[αλλοτινά: Μοναστηράκι, 1950 ·
06/01/2020 § Σχολιάστε
λόγω νόστου, του αθεράπευτου, και για εποχές που ουδέποτε ζήσαμε…
Από το facebook: Παλιες φωτογραφιες της Ελλάδας- Old photos from Greece
δείτε όλα τα «αλλοτινά«
[η φτωχή σας Μαριάνα δεν αντέχει άλλο, τελειώνοντας το γράμμα αυτό λιποθυμάει ·
05/01/2020 § Σχολιάστε
Υπό του Gabriel de Lavergne, υποκόμη του Guilleragues (1628-1723)
[…]βγαίνω όσο μπορώ λιγότερο απ’ το δωμάτιο μου, όπου με είχατε επισκεφτεί τόσες φορές, και μένω να κοιτάζω αδιάκοπα τον πορτρέτο σας, που είναι για μένα χίλιες φορές πιο πολύτιμο απ’ τη ζωή μου. Αυτό μου δίνει λίγη χαρά, αλλά με γεμίζει και λύπη στη σκέψη πως μπορεί και να μη σας ξαναδώ ποτέ· γιατί όμως να μπορεί και να μη σας ξαναδώ ποτέ; Μ’ έχετε εγκαταλείψει για πάντα; Βρίσκομαι σε απελπισία, η φτωχή σας Μαριάνα δεν αντέχει άλλο, τελειώνοντας το γράμμα αυτό λιποθυμάει. Αντίο, αντίο, λυπηθείτε με.
*
[από το βιβλίο του Guilleragues, Ερωτικές επιστολές Πορτογαλίδας μοναχής, εκδόσεις Άγρα 2010
[προσφυγιά ή ‘Αντίο για πάντα’…
02/01/2020 § Σχολιάστε
Μαρτυρίες…
φωτό: foroline.gr
Όταν το κλιμάκιο της οργάνωσης του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού ήλθε στη Σαμσούντα, οι γονείς μου παρέλαβαν τον αδελφό μου και ανέβηκαν όλοι στο πλοίο που θα τους μετέφερε από τη Μαύρη Θάλασσα στη νέα πατρίδα. Εκεί επάνω σε λίγο έγινε το αδιαχώρητο από το συνωστισμό.
Όλοι ήταν άνθρωποι ρημαγμένοι και ταλαιπωρημένοι, άλλοι από χωριά και άλλοι από πόλεις. Πολλοί είχαν κατέβει κατευθείαν από τα βουνά, όπου ζούσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα, και έμοιαζαν με αγρίους.
Αφού τελείωσε η επιβίβαση, το καράβι τους ξεκίνησε για την Ελλάδα κι εκείνοι, ατενίζοντας προς την ακτή, αποχαιρέτησαν για πάντα τα μέρη που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, που είχαν τις περιουσίες τους, τα υπάρχοντά τους και που ποτέ πια δε θα ξαναέβλεπαν.
Στη συνέχεια, ταξιδεύοντας μέσω Κωνσταντινούπολης, πέρασαν τα στενά των Δαρδανελλίων και φθάσανε στην Ιτέα.
Εκεί το καράβι τους τέθηκε σε καραντίνα.
Αφού πέρασε και αυτή η δοκιμασία και ο καπετάνιος ρώτησε τον αρμόδιο υπάλληλο σε ποιο μέρος θα έπρεπε να αποβιβάσει τους πρόσφυγες που μετέφερε, εκείνος του είπε:
– Τους είδα και πρόσεξα ότι είναι πολύ φτωχοί. Πήγαινέ τους στη Θεσσαλία. Εκεί τουλάχιστον δε θα πεινάσουν!
Έτσι, ύστερα από μερικές ώρες, το πλοίο τους έμπαινε στο λιμάνι του Βόλου και σε λίγο πατούσαν στη χώρα του Ιάσονα και πολλοί από τους πρόσφυγες δε φορούσαν στα πόδια τους ούτε καν ένα σανδάλι!
*
[από το βιβλίο: Αγαθή Σιναπλίδου-Αποστολοπούλου, Από τη Μαύρη Θάλασσα στη Χώρα του Ιάσονα. Γεγονότα και αληθινές ιστορίες, Θεσσαλονίκη, Ερωδιός, 2013
[αποφάνθηκα πως ο τρόμος των βυζιών της σταματούσε ·
29/12/2019 § Σχολιάστε
T.S. Eliot: Υστερία – μτφρ.: Αριστοτέλης Νικολαΐδης
Καθώς αυτή γελούσε ήξερα πως στροβιλιζόμουν μές στο γέλιο της κι ότι γινόμουν μέρος του, ώσπου τα δόντια της ήταν τυχαία μόνον άστρα μ’ ένα ταλέντο ασκήσεων αποσπάσματος. Ήμουν εξαντλημένος με άναρθρες μικρές κραυγές, εισπνεόμουν σε κάθε στιγμιαία διάσωση, χαμένος τέλος μες στις σκοτεινές σπηλιές του λάρυγγά της, απ΄τον κυματισμό μυώνων αοράτων. Το γηραλέο γκαρσόνι με τα χέρια που έτρεμαν άπλωνε βιαστικά ένα τετραγωνισμένο ροζ και άσπρο ύφασμα πάνω στο σκουριασμένο πράσινο του σιδερένιου τραπεζιού, μιλώντας: «Αν η κυρία κι ο κύριος επιθυμούν να λάβουν το τσάι τους στον κήπο…» Αποφάνθηκα πως ο τρόμος των βυζιών της σταματούσε, θα μαζεύονταν κάποια υπολείμματα του απογεύματος και μ’ άκρα ευλυγισία έστρεψα την προσοχή μου προς αυτό το τέλος.
*
[από το βιβλίο Τ.Σ.Έλιοτ, Άπαντα τα ποιήματα. Μεταγλώττιση -εισαγωγή Αριστοτέλης Νικολαΐδης, εκδόσεις Κέδρος, 1983
αγριμολογος 