αγριμολογος

Ανοιχτές πόρτες, παράθυρα, διακριτικά ανοιχτές χαραμάδες, διστακτικές λέξεις, η φύλαξη αναστεναγμών· και τα λοιπά με τα γέλια, τις κινήσεις, την ανοιχτή κλειδαρότρυπα· όλα αποκαλύπτουν ένα διάσπαρτο πλούτο, κομματάκια ενός παζλ ή ενός σκισμένου φυλλαδίου που αδυνατεί κανείς να συναρμολογήσει. Όλα αποκαλύπτουν και την λησμονημένη εποχή όπου το βλέμμα διέτρεχε ράχες βιβλίων, ώσπου να αναπαυθεί σε εκείνο το κατάλληλο. Στις σελίδες του, κολυμπούσαν πρόσωπα, γεγονότα, εποχές, χρονολογίες, χρήσιμες παραπομπές και φωνές πλέον δεμένες σε λεπτά νήματα του Λόγου που φούντωναν σαν ήχος με νόημα, σέβας, θαυμασμό, ενίοτε και δέος. Εισχωρούσες κανείς σαν ερωμένος με πάθος, σε κατάπινε η αδηφάγα, η έλλογη γραπτή ανθρώπινη φύση. Αγαπώ και υιοθετώ την πρόοδο των διαδικτυακών συνδέσμων (λινκς), τη συμβολή του διαδικτύου στην ανθρώπινη πρόοδο, έχω εμπιστοσύνης στα επιτεύγματα της ανθρώπινης διάνοιας, στη Επιστήμη -οι παρούσες σκέψεις, δεν είναι παρά ένας μικρός φόρος τιμής για τις όμορφες στιγμές, τις μεθυστικές συντροφιές που κάποτε ζήσαμε ξεφυλλίζοντας βιβλία εν μέσω εκκωφαντικής ησυχίας,  μέσα σε μια βιβλιοθήκη.

Ήθελε –καιρό τώρα το έχει στο νου- να πιάσει πρώτα τα θηράματά του ζωντανά, με αυτόν τον τρόπο θα επιβεβαίωνε την εφήμερη ύπαρξή του, και επιπλέον θα εξασφάλιζε μια θέση στο Πάνθεον της Ιστορίας. Σκέφτηκε. Δεν αρκεί να κατασκευάσει κανείς ένα μεταλλικό δίχτυ, και να το απλώσει άτεχνα και άναρχα, πρέπει πρωτίστως να δημιουργήσει –για την επιτυχία του εγχειρήματος- ένα αυστηρό ατσάλινο, άκαμπτο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πλέξει το δίχτυ, ας υποθέσουμε ακτινωτά, ένα πλέγμα ελικοειδές, με τον τρόπο αυτό δεν προσφέρει καμία πιθανότητα λύτρωσης στο θήραμα, το οποίο μετά ενός εύλογου χρονικού διαστήματος θα αρχίσει –περιορισμένα βεβαίως- να ονειρεύεται. Ξέχασα να αναφέρω την απαραίτητη κολλώδη ουσία με ειδικές αναθυμιάσεις, με την οποία ο κύριος Τπτ σκέφτεται να καλύψει όλα τα μέρη στο μεταλλικό δίχτυ· εξασφαλίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, τον απαραίτητο περιορισμό της γκάμας των ονείρων του θηράματος σε «κρίμα να μην μπορώ να δουλέψω στην οικοδομή, στο εργοστάσιο, στο γραφείο, σε ζυθεστιατόριο» κλπ. Ο κύριος Τπτ έχει μελετήσει με κάθε λεπτομέρεια το είδος των ταλαντεύσεων του θηράματος ανάλογα με το τι (θα) ονειρεύεται. Στην ακραία, λέμε τώρα, στην σπάνια περίπτωση που το θήραμα νιώσει –αν και αυτό θεωρείται απίθανο- άβολα, ή του δημιουργούνταν ψευδαισθήσεις περί δραπετεύσεως, τότε ο κύριος Τπτ θα του αφαιρεί αργά, συστηματικά, τμήματα του σώματός του, έως ότου αυτό ξεψυχήσει.

Είδος επιλόγου
Η λέξη «βαρβαρότητα» προσπερνά, η φιγούρα προσμένει κέρμα. Η εφημερίδα των λόγων της αποχής και της απόχης. Αγκυλώσεις, αγκιστρώσεις και απαγκιστρώσεις· διλήμματα πολλών αποχρώσεων, η φιγούρα με χέρι απλωμένο· κι η παρέλαση τελειωμό δεν έχει.

Φεύγεις.

Τρεις το πρωί, τρεις ώρες πριν το χάραμα, η κίτρινη χλωμή μορφή σου περιμένει το άνοιγμα της πελώριας πόρτας. Ξέρεις. Η νέα παρέλαση αρχίζει με το φως της ημέρας.

Προσπαθώ να συνεχίσω. Για τον τόπο. Την πόλη. Εσένα. Γυρνώ ανάμεσα σε ζωγραφισμένους τοίχους. Ανέπαφα όλα. Ξεθωριάζουν.

Η φιγούρα προσμένει το κέρμα.

*

[κείμενο + φωτο του αγριμολόγου -πρώτη δημοσίευση Στάχτες 10.05.2014

©Stratos Fountoulis, print/χαρακτικό σε λινόλεουμ 01.01.1998 – 10/18

Δεν μου είπες την αιτία. Βρισκόμασταν στον διάδρομο, μετά χωριστήκαμε. Ορισμένες φορές έχω την εντύπωση ότι μοιάζουμε. Δεν μιλάς. Θυμάμαι την φράση που μου είπες. Ποια φράση. Δεν θυμάμαι, θυμάμαι όμως το γλυκύτατό της ύφος, τη σημασία της φράσης που κουβαλούσα μαζί μου καιρό. Περίεργο. Ποιο το περίεργο.

Τελευταία έμπλεξες σε ονειροπολήσεις και λόγω γενναιοδωρίας του χαρακτήρα σου, δεν το παραδέχεσαι. Τι ακριβώς να παραδεχθώ.  Ακόμη να καταλάβεις.

Στο Πέσοβαρ του Πακιστάν. Η βάρβαρη επίθεση των Ταλιμπάν σε σχολείο -141 οι νεκροί, πάνω από 130 είναι παιδιά. Παιδιά· άκουσες; Π α ι δ ι ά !

Αλήθεια δεν ξέρω τι εννοείς. Μένω άφωνος, μη μου πεις· ακόμη και τώρα ονειροπολείς εις βάρος και εν μέσω της σημαντικής συζήτησής μας. Εγώ;  Εσύ.

Στο εξής θα σου τηλεφωνώ κάθε μεσημέρι υπενθυμίζοντάς σου την ύπαρξή μου. Η ζωή, σκέφτηκε, όχι τόσο η δική του, αλλά η πνοή της ίδιας της ζωής μέσα στην απροσδιοριστία της, είναι διαφορετική από τη ζωή ενός άψυχου πτώματος.

Όταν φανταζόταν τη ζωή μετά από έναν αποχαιρετισμό, ο χωρισμός ήταν πάντα ευγενής, γλυκός, διακριτικός, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι φεύγοντας άφηνε πίσω, έστω κι ένα ασήμαντο κομμάτι του δέρματός του κολλημένο στα μαλλιά της. Η ζωή ήταν μακριά από όλα, ξεχωριστή, πάνω και πέρα απ’ αυτά. Ήταν στιγμές, όταν ο χρόνος περνούσε, εκείνη· καθώς βρίσκονταν σε αμηχανία,  έβγαζε από την τσάντα ένα κομμάτι εφημερίδας, εκεί είχε γραμμένο τον αριθμό του δωματίου και τον κοιτούσε.

Φοβάμαι ότι, στο τετράδιο των σημειώσεων, θα ανακαλύψω σελίδες κενές. Σκιτσάρω με τη σκέψη σε εκείνη τη φιγούρα στον καφενέ, εννοώ δεν είναι σύνηθες να πιάνεις την ουσία της στιγμής -τώρα που το σκέφτομαι η φιγούρα δεν βρίσκονταν σε καφενέ, πιθανότατα σε στάση του τραμ. Η διστακτικότητα της μνήμης, όπως μετά από ένα ταξίδι επιστροφής. Φοβάμαι ότι ακόμη· δεν απάντησα στην αρχική φράση αυτού του μικρού κειμένου, εννοώ ότι το κάθε τι, κουβαλά την ματαιότητα στο γεγονός ότι πάντα φτάνει το τέλος, όλα τελειώνουν.

Λίγη κατανόηση.

*

©editorial aγριμολόγου στις Στάχτες 17.12.2014