[Hypocrisy at its finest·
07/12/2017 § Σχολιάστε
Egon Schiele Is Still Too Racy for Some
Nearly 100 Years After His Death
The London tube: Egon Schiele(!) Censored
[Η ψευδοεπαναστατική μέθη εξατμίστηκε σαν πάχνη στον πρωινό ήλιο·
07/12/2017 § Σχολιάστε
Το ηρωικό τίποτα δεν πεθαίνει μόνο νωρίς. Αφήνει πίσω του ερείπια και καταστροφή.
Είναι τα διόδια της Ιστορίας που καλούμαστε να πληρώσουμε όλοι, ως υλική καταβολή και ως πολιτική συνεισφορά στο μέτωπο της συνειδητοποίησης.
Τα διόδια της Ιστορίας
Του Λευτέρη Κουσούλη στο Βήμα
Το ηρωικό τίποτα πεθαίνει νωρίς.
«Δεν πληρώνω – δεν πληρώνω» φώναζε ο κ. Τσίπρας το 2014 στα διόδια της Ελευσίνας. Υπό τον θόρυβο των εκουσίως προσερχομένων χειροκροτητών του «κινήματος». Και κάτω από τα φώτα της σκηνοθετημένης στιγμής.
Πέρασε ο καιρός.
Και μεσολάβησαν πολλά.
Περισσότερα από όσα λένε οι «επίσημες αναφορές».
Η ψευδοεπαναστατική μέθη εξατμίστηκε σαν πάχνη στον πρωινό ήλιο. Και έπεσαν τα φώτα του σκηνοθετημένου κόσμου. Η ψευδής συνείδηση δεν έχει άλλα περιθώρια για νέες παραστάσεις.
Η εποχή αυτή εξαντλήθηκε. Είμαστε στην επόμενη φάση.
Βλέπουμε τον έλληνα πρωθυπουργό με τον ίδιο ενθουσιασμό που κατήγγελλε τον παλαιό κόσμο, με το ίδιο πάθος να τον αφομοιώνει.
Είναι γνωστό ότι η πραγματικότητα στην Ιστορία διατηρεί τα πρωτεία. Δεν τη σκιάζουν οι φοβέρες της καταγγελίας. Δεν την αλλάζουν οι ψευδοαγανακτισμένες συνειδήσεις.
Η αποδοχή της πραγματικότητας αποτελεί βήμα εξέλιξης για την ελληνική κοινωνία. Είτε πρόκειται για κυνική προσαρμογή, είτε πρόκειται για συνειδητοποιημένη μεταστροφή, είτε πρόκειται για ανομολόγητη αποδοχή της ήττας.
Αυτό θα απαντηθεί στον χρόνο. Ο καιρός θα δείξει αν οι ύμνοι στην επιχειρηματικότητα, η επίκληση των επενδύσεων, η αναγνώριση της πολύπλευρης σπουδαιότητας των ΗΠΑ, η προσήλωση σε μια μορφή πολιτικής λειτουργίας, είναι αυθεντική απόφαση ή τακτική επιλογή μιας κυνικής αλλοιωμένης συνείδησης.
Σε όλη αυτή τη διαδρομή, από τον Ιανουάριο του 2015 έως τη «συνομιλία» με τον Τραμπ, ο ελληνικός λαός έχει καταβάλει ένα υψηλό κόστος. Κόστος χρήματος και χρόνου. Αλλά και δοκιμασίας του αγαθού της πολιτικής δημοκρατίας, αφού συχνά η σύγκρουση, με εκφραστή τον κ. Τσίπρα, έλαβε μορφή αυτάρεσκου διχασμού και εμφυλιοπολεμικής διαίρεσης.
Το κόστος αυτό δεν είναι λογιστικό μέγεθος. Συνδέεται άμεσα με τους ανθρώπους και τη ζωή τους. Και το κόστος αυτό το σηκώνουν οι Ελληνες του σήμερα και του αύριο.
Το ηρωικό τίποτα δεν πεθαίνει μόνο νωρίς. Αφήνει πίσω του ερείπια και καταστροφή.
Είναι τα διόδια της Ιστορίας που καλούμαστε να πληρώσουμε όλοι, ως υλική καταβολή και ως πολιτική συνεισφορά στο μέτωπο της συνειδητοποίησης.
Αρνούμενοι τη λήθη, προσπερνάμε και προχωράμε.
Ο κ. Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας.
[To σκάνδαλο της ΜΚΟ «Χρυσός Ιχθύς»·
06/12/2017 § Σχολιάστε
Το κείμενο είναι προϊόν φαντασίας.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική
Πόσα χρήματα κατηγορείται ότι υπεξαίρεσε η ΜΚΟ «Χρυσός Ιχθύς» της Εκκλησίας Των Αγίων Αμνών;
Σε δίκη ενώπιον του Τριανταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων παραπέμπονται με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, τέσσερις υπεύθυνοι της ΜΚΟ «Χρυσός Ιχθύς» της εκκλησίας Αγίων Αμνών, της περιόδου 1805-1806, σχετικά με την υπόθεση χρηματοδοτήσεων για δράσεις που παρέμειναν ημιτελείς ή δεν πραγματοποιήθηκαν καθόλου.
Το βούλευμα, κάνοντας δεκτή ανάλογη πρόταση του εισαγγελέα εφετών, Ιεροκλή. Ιερόπουλου, διατάσσει την παραπομπή σε δίκη του άλλοτε στενού συνεργάτη του μακαριστού Φριξόδουλου και διαχειριστή της ΜΚΟ, Βαλάντη Κορλεονιάδη, της πρώην επιτρόπου του Ελεγκτικού Συνεδρίου, Γεωργίας Σάνδης και των πρώην Εκκλησιαστικών Οικονομικών Επιθεωρητών της Εκκλησίας Των Αγίων Αμνών, Τζοβάνι Φουσκωτό και Ιερολόγου Κοντού, στους οποίους αποδίδονται, κατά περίσταση, τα αδικήματα της υπεξαίρεσης, με την επιβαρυντική περίσταση του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου (2608/100), της συνέργειας σε αυτή, της απιστίας και της ψευδούς βεβαίωσης.
Αντικείμενο της υπόθεσης, είναι ποσό €15,6 εκατομμυρίων ευρώ που έλαβε η ΜΚΟ την επίδικη περίοδο από το υπουργείο Εξωτερικών, για συγκεκριμένες δράσεις, με κυρίαρχη την αποστολή επισιτιστικής βοήθειας στο κράτος του Μιράκ, οι οποίες ωστόσο, κατά την δικογραφία, είτε δεν πραγματοποιήθηκαν καθόλου, είτε παρέμειναν ανολοκλήρωτες. Σύμφωνα με το βούλευμα, η ΜΚΟ «Χρυσός Ιχθύς» έλαβε ποσό €15,6 εκατομμυρίων, ως προκαταβολή του ποσού των 27 εκατομμυρίων ευρώ, για την αποστολή έκτακτης επισιτιστικής βοήθειας στο Μιράκ.
Η αποστολή αφορούσε την διανομή 6.660.000 κιλών κατεψυγμένων γαλλοπούλων και η διάρκεια υλοποίησης του έργου συμφωνήθηκε σε έξι μήνες, από τον Σεπτέμβριο του 1806 έως και τον Μάρτιο του 1807.
Στους κατηγορουμένους καταλογίζεται ότι τελικώς, από την ΜΚΟ «Χρυσός Ιχθύς» αγοράστηκαν μόνο 37.200 κιλά κατεψυγμένων γαλλοπούλων, τα οποία αποθηκεύτηκαν σε ψυγεία στην αγορά του Μαρέντη, αλλά κατόπιν ελέγχου από την Πουλερική Υπηρεσία του Πειραιά, ολόκληρη η ποσότητα κρίθηκε «ακατάλληλη για κατανάλωση και βρώση».
Όπως αναφέρεται στην δικογραφία, η αρμόδια υπηρεσία του ΥΠΕΞ προχώρησε σε καταγγελία της σύμβασης με την ΜΚΟ «Χρυσός Ιχθύς», τον Ιούνιο του 1807, ζητώντας την επιστροφή εντός 30 ημερών και εντόκως, του ποσού των €15,6 εκατ. ευρώ.
Η ΜΚΟ «Χρυσός Ιχθύς» φαίνεται να επέστρεψε μόνο €500.00, ενώ για το υπόλοιπο ποσό οι δικαστικές αρχές δέχονται πως «ενσωματώθηκε παρανόμως» στην περιουσία του κ. Βαλάντη Κορλεονιάδη, που είχε, σύμφωνα με την εισαγγελική πρόταση, τον απόλυτο έλεγχο των οικονομικών της ΜΚΟ «Χρυσός Ιχθύς»
Στην δικογραφία για την υπόθεση της ΜΚΟ, περιέχονται και άλλα, πολύ μικρότερα, ποσά χρηματοδοτήσεων, για έργα που δεν υλοποιήθηκαν στο σύνολό τους, όπως ήταν κατασκευή Μουσείου εντός του Πατριαρχικού Οίκου του Πατριαρχείου Μεγίστου Αλεξάνδρου, η κατασκευή σχολής επαγγελματικής κατάρτισης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Β. Φουμάτρα της Μελιδονησίας και η υποστήριξη κακοποιημένων γυναικών στη Βόρεια Φιτζινησία.
[ουρανός γκριζόμαυρος·
03/12/2017 § Σχολιάστε
Jaime Gil de Biedma (Barcelona, 1929–1990)
Για την κακή χρονιά
Δεκέμβρης είναι αυτή η εικόνα
της βροχής που πέφτει με βουητό τρένου
και μυρίζει καρβουνόσκονη και χωράφι.
Δεκέμβρης, είν’ ένας κήπος, είναι πλατεία
βουλιαγμένη στην πόλη
στο τέρμα μιας νύχτας,
κι η φευγαλέα οπτασία κάποιων στοών.
Και τα τεράστια μάτια
– κάρβουνα σε μεγέθυνση –
στο σκούρο πρόσωπο ενός κοριτσιού
που τρέμει σαν σπουργίτης μουσκεμένος.
Κρατάει στο χέρι κάτι κόκκινα παπούτσια,
κομψά, ολοκαίνουργια, σαν ξωτικό πτηνό.
Ο ουρανός γκριζόμαυρος
και ροζ στις παρυφές του,
το φώς των φαναριών, χλωμό απολειφάδι.
Κάτω απ’ τη μπόρα, κλαίγοντας, εγώ διασχίζω,
χαμερπής σαν κουρέλι, βρεμένος μέχρι τα κέρατά μου.
*
Απόδοση από τα Ισπανικά: Τάσος Δενέγρης (1934-2009)
