[σ’ ένα παγκάκι αθάνατοι·

14/04/2017 § Σχολιάστε

Γιάννης Βαρβέρης (1955-2011)
«θα ‘πρεπε κάπως να ‘χαμε κι εμείς χωρέσει»

Εσπερινός της Αγάπης

Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.
Σταθμός Πελοποννήσου
κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι
μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα.
Είμαστε γέροι πια κι οι δυο
κι εγώ αφού γράφω ποιήματα
πιο γέρος.
Αλλά πού πήγανε τόσοι δικοί μας;
Μέσα σε μια βδομάδα
δεν απόμεινε κανείς.
Ήταν Μεγάλη βέβαια
γεμάτη πάθη, προδοσίες, σταυρώσεις-
θέλουν πολύ για να υποκύψουν οι κοινοί θνητοί;
Έτσι ακριβώς, από τα Βάγια μέχρι σήμερα
θα ‘πρεπε κάπως να ‘χαμε κι εμείς χωρέσει.
Όμως το Πάσχα τέλειωσε, μητέρα.
Κι εμείς τι θ’ απογίνουμε
σ’ ένα παγκάκι
αθάνατοι
καθώς νυχτώνει;

.

[Από τη συλλογή “Άνθρωπος μόνος” -εκδ. Κέδρος 2009]

Από τις Στάχτες 10 Απριλίου, 2015

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

What’s this?

You are currently reading [σ’ ένα παγκάκι αθάνατοι· at αγριμολογος.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: