αγριμολογος

Μυχιοθήκη

Στο δικό σου στόμα η αλήθεια είν’ ελάχιστη, μι-
—–κραίνει
κι ας ξέρει πως το σβήσιμο είν’ εκείνο
που κάνει το άναμμα να υπάρχει
κι ας την ξέρεις απ’ το εύοσμο σώμα
την ψηλόλιγνη λεξούλα γιασεμί
με όλα της τα φύλλα και με όλα της
τα μυρωμένα τ’ άνθια, την ορμή της,
και με όλα της τα κλαδιά και τα θροΐσματα
στο δικό σου στόμα
φυτρωμένη
σα το χώμα
βλέποντας ατελεύτητα το αόρατο
που χωρίς ιδιότητα ρυακίζει
ποτίζοντας τη δίψα των εικόνων –
ένα άγαμος κύκλος
χαραγμένος απ’ το βίαιο φάντασμα: τον έρωτα.

[Νίκος Καρούζος: «Συντήρηση ανελκυστήρων». Καστανιώτης, 1986]

*

Ο απόμαχος

Η μεγαλύτερη αδικία για το ανθρώπινο είδος είναι τα γηρατειά. Όχι πως έχει σημασία η ηλικία για τα ψηλά, τα μεγαλόπνοα έργα. Αλλά να, πως τώρα εγώ, ένα μεσήλικας, ένας ξεγραμμένος, μπορώ ν’ αντισταθώ με το τρεμάμενο χέρι μου στον ανεμοστρόβιλο που παρασέρνει τα πάντα; Πώς να υψώσω τη φωνή μου ν’ακουστεί μέσα από την οχλαγοή των αγοριών και κοριτσιών όταν σχολάνε απ’ το σχολείο.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια θλίψη. Είχε όμως βλέψεις για το μέλλον. Τα ‘φτιαξε λοιπόν μ’έναν καημό και κατέληξαν στο κρεβάτι. Επακολούθησε τέτοιος θρήνος, τέτοιο αναφυλητό  που δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν…

[Γιάννης Ανδριώτης: «Οι αποκαλύψεις του Ιωάννη«. Αθήνα, 1987]

*

(*) iniustitiam, λατ. αδικία

*

η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου.

Anceps/Διφορούμενον

©Στράτος Φουντούλης, ακουαρέλα σε χαρτί, 1992

[…]
όπως αυτό που βιάζεται, ποτέ δεν σταματά,
κι ό,τι κι αν βρει μπροστά του, το δρόμο του τραβά,
σαν κάποια ανάγκη να τον κεντά,
έτσι τρυπώνουμε στης ανηφόρας την κλεισούρα
ο ένας πίσω από τον άλλο·
δυό-δυό δε θα χωρούσαν, γιατ’ήταν τα σκαλιά στενά.
Κι όπως, σα θέλει να πετάξει, το πελαργόνι
ανασηκώνεται και τις φτερούγες ξεδιπλώνει,
έτσι ένιωθα τη δίψα μου για μάθηση
ν’ανάβει και να σβήνει, όπως αυτός
που πάει να βγάλει τη λαλιά κι ευτύς την καταπίνει
Κι ενώ γοργά βαδίζαμε, γυρνά ο γλυκός πατέρας
και μου λέει: «Τη σαΐτα του λόγου άσ’ τηνε να ξεδώσει
απ’τη χορδή του τόξου που τόσο έχεις τεντώσει».
[…]
Η ενέργεια ετούτη γίνεται ψυχή
σαν του φυτού, που απ’ αυτήν διαφέρει,
γιατί έφτασε πια η δεύτερη, ενώ η πρώτη ακόμη ταξιδεύει·
κι έτσι δουλεύοντας, φτάνει να νιώθει, και νιώθωντας,
σαλεύει σαν το θαλασσινό σφουγγάρι· και φτιάχνει
τα όργανα της αίστησης, που από αυτήν γεννιούνται.
[…]

*
[Dante Alighieri: H Θεία Κωμωδία/Καθαρτήριο (Canto XXV, 3-18/51-57), μτφρ: Ανδρέας Ριζιώτης, Τυπωθήτω]