‘στορίες
23/10/2015 § Σχολιάστε
3.
Απ’ όπου και να πιάσει κανείς κείμενο του Φώυερμπαχ· μολύνεται από αυτό δημιουργικά. Οι σκοτεινοί σκοποί της φοβερής του πένας κατά των ψευδαισθήσεων της ανορθολογικής σκέψης είναι παροιμιώδεις. «Σκοπός μου είναι να αποδείξω, ότι οι δυνάμεις, στις οποίες ο άνθρωπος υποτάσσεται και τις φοβάται […] στις οποίες δεν διστάζει να προφέρει ακόμη και αιματηρές ανθρωποθυσίες, προκειμένου να τις κάνει ευνοϊκές απέναντί του, είναι μονάχα δημιουργήματα της δικής του ανελεύθερης, φοβισμένης ψυχής και του αμαθούς, απαίδευτου νου[…]»
Να γράψω κι εγώ κάτι για τον ήχο μιας διαδρομής –θα μου επιτρέψετε να διαλέξω αυτόν του νερού της βροχής· η διαδρομή ξεκινά προφανώς από τη στέγη, περνά μέσα από το κάθετο λούκι του τοίχου και καταλήγει σε ένα άλλο λούκι· το οποίο με τη σειρά του, οδηγεί το νερό μέσ’ στο σκοτεινό στόμα ενός δημόσιου φρεατίου.
Η προηγούμενη παράγραφος στερείται λυρισμού· θα μπορούσε να θεωρηθεί –και πολύ σωστά- ασύμβατη με τα λεγόμενα του Φώυερμπαχ. Δεκτόν.
Προς το παρόν, παρατηρώ τον νεαρό ένοικο του προαναφερόμενο σπιτιού με τη διαδρομή του βρόχινου νερού στο λούκι. Κείτεται ανάσκελα μέσα στη νεροποντή, πάνω στο γρασίδι, κουνά φανερά απελπισμένος το κεφάλι από μυρμήγκια που σέρνονται εισχωρώντας στο δεξί του αυτί. Ενοχλημένος επίσης από γαυγίσματα αδέσποτων σκυλιών, προκαλούν παραφωνία με τον πολυαναμενόμενο για κείνον, ήχο της βροχής. Μετά μεγάλης λύπης και απελπισίας· ψιθυρίζει δυο αράδες από το «Ήλιος ο Πρώτος» του Ελύτη -το μέγα κίνητρό του για την έκθεση στη νεροποντή:
Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή
Πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες
Και για να δικαιολογήσω τη φαινομενικά παράλογη ύπαρξη του παρόντος κειμένου, θα προσφύγω κι εγώ με τη σειρά μου σε δυο αράδες του ιδίου ποιήματος· προς συμπαράσταση στον μουσκεμένο νεαρό μας ονειροπόλο:
Η έχτρα μου είναι περιττή στους δρόμους τ’ ουρανού
Εξόν κι αν είναι τ’ όνειρο που με ξανακοιτάζει.
***
Ας αφήσουμε λοιπόν το παρόν κείμενο, μέσα στη μακάρια ανυπαρξία του.
*
[‘στορίες]
παράθυρο στο δρόμο
20/10/2015 § Σχολιάστε
Όποιος ζει μια ζωή μοναχική κι όμως θέλει, πότε πότε, κάπου ν’ ακουμπήσει· όποιος, ανάλογα με τις αλλαγές που φέρνει η ώρα, ο καιρός, η κατάσταση της δουλειάς του κι άλλα πολλά, ποθήσει ξαφνικά να βρει ένα κάποιο χέρι, για να γαντζωθεί -δε θα μπορέσει για πολύ ν’ αντέξει δίχως ένα παράθυρο στο δρόμο. Κι αν τίποτα ακόμα δεν έχει διάθεση να επιθυμίσει κι απλώς πηγαίνει στο παράθυρο κουρασμένος, στρέφοντας τα μάτια από τα γνώριμα στα ουράνια και πίσω πάλι, δίχως να θέλει να κοιτάξει έξω, ρίχνοντας λίγο πίσω το κεφάλι, ακόμα και τότε τ’ άτια από το δρόμο θα τον τραβήξουν στ’ αμάξια τους και στην οχλοβοή κι έτσι, επιτέλους, στην ανθρώπινη αρμονία.
*
[Φραντς Κάφκα, «Περιγραφή ενός αγώνα, στοχασμοί, μικρά διηγήματα» μτφρ Μαρλένα Γεωργιάδη -εκδόσεις Γνώση 1982]
Διαμαρτυρία «κεκτημένων»: καθαρές αποδοχές €2.800 μηνιαίως
14/10/2015 § Σχολιάστε
5.000 γενικοί γραμματείς και φαρισαίοι
Μέγα αμάρτημα η απληστία. Ενα από τα επτά θανάσιμα. Με δαίμονά της τον Μαμμωνά, σύμφωνα με την εκκλησιαστική γεωγραφία αμαρτιών και δαιμονίων. Την ψυχή του ας την κάνει ό,τι θέλει ο καθένας. Η πλεονεξία, όμως, είναι κατεξοχήν κοινωνικό αμάρτημα. Αντικοινωνικό δηλαδή. Δεν διαπράττεται εν κενώ, αλλά μέσα στον κόσμο και εναντίον του. Ο φιλοτομαριστής άπληστος αδιαφορεί αν η βουλιμία του ικανοποιείται (πάντοτε μερικώς και προσωρινά) εις βάρος των άλλων, των αδυνάμων ή των νομοταγών. Ισα ίσα, αυτό είναι η μισή του ηδονή. Η απληστία, ωστόσο, όπως και οι λοιπές αμαρτίες, μπορεί να μετατραπεί σε δόκανο. Και να πιαστεί μέσα του ο ίδιος ο αμαρτωλός. Κυριολεκτικά αυτοσαγηνευόμενος. Αυτό συνέβη και με τους 5.000 όχι κατά τίτλο, αλλά μόνο κατά μισθό γενικούς γραμματείς. Πληροφορηθέντες ότι επίκειται μείωση κατά 25% των απολαβών του πολιτικού προσωπικού, έσπευσαν να διαμαρτυρηθούν για τα «κεκτημένα» τους. Αποκαλύφθηκαν έτσι τα «κρυφά μισθολόγια». Και μάθαμε από τον αναπληρωτή υπουργό Διοικητικής Ανασυγκρότησης Χριστόφορο Βερναρδάκη ότι 5.000 υπάλληλοι, κυρίως επιστημονικών ειδικοτήτων, απασχολούμενοι σε ΝΠΙΔ, έχουν καθαρές αποδοχές 2.800 ευρώ μηνιαίως. Τον μισθό του γενικού γραμματέα. Χωρίς να τον δικαιούνται.
Ουδείς εκ των 5.000 αυτενήργησε. Δεν αποφάσισαν ένα ωραίο πρωί ν’ αυξήσουν μόνοι τους τον μισθό τους. Απαίτησαν την αύξηση, βρήκαν ευήκοα ώτα και την επέβαλαν. Τα ευήκοα ώτα ήταν κυβερνητικά. Κάποιας από τις προ του 2015 κυβερνήσεις. Η μισθολογική εξίσωση έγινε μέσω διατάξεων που περνούσαν κατά καιρούς σε νομοσχέδια. Με το τέχνασμα των τροπολογιών και μεταμεσονυκτίως; Δεν έγινε γνωστό. Δεν είναι, όμως, αυτό το σοβαρότερο κενό στην πληροφόρησή μας. Για να μη μείνει και αυτή η αποκάλυψη στου δρόμου τα μισά, ως συνήθως, πρέπει να δημοσιευθεί κάποια στιγμή ο κατάλογος όσων κυβερνώντων αποφάσισαν (σε καιρούς βαριάς λιτότητας) να δράσουν σαν πάτρωνες προνομιούχων, εξυπηρετώντας ομαδούλες συμφερόντων. Εντάξει. Ας μην κοινοποιηθούν τα ονόματα των άπληστων υπαλλήλων, οι φαρισαίοι άλλωστε θα πουν ότι προσβάλλονται ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Ας κατονομαστούν, όμως, όσοι τους διευκόλυναν νομοθετικά. Για να μη στιγματίζεται το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του.
Αμέσως έπειτα θα πρέπει να προσδιοριστεί πόσα από τα μηνιαία 2.800 ευρώ ήταν προϊόν οιονεί υπεξαίρεσης. Χίλια; Πεντακόσια; Τόσοι υπάλληλοι επί τόσα παραπανίσια ευρώ επί τόσα τα χρόνια του καθενός. Ωστε να μάθουμε ποια η φύρα του Δημοσίου. Σταγόνες στον ωκεανό; Ισως. Μα και ο ωκεανός από σταγόνες αποτελείται. «Σταλαματιά σταλαματιά γεμίζει η στάμνα η πλατιά» δεν μαθαίναμε όταν διδασκόμασταν τα αγαθά της αποταμίευσης;
Μετά τον υπολογισμό, ας απαιτηθεί η επιστροφή τους. Μια και, σύμφωνα με τα ανακοινωθέντα, δεν είναι απλώς μη δεδουλευμένα, αλλά κλοπιμαία με την κάλυψη του υποτιθέμενου φύλακα: του κράτους. Για να μην τους αντιγράψουμε δε στην απληστία απαιτώντας όλα τα αχρεωστήτως καταβληθέντα εδώ και τώρα, ας ενταχθούν στη ρύθμιση των 100 δόσεων οι παρατύπως ευεργετηθέντες. Ανθρωποι είναι κι αυτοί.
[©Παντελής Μπουκάλας/Καθημερινή]
φωτογραφία αγνώστου τέλος 19ου αιώνα
