μτφρ. Άννυ Σπυράκου, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1989.

Η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου

*

[διαβάστε όλες τις ‘στορίες]

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

Advertisements

‘στορίες

13/12/2016 § Σχολιάστε

13.

Είμαστε οι περιγραφές μας

φωτογραφία αγνώστου, από oldpicsarchive.com

φωτογραφία αγνώστου, από oldpicsarchive.com

Πάνε και τα αισθητικά ερεθίσματα και τα σοκ της υποδοχής. Σε αγύριστο περίπατο πήγαν και τα σουρεαλιστικά αξιώματα της πολιτισμικής αυτοπεποίθησης του κάπως υποψιασμένου· κυρίως του ελαφρώς ημιμαθές κοινού. Περίπατο και η καλλιτεχνικά σουρεαλιστική σύγχυση της πραγματικότητας με το δίχτυ ασφαλείας για τον αμφισβητία που έπεφτε από τις αγκάλες ενός μεσοαστικού συντηρητισμού. Εθιστήκαμε στη συνεχή κι επίμονη «πρωτοτυπία-πρωτοπορία» κι ο εθισμός αυτός μοιραία την μετέτρεψε σε αφόρητη κοινοτοπία.

Ελάχιστα σήμερα κάνουν εντύπωση στους ενήμερους· ελάχιστα θεωρούνται προκλήσεις και αιτίες γνήσιας έκπληξης. Η παλιανθρωπιά κι η μισανθρωπία είναι πλέον κανόνας -άλλωστε πάντα ήταν. Μάθαμε εν μέσω συντριμμιών σε πόσο απέραντες κι αστήρικτες τερατολογίες πιστέψαμε στη νιότη. Πάντα έτσι ήταν, αν και αμυδρά υποψιάζομαι ότι σήμερα είμαστε καλύτερα· δύσκολα πλέον κάποιοι μπορούν να μας ξεγελάσουν. Όπως είπε κάποτε ο Μπουνιουέλ ανάμεσα 1935 και 1945 -δεν θυμάμαι ακριβώς πλέον ούτε την πηγή, ούτε την ακριβή δήλωσή του, αλλά τα είπε –από τότε- κάπως έτσι: ‘έχουμε πολέμους, επαναστάσεις και τρομοκρατία, συνεπώς το σκάνδαλο και η άσκηση της βίας δε χρησιμεύουν πια σε τίποτα, δεν είναι πια δραστικά για μας, τους καλλιτέχνες. Υπάρχει ένα σημείο όπου, ο αισθητικός ριζοσπαστισμός, αν δεν προπορεύεται αρκετά, μπορεί να ξεπεραστεί από την αγορά.’ Και όλα αυτά δεν ισχύουν μόνο για την τέχνη και τους δημιουργούς, ισχύουν για τους πάντες· για όλους μας. Η βιομηχανία/τεχνολογία δεν μπορεί να εμποδίσει την εξέλιξη, γιατί δεν μπορεί να εμποδίσει ούτε τη δική της.

«Επιστημονικές» κοινωνικές και ιδεολογικές θεωρίες γκρεμίστηκαν από την καλπάζουσα πραγματικότητα κι αποδείχτηκαν πόσο… επιστημονικές ήταν οι ξύλινες γλώσσες και τα ξύλινα κιτάπια που πιστεύαμε/εκτελούσαμε ως μολυβένια στρατιωτάκια. Τα εκτρώματα μας τέλειωσαν αν και τ’ ακολουθούν θλιβερά, εκατομμύρια ακόμα ψυχές.

Η κρεβατοκάμαρά της. Το κρεβάτι ακατάστατο. «Αυτά εκεί πάνω, δεν είναι τέρατα» λέει, τεντώνοντας τα χέρια ψηλά προς το ταβάνι προσπαθώντας να τ’ αγγίξει. Υπάρχει πάνω της κάτι απαλό, κάτι που μυρίζει ανοιξιάτικο άνθος. Την βλέπω μπρος μου αργά-αργά να ανθίζει· και το Σύμπαν ολόκληρο την ποθεί, το πιστεύω, προκαλώντας με τον πόθο του αυτόν, τη βροχή που αρχίζει ξαφνικά να πέφτει.

Αλήθεια. Ας πω επιτέλους μιαν αλήθεια: από τους ομορφότερους τίτλους βιβλίων που έχω δει ποτέ, είναι του Αργύρη Χιόνη «Ό,τι περιγράφω με περιγράφει». Ξεχωρίζω:

Ανάμεσα στα δάχτυλά μου
και στη σάρκα σου,
όσο σφιχτά κι αν σε κρατώ,
τρυπώνει ο χρόνος.

Είμαστε οι περιγραφές μας.

*

[διαβάστε όλες τις ‘στορίες]

art-separator

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

‘στορίες

20/11/2016 § Σχολιάστε

12.

Αριστείδης Βέργος

bergos20-11-16

Υπηρέτησε με αφοσίωση τον Χάλια Πασά ως απλός υπαξιωματικός. Στη περίφημη μάχη του Ψηλού Λόφου (1369) ο Βέργος ανακηρύχθηκε Σουλτάνος, δηλαδή επί του πολεμικού πεδίου ανακηρύχθηκε Σουλτάνος, και αυτό είχε ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα.

Μία από τις πρώτες πράξεις του Βέργου ήταν να διατάξει τον απαγχονισμό του αδερφού του Νεοκλή, εγκαινιάζοντας την μετέπειτα, υπό πολλών σουλτάνων εφαρμοσθείσα μέθοδο· της δια του φόνου απαλλαγής των στενών συγγενών, οι οποίοι θα ήταν πιθανόν να εγείρουν αξιώσεις επί του θρόνου.

Δεν διέσχιζε τους δρόμους της Πόλης μονάχος -επίδοξοι δολοφόνοι παραμόνευαν παντού- αν και το επιθυμούσε διακαώς· αν και το επιθυμούσε για να ξεφύγει από εφιάλτες, ήθελε πολύ να περπατήσει μόνος και ήθελε πολύ να γύριζε, όποτε αυτός επιθυμούσε, την πλάτη προς το κέντρο της αγαπημένης του πόλης, ήθελε ακόμη να περπατήσει μπρος τα πίσω, ανάποδα με γυρισμένη την πλάτη, προς το κέντρο της αγαπημένης του πόλης και· ήθελε επίσης την ώρα αυτή να σκέφτεται ότι η Πόλη του φέρνει τύχη, κάθε φορά που περπατούσε στους δρόμους και στα σοκάκια της, να γευτεί την αταξία ανάκατη με των μπαχαρικών τη μυρουδιά –ω! πόσο την αγαπά αυτή την πόλη με την γοητευτική ασχήμια της. Ήθελε μόνο να περπατά. Να περπατά και να σκέφτεται. Να περπατά ανέμελα κι αφηρημένος. Να περπατά χτυπώντας την πλάτη ανθρώπων που θα συναντούσε και η παρηγοριά να τον γεμίζει αυτόματα έως το μεδούλι δίχως να την αποζητά. «Να περιπλανιέμαι δίχως σκέψεις, να περιπλανιέμαι χωρίς διακοπή, να σκέφτομαι, να σκέφτομαι. Να σκέφτομαι. Να Αναζητώ καταφύγιο ανθρωπισμού, ομορφιάς και λογικής και όλες οι κρυφές γωνίες να είναι φωτισμένες και όλες οι πληγές να παραμένουν ανοιχτές, να περιμένουν τον ερχομό μου· πληγές που μόνο εγώ μπορώ να επουλώσω.»

*

Αναφερόμενα πρόσωπα και πράγματα αποτελούν προϊόντα της φαντασίας.
Φωτογραφία: Βαγιαζίτ Β’ (Διδυμότειχο, 3 Δεκεμβρίου 1447 – 26 Μαΐου 1512) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την περίοδο 1481-15123 Δεκεμβρίου 1447 – 26 Μαΐου 1512) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την περίοδο 1481-1512.

*

[διαβάστε όλες τις ‘στορίες]

nTBBo7b8c

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

‘στορίες

28/10/2016 § Σχολιάστε

11.

בַּעַל-פְּעוֹר

Ο Βεεμωθ, εκ του Λεξικού της Κολάσεως (Dictionnaire Infernal) -κλικ στη εικόνα δια την Α Εκδοσιν του 1826

Ο Βεεμωθ, εκ του Λεξικού της Κολάσεως (Dictionnaire Infernal) -κλικ στη εικόνα δια την Α’ Εκδοσιν του 1826

Βεελφεγώρ

Θεός των Μωαβιτών, τον οποίον συχνά ελάτρευσαν και οι Ισραηλίται παρασυρθέντες από γυναίκας των Μωαβιτών και τιμωρηθέντες διά τούτο. Η λέξις ίσως είναι σύνθετος από το Βεέλ ή Βααλ και Φεγώρ, ή ίσως Φογώρ, και εν τοιαύτη περιπτώσει θα εσήμαινε τον επί του όρους Φογώρ λατρευόμενον Κύριον. Λέγεται ότι η λατρεία του ήτο ακόλαστος και αυτό συνετέλεσεν εις το να τον παραλληλίσουν πολλοί προς τον Πρίαπον.

Δεν γνωρίζω, πέραν του πρώτου σύνθετου «Βεε» αν ο αναφερόμενος εις πολλάς πραγματείας περί δαιμονολογίας ονόματι Βεεμωθ (בהמות) έχει κάποια σχέση με τον παραπάνω εντιμότατον κύριον Βεελφεγώρ, πάντως αναφέρεται και αυτός μεταξύ των πνευμάτων του κακού, κυρίως με το πληθυντικό του: «Βεεμά» -λέξις εν χρήσει εις την Παλαιάν Διαθήκην, όπου του αποδίδεται γενικώς μεν η έννοια του ζώου, του τετραπόδου, του θηρίου. Ειδικώτερον δε εις την Βίβλον του Ιώβ περιγράφεται ως θηρίον τεράστιον και ασύνηθες. Τινές αναγνωρίζουν εις την περιγραφήν του τον ιπποπόταμον, άλλοι νομίζουν ότι πρόκειται περί του ελέφαντος, περί ταύρου ή και του μαμούθ. Η γνώμη ότι ίσως εννοούνται οι σκώληκες οι κατατρύχοντες το σώμα του Ιώψβ δεν φαίνεται να στηρίζεται. Εις την ελληνικήν μετάφρασιν της Παλαιάς Διαθήκης αποδίδεται με την λέξιν «θηρίον». Η λέξις «θηρίον» αναφέρεται βεβαίως εις την Αποκάλυψιν (κεφ. ΙΓ 13) του Ιωάννου «και να μη δύναται μηδείς να αγοράση ή να πωλήση, ειμή ο έχων το χάραγμα, ή το όνομα του θηρίου, ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού.» […] «Εδώ είναι η σοφία’ όστις έχει τον νούν, ας λογαριάση τον αριθμόν του θηρίου· διότι είναι αριθμός ανθρώπου’ και ο αριθμός αυτού είναι χξστ’(666)».

fav_separator

Διευκρινιστικόν:
Ουδεμίαν δε σχέσιν έχει με τα προαναφερόμενα το ρήμα «Βελάζω» (άλλως μελάζω) –καθότι πρόκειται περί ρήματος προερχόμενου από την φωνήν των αιγών και προβάτων μπέε-μπέε. Επί αιγών και προβάτων εκβάλλω φωνήν, βλήχωμαι. Λέγεται ειρωνικώς και επί ανθρώπων. Ιδίως επί γυναικείων κραυγών («τι βελάζει αυτή;»). Η φωνή των προβάτων και αιγών λέγεται βέλασμα.

*

*

[διαβάστε όλες τις ‘στορίες]

nTBBo7b8c

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

Where Am I?

You are currently browsing the stories category at αγριμολογος.