[όπως χαλκογραφίες του Ματίς·
06/03/2022 § Σχολιάστε
φύλλο 22
τίνα πως επαγγέλη τέχνη ασκεί, ω φίλε; την ζωγραφική έγωγε.(*) – ίσως η κουβέντα να έγινε σε μπαλκόνι. εκεί· με φρεσκοπλυμένο δέρμα δροσερό· να βλέπω το μέγα άνοιγμα μπρος καθώς ιστορούμε –κάτι βρίσκεται να ιστορηθεί – κι η κουβέντα να τείνει προς διαγραφή του σφαιρικού, το μερικό έχει το ενδιαφέρον· είναι εκείνο που γεμίζει τη σελίδα με λέξεις λεπτές, κανονικές, όπως χαλκογραφίες του Ματίς, το μηχανικό γρατζούνισμα του Michaux. το μερικό έχει το ενδιαφέρον· είναι ο τρόπος των φοβισμένων παιδικών προσώπων μέσα στο άπειρο πλήθος καθώς κοιτούν το χαρτί· είναι η πρώιμη συνηγορία εντόνων αισθήσεων· η μουσική που υποχρεώνεσαι ν’ αφήσεις στο μελαγχολικό και
στο βαθύ.
..
(*)από «Περί Ζωγραφίας και Ποιήσεως διάλογος» – Ελληνικός Κώδικας 2268, Βατικανό. «Μετέγραψε ο Ουικέντιος Ιαννίνι» – δημοσιεύτηκε από τον Κ. Νίκα. Μέρος του δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «λέξη /απρίλης ‘89» – απ’ όπου πήρα τις δύο φρασούλες.
[α’ δημοσίευση 26/02/2009
◉
.
.
[κρεμάμενη μαριονέτα ·
06/03/2022 § Σχολιάστε
νότα LXV
λέγετε, καλησπέρα, εγώ είμαι, είπε μιλώντας τα μεσάνυχτα στο ακουστικό. εγώ είμαι είπε καθώς η σιωπή διαρκούσε ήδη πολύ. δεν υπήρχαν παύσεις διαλόγου, μόνο σιωπή. στέκονταν εκεί σαν κρεμάμενη μαριονέτα, στα νήματά της συνδέονταν ένοχες κι αθώες ανολοκλήρωτες λέξεις σαν αόρατες απουσίες καθηκόντων ρουτίνας. λέγετε, καλησπέρα, με συγχωρείτε που σας τηλεφωνώ τέτοια ώρα μέσα στη νύχτα.
δεν πειράζει, σας ακούω.
◉
.
.
.
[τα «ναι μεν αλλά» απέναντι σε εγκληματικές ενέργειες·
05/03/2022 § Σχολιάστε
Από τη σειρά «Έπαφος», χαρακτικό ©στράτος φουντούλης, 1998
μην παραξενεύεστε για την υποκρισία που επιδεικνύουν σήμερα με την αταβιστική αντι-δυτική στάση και τα «ναι μεν αλλά» απέναντι σε εγκληματικές ενέργειες. Ούτε για το γεγονός, φυσικά, οτι απολαμβάνουν όλα τα προνόμια του πολίτη του δυτικού κόσμου (τα μεγαλύτερα που έχει γνωρίσει εως σήμερα η ανθρωπότητα δηλαδή)
ο ©Ευτύχης Βαρδουλάκης στο facebook
Ο Σαρτρ, τον οποίο απεχθάνομαι όσο κανέναν άλλο «διανοούμενο», για το χυδαίο ναρκισσισμό του και την αξιοθρήνητη διαδρομή του από συνήγορος των γκουλαγκ μέχρι παρκετέζα του Χομεϊνί, είχε πει μια από τις πιο κυνικές και σιχαμένες φράσεις που έχουν ειπωθεί: «αφιέρωσα όλη τη ζωή μου για να υποστηριζω ένα σύστημα στο οποιο ο ίδιος δεν θα ήθελα να ζω ούτε μια μέρα».
Όταν πολλοί (και οι επίγονοι τους) έχουν μεγαλώσει με τα «επαναστατικά» τσιτάτα αυτού του τύπου, μην παραξενεύεστε για την υποκρισία που επιδεικνύουν σήμερα με την αταβιστική αντι-δυτική στάση και τα «ναι μεν αλλά» απέναντι σε εγκληματικές ενέργειες. Ούτε για το γεγονός, φυσικά, οτι απολαμβάνουν όλα τα προνόμια του πολίτη του δυτικού κόσμου (τα μεγαλύτερα που έχει γνωρίσει εως σήμερα η ανθρωπότητα δηλαδή), αλλά ταυτόχρονα μισούν τον ίδιο, τις αξίες που τον θεμελίωσαν, τα πάντα όλα, συντασσόμενοι (ευθέως ή συγκεκαλυμμένα) με κάθε λογής αυταρχικά φασισταριά ανά την υφήλιο.
Δίπλα σε αυτούς βάλτε και εκείνους που ό,τι και να συμβεί, για οποιοδήποτε θέμα, θεωρούν ότι οφείλουν να διαφοροποιούνται από τη «μάζα», φτάνοντας συχνά στο σημείο να υιοθετούν κάθε παλαβομάρα, επειδή έτσι αισθάνονται «ψαγμένοι» και «αντισυστημικοί» ικανοποιώντας τον λανθάνοντα ναρκισσισμό τους και έχετε ένα «εξαιρετικό» αντι-δυτικό κοκτέιλ.
Να πούμε βέβαια οτι η Δύση δεν είναι αλάνθαστη. Ήταν πολλοί αυτοι που είχαν διαφωνήσει με τον δεύτερο πόλεμο στο Ιράκ, που αντιμετώπιζαν με σκεπτικισμό την «Αραβική Άνοιξη», που ασκούσαν κριτική για την νωθρότητα στα μεγάλα και την υστερια στα μικρα που χαρακτήριζε την ΕΕ των τελευταίων ετών και που ήταν συχνά απέναντι σε «μόδες» της Δύσης. Αλλά αυτά λύνονται με τους θεσμούς και τις διαδικασίες που οι δημοκρατικές κοινωνίες εχουν δημιουργήσει, όχι με την αποδυνάμωση της απέναντι σε αυταρχικούς ηγέτες και αυταρχικά καθεστώτα, στα οποια οι «αντισυστημικοί» στόκοι δεν θα άντεχαν ούτε μια μέρα, εκτός φυσικά αν ήταν μέλη της εκεί αυταρχικής νομενκλατούρας.
◉
[περί του πνεύματος ή του «πνεύματος»·
04/03/2022 § Σχολιάστε
Robert Musil (1880-1942)
Eίναι πολύ φυσικό να θεωρούμε το πνεύμα ως ανώτερη και υπεράνω όλων αρχή. Αυτό μας διδάσκουν. Ό,τι μπορεί στολίζεται με πνεύμα, κοσμείται. Το πνεύμα σε σχέση με οτιδήποτε άλλο είναι το πιο διαδεδομένο πράγμα που υπάρχει. Το πνεύμα της πίστης, το πνεύμα του έρωτα, ένα ανδροπρεπές πνεύμα, ένα καλλιεργημένο πνεύμα, το μέγιστο πνεύμα της σύγχρονης εποχής, θέλουμε να κρατήσουμε ψηλά το πνεύμα ετούτου και εκείνου του πράγματος, και θέλουμε να δράσουμε στο πνεύμα του κινήματος μας: πόσο ακράδαντα και άμεμπτα ηχεί μέχρι τις κατώτερες βαθμίδες. Όλα τα υπόλοιπα, το καθημερινό έγκλημα ή η φιλόπονη μανία πρόσκτησης υλικών αγαθών, σε σύγκριση με το πνεύμα φαίνονται σαν κάτι ανομολόγητο, η βρομιά που ο Θεός απομακρύνει από τα νύχια των ποδιών του.
Όμως όταν το πνεύμα είναι μόνο του, ένα γυμνό ουσιαστικό, φαλακρό σαν φάντασμα που σου έρχεται να του δανείσεις ένα σεντόνι, ― πώς είναι τότε; Μπορεί κανείς να διαβάζει τους ποιητές, να μελετά τους φιλόσοφους, να αγοράζει πίνακες και να συζητά νύχτες ολόκληρες: όμως είναι πνεύμα αυτό που κερδίζει κανείς έτσι; Ας υποθέσουμε ότι το κερδίζει: έγινε όμως κτήμα του; Αυτό το πνεύμα είναι τόσο γερά δεμένο με την τυχαία μορφή της εμφάνισής του! Διαπερνά τον άνθρωπο που θέλει να το λάβει και αφήνει πίσω του μόνο λίγη ταραχή. Τι θα κάνουμε με όλο αυτό το πνεύμα; Αναπαράγεται διαρκώς πάνω σε βουνά χαρτιού, πέτρας και μουσαμά, λαμβάνοντας στην κυριολεξία αστρονομικές διαστάσεις, εξίσου αδιάκοπα λαμβάνεται και απολαμβάνεται με κατανάλωση τεράστιας ποσότητας νευρικής ενέργειας: αλλά τι απογίνεται μετά; Εξαφανίζεται σαν αυταπάτη; Διαλύεται σε μόρια; Εξαιρείται από τον γήινο νόμο της διατήρησης; Τα μόρια σκόνης που βυθίζονται μέσα μας και σιγά σιγά ηρεμούν είναι απειροελάχιστα σε σχέση με ό,τι αναλώθηκε. Προς τα πού, πού, τι είναι; Λέτε αν ξέραμε περισσότερο γι΄ αυτό, να έπεφτε στενόχωρη σιωπή γύρω από το ουσιαστικό «πνεύμα»;!
*
[Ρόμπερτ Μούζιλ, Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες, μτφρ. Τούλα Σιέτη, εκδόσεις Οδυσσέας, πρώτη έκδοση, 1992.
αγριμολογος 