[ μ η ·

10/12/2017 § Σχολιάστε

Μην ασκείτε κριτική σε δημόσια πρόσωπα
ειδικά σε λίαν εμφανίσιμους τραγουδιστές, που τόσο θαυμάζονται.

Η Διοτίμα άρχισε δηλώνοντας πως η Παράλληλη Δράση ήταν κυριολεκτικά ανεπανάληπτη ευκαιρία να πραγματοποιηθεί αυτό που όλοι θεωρούν ως σπουδαιότερο και μέγιστο. «Πρέπει και θέλουμε να πραγματοποιήσουμε μία πολύ μεγάλη ιδέα. Μας δίνεται μια ευκαιρία και δεν επιτρέπεται να τη χάσουμε. Πρέπει να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων!»

Ο Ούλριχ ρώτησε με αφέλεια: «Έχετε κάτι συγκεκριμένο κατά νου;»

Όχι, η Διοτίμα δεν είχε τίποτε συγκεκριμένο κατά νου. Πώς θα μπορούσε άλλωστε! Κανένας από εκείνους που μιλάνε περί του σπουδαιότατου και μεγίστου στον κόσμο δεν νομίζει πως υπάρχει πραγματικά. Αλλά με ποια παράξενη ιδιότητα του κόσμου ταυτίζεται αυτό; Όλοι καταλήγουν στο ότι το ένα είναι μεγαλύτερο, σπουδαιότερο ή ακόμη ωραιότερο ή πιο λυπηρό από το άλλο, δηλαδή σε μια ιεράρχηση και ένα συγκριτικό βαθμό – δεν υπάρχει λοιπόν εδώ καμία κορυφή και κανένας υπερθετικός; Ωστόσο, αν επιστήσεις σ’ αυτό το φαινόμενο την προσοχή ενός, καθώς ετοιμάζεται να μιλήσει για το σπουδαιότατο και μέγιστο, τότε του γεννάται η καχυποψία πως έχει να κάνει με αναίσθητο και διόλου ρεαλιστή άνθρωπο. Αυτό συνέβη στη Διοτίμα, και έτσι είχε μιλήσει ο Ούλριχ.

Η Διοτίμα, ως γυναίκα της οποίας το πνεύμα θαύμαζαν, θεώρησε την αντίρρηση του Ούλριχ ασεβή. Χαμογέλασε σε λίγο και απάντησε: «Υπάρχουν τόσο πολλά μεγάλα και καλά απραγματοποίητα ακόμη, ώστε η εκλογή δεν θα είναι εύκολη[…]»

[Ρόμπερτ Μούζιλ, Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες, μτφρ: Τούλα Σιέτη, εκδόσεις Οδυσσέας 1992]

Η λογοτεχνία,  τα έχει πει σχεδόν ό λ α.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

What’s this?

You are currently reading [ μ η · at αγριμολογος.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: