αγριμολογος

Anceps/Διφορούμενον

γλυπτό ©Στράτος Φουντούλης, καμένο ξύλο, βαμβάκι, γλάστρα, χαρτί -1994

Γλώσσες παράξενες, λαλιές φριχτές,
λόγια του πόνου κι ουρλιαχτά θυμού,
φωνές στριγκές, φωνές πνιχτές και χέρια που χτυπιούνται,
τεράστιο πανδαιμόνιο, που όλο στριφογυρίζει
στη σκοτεινή την άχρονη ατμόσφαιρα,
κι έμοιαζε με άμμο που άνεμος γοργά στροβιλίζει.
Κι εγώ, με τον κεφάλι μου σκυμμένο, μ’ απορία,
του λέγω: «Δἀσκαλε, σαν τι είν’ αυτό που ακούω;
και ποιοί’ν’ αυτοί που μοιάζουνε στον πόνο βουτηγμένοι;»
Κι αυτός: «Μές στη μιζέρια ετούτη ζούνε
οι θλιβερές ψυχές εκείνων που έχουν ζήσει
δίχως ψεγάδια, μα και χωρίς επαίνους.
Μές στον κακό χορό ανακατεμένες
με όσους αγγέλους δεν ξεσηκώθηκαν ούτε όμως και πιστοί
στο θεό στάθηκαν, παρά τον εαυτό τους θυμήθηκαν.[…]»

Ετούτοι οι τιποτένιοι, που ζωντανοί ποτέ τους δεν υπήρξαν,
ολόγυμνοι ήσαν και πολυδαγκωμένοι
από μεγάλες μύγες κι από σφήκες. […]

*
[Dante Alighieri, Η Θεία Κωμωδία/Κόλαση (Canto III, 24 -39/63-66), μτφρ: Ανδρέας Ριζιώτης, Τυπωθήτω]

Στη λιτανεία

Τύμπανα πένθιμα από τα βάθη του καθρέφτη
συνόδευαν τη λιτανεία ευτυχισμένων ημερών.
Δεμένες στα κατάρτια μύθων ναυαγισμένων
– ίδια σταυροί και λάφυρα μιας συλημένης
——-Κυριακής –
να στάζει η λαμαρίνα πνιγμένους εραστές
άστρα σβησμένα γυάλινα που αέρηδες τα έσυραν
ως τις γραμμές των τρένων
ξοπίσω τρέχαν να μας φτάσουν της μάνας οι
——-ευχές
και βλοσυρά ξυπόλητα παιδιά
που χάθηκαν τα περσινά Χριστούγεννα
ψάχνοντας να ‘βρουν τον τυφλό
που σε σταθμούς πουλούσε σπαρματσέτα.

[Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου:»Ν’ανθίζουμε ως το τίποτα«, Καστανιώτης, 2004]

*

η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου

*

***

Εδώ, σε αυτόν τον παλαιό Καρέα στον Βύρωνα πετάγαμε παιδιά αετό, παρέα με γαϊδουράγκαθα, χρυσόμυγες, λαγάνα και μπόλικο -ήταν φτηνό- τουρσί. Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα Αναμνήσεις του Βύρωνα.

Καλή Καθαρά Δευτέρα.

*

[όλα τα- «Αλλοτινά»]