αγριμολογος

Κωστής Παλαμάς (1859 – 27 Φεβρουαρίου 1943)

Και για μούντζα ο λαός και για λιβάνι.
Ο λαός είναι τίποτε και είν’ όλα,
είναι του εκδικητή το γιαταγάνι

κι είν’ η μαϊμού η ξαδιάντροπη, η μαριόλα,
και η ρίζα και η κορφή, ο στερνός κι ο πρώτος,
κι εγώ κι εσύ, κι ο ανθός κι η καρμανιόλα,

κι ο αρχαίος Αθηναίος κι ο Οτεντότος.
Στο τραγούδι του αηδόνι αναστενάζει,
στο θυμό του της αστραπής ο κρότος.

Σαν τρώει τα σπλάχνα του λαού μαράζι,
κανείς πλαστουργός ήρωας, κανείς θεός.
Η δόξα, όπου κι αρχόντοι και βαστάζοι

με μια σφραγίδα σφραγισμένοι: Λαός.

✳︎

Δεν ξέρω εγώ κανένα θεό Χρέος,
ένα θεό εγώ ξέρω· την Αγάπη.
Αγάπη, από το χρέος σου είμαι ωραίος.

Εσύ με κάνεις δούλο, εσύ σατράπη,
φτερά τα κάνεις τα σκοινιά του γάμου·
πότε με δέρνεις, βέργα ενός αράπη,

πότε ανθείς, περιβόλι ολόγυρά μου.
Εσύ με τα βαθιά τα καταφρόνια
με γιομίζεις· πλαταίνεις την καρδιά μου,

σα θάλασσας αγέρας τα πλεμόνια.
Έρωτα εσύ, μονάρχη και γενάρχη!
Εσύ τυφλή και η Μοίρα, εσύ και η Πρόνοια.

Ό,τι δεν αγαπούμε, δεν υπάρχει.

◉

◉

©agrimologos

Αστείρευτες πάντα πηγές, οι ακούσιες αναμνήσεις, που σχηματίζονται ασυνείδητα, με έναν ανεξέλεγκτο τρόπο, και προσφέρουν ουσία υπερχρονική, και μου είναι αδιάφορο αν αυτές είναι προϊόντα λογικής, εξάλλου όλα αυτά δεν μας ανήκουν πραγματικά. Σημασία έχει να τις κάνει κανείς αυτές, μέσω της καλλιτεχνικής έκφρασης, προσιτές· και αν δεν γίνει προσιτή αυτή η έκφραση στον μέσω αναγνώστη· λίγη σημασία έχει.

Πρωτεύει είναι η γνησιότητα της έκφρασης.

✳︎

Όλα κατηγορίας [Χαρταετοί]

◉