[ουρανός γκριζόμαυρος·

03/12/2017 § Σχολιάστε

Jaime Gil de Biedma (Barcelona, 1929–1990)

Για την κακή χρονιά

Δεκέμβρης είναι αυτή η εικόνα
της βροχής που πέφτει με βουητό τρένου
και μυρίζει καρβουνόσκονη και χωράφι.
Δεκέμβρης, είν’ ένας κήπος, είναι πλατεία
βουλιαγμένη στην πόλη
στο τέρμα μιας νύχτας,
κι η φευγαλέα οπτασία κάποιων στοών.

Και τα τεράστια μάτια
– κάρβουνα σε μεγέθυνση –
στο σκούρο πρόσωπο ενός κοριτσιού
που τρέμει σαν σπουργίτης μουσκεμένος.
Κρατάει στο χέρι κάτι κόκκινα παπούτσια,
κομψά, ολοκαίνουργια, σαν ξωτικό πτηνό.

Ο ουρανός γκριζόμαυρος
και ροζ στις παρυφές του,
το φώς των φαναριών, χλωμό απολειφάδι.
Κάτω απ’ τη μπόρα, κλαίγοντας, εγώ διασχίζω,
χαμερπής σαν κουρέλι, βρεμένος μέχρι τα κέρατά μου.

*
Απόδοση από τα Ισπανικά: Τάσος Δενέγρης (1934-2009)

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

What’s this?

You are currently reading [ουρανός γκριζόμαυρος· at αγριμολογος.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: