[ύμνος στην ασημαντότητα ·

19/04/2020 § Σχολιάστε

Μίλαν Κούντερα

«Η ασημαντότητα, φίλε μου Ντ’ Αρντελό, είναι η ουσία της ύπαρξης. Είναι μαζί μας παντού και πάντοτε. Είναι παρούσα ακόμα και εκεί που κανένας δεν θέλει να τη δει: στις φρυκαλεότητες, στις αιματηρές μάχες, στις μεγαλύτερες δυστυχίες. Συχνά χρειάζεται θάρρος να την αναγνωρίσουμε μέσα σε τόσο δραματικες συνθήκες και να την πούμε με τ’ όνομά της. Αλλά το θέμα δεν είναι απλώς να την αναγνωρίσουμε, πρέπει να την αγαπήσουμε την ασημαντότητα, πρέπει να μάθουμε να την αγαπάμε. Εδώ, σ΄αυτό το πάρκο, μπροστά μας, κοίτα, φίλε μου, είναι παρούσα σε όλο της το μεγαλείο, μ’ όλη της την αθωότητα, μ’ όλη την ομορφιά της. Ναι, την ομορφιά της. Όπως το ‘πες κι εσύ ο ίδιος: η τέλεια και απολύτως άχρηστη ζωντάνια…, τα παιδιά που γελούν… χωρίς να ξέρουν γιατί, δεν είναι όμορφα όλα αυτά; Μύρισε, Ντ’ Αρτελό, μύρισε φίλε μου, αυτή την ασημαντότητα που μας περιβάλλει, είναι το κλειδί της σοφίας, είναι το κλειδί της ευδιαθεσίας…»

*
[Μίλαν Κούντερα, Η γιορτή της ασημαντότητας, μτφρ. Γιάννης Χάρης, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2014

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

What’s this?

You are currently reading [ύμνος στην ασημαντότητα · at αγριμολογος.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: