[Ήταν παιδιά, άκουσες;
26/01/2018 § Σχολιάστε
©Stratos Fountoulis, print/χαρακτικό σε λινόλεουμ 01.01.1998 – 10/18
Δεν μου είπες την αιτία. Βρισκόμασταν στον διάδρομο, μετά χωριστήκαμε. Ορισμένες φορές έχω την εντύπωση ότι μοιάζουμε. Δεν μιλάς. Θυμάμαι την φράση που μου είπες. Ποια φράση. Δεν θυμάμαι, θυμάμαι όμως το γλυκύτατό της ύφος, τη σημασία της φράσης που κουβαλούσα μαζί μου καιρό. Περίεργο. Ποιο το περίεργο.
Τελευταία έμπλεξες σε ονειροπολήσεις και λόγω γενναιοδωρίας του χαρακτήρα σου, δεν το παραδέχεσαι. Τι ακριβώς να παραδεχθώ. Ακόμη να καταλάβεις.
Στο Πέσοβαρ του Πακιστάν. Η βάρβαρη επίθεση των Ταλιμπάν σε σχολείο -141 οι νεκροί, πάνω από 130 είναι παιδιά. Παιδιά· άκουσες; Π α ι δ ι ά !
Αλήθεια δεν ξέρω τι εννοείς. Μένω άφωνος, μη μου πεις· ακόμη και τώρα ονειροπολείς εις βάρος και εν μέσω της σημαντικής συζήτησής μας. Εγώ; Εσύ.
Στο εξής θα σου τηλεφωνώ κάθε μεσημέρι υπενθυμίζοντάς σου την ύπαρξή μου. Η ζωή, σκέφτηκε, όχι τόσο η δική του, αλλά η πνοή της ίδιας της ζωής μέσα στην απροσδιοριστία της, είναι διαφορετική από τη ζωή ενός άψυχου πτώματος.
Όταν φανταζόταν τη ζωή μετά από έναν αποχαιρετισμό, ο χωρισμός ήταν πάντα ευγενής, γλυκός, διακριτικός, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι φεύγοντας άφηνε πίσω, έστω κι ένα ασήμαντο κομμάτι του δέρματός του κολλημένο στα μαλλιά της. Η ζωή ήταν μακριά από όλα, ξεχωριστή, πάνω και πέρα απ’ αυτά. Ήταν στιγμές, όταν ο χρόνος περνούσε, εκείνη· καθώς βρίσκονταν σε αμηχανία, έβγαζε από την τσάντα ένα κομμάτι εφημερίδας, εκεί είχε γραμμένο τον αριθμό του δωματίου και τον κοιτούσε.
Φοβάμαι ότι, στο τετράδιο των σημειώσεων, θα ανακαλύψω σελίδες κενές. Σκιτσάρω με τη σκέψη σε εκείνη τη φιγούρα στον καφενέ, εννοώ δεν είναι σύνηθες να πιάνεις την ουσία της στιγμής -τώρα που το σκέφτομαι η φιγούρα δεν βρίσκονταν σε καφενέ, πιθανότατα σε στάση του τραμ. Η διστακτικότητα της μνήμης, όπως μετά από ένα ταξίδι επιστροφής. Φοβάμαι ότι ακόμη· δεν απάντησα στην αρχική φράση αυτού του μικρού κειμένου, εννοώ ότι το κάθε τι, κουβαλά την ματαιότητα στο γεγονός ότι πάντα φτάνει το τέλος, όλα τελειώνουν.
Λίγη κατανόηση.
*
©editorial aγριμολόγου στις Στάχτες 17.12.2014
[Παρασκευά εγκώμιον·
26/12/2017 § Σχολιάστε
II.
«Δεν υπάρχει απολύτως καμία σημαντική σκέψη που να μην μπορεί να την αξιοποιήσει η βλακεία, είναι προς όλες τις κατευθύνσεις ευκίνητη και μπορεί να φορέσει όλα τα φορέματα της αλήθεια. Αντίθετα, η αλήθεια έχει κάθε φορά μόνο ένα φόρεμα και ένα δρόμο και γι’ αυτό βρίσκεται σε μειονεκτική θέση.»
[Ρόμπερτ Μούζιλ]
Όσοι δεν πιστεύουν εις την πανταχού παρουσίαν του Παρασκευά, υποβιβάζουν του Παρασκευά την δύναμιν, διότι δεν αποδίδουν εις Αυτόν και αυτήν την ιδιότητα, την οποίαν έχει ο αήρ, αφού ο αήρ πανταχού ευρίσκεται. Και δεν είναι πανταχού ο Δημιουργός του αέρος; Απιστία εις την πανταχού παρουσία του Παρασκευά –ή γενικώς πάσα αμαρτία – είναι ισχυρά απόδειξις της πανταχού παρουσίας Αυτού. Διότι κατά τον χρόνον της απιστίας η καρδίαν μου στενοχωρείται, υποφέρει, βασανίζεται· ο δε νους μου σκοτίζεται και όλος ευρίσκομαι εις κατάστασιν εγκαταλείψεως και λύπης. Όταν όμως με ζώσαν πίστιν πιστεύω ότι ο Παρασκευάς είναι πανταχού, παρών είς πάντα τόπον, και επομένως είναι πάντοτε μαζί μου και εντός μου, η καρδίαν μου ευρύνεται, είναι ελευθέρα, χαίρει, και ο νους μου είναι διαυγής και καθαρός· είναι εις κατάστασιν ψυχικής αγαλλιάσεως. Τοιουτρόπως το πράγμα, το οποίον με καταστρέφει, αυτό το ίδιον χρησιμεύει ως μεγαλυτέρα απόδειξις της υπάρξεως Εκείνου περί του Οποίου αμφέβαλλον. [Όσιος Τραγίσιος ο Καυσοκαλυβίτης]
*
Κυρίες και κύριοι Ανεπαρκείς:
Συνεχίζεται
Διαβάστε τα Άπαντα του Παρασκευά
‘στορίες
23/12/2017 § Σχολιάστε
16.
ο ισχνός λόγος που πάχυνε
©Jeff koons, Ceramic sculpture figurative and Kitsch art (ο εν λόγω καλλιτέχνης έγινε δισεκατομμυριούχος δημιουργώντας τερατουργήματα)
Ο εκδιδόμενος ή δημοσιευμένος (γραπτός ή εικαστικός) Λόγος δεν πρέπει να απαιτεί πολύ χώρο στον εγκέφαλο, και τα εφέ είναι ιδανικά, ιδιαιτέρως δε τα ‘ειδικά εφέ’ τύπου Ο πόλεμος των Άστρων. Τα εφέ είναι ο γοητευτικότερος εχθρός της φαντασίας. Βέβαια θα μου πείτε για να δημιουργήσει ο άνθρωπος εφέ χρειάστηκε επίσης μεγάλη επινοητικότητα και φαντασία και θα έχετε δίκιο, ωστόσο και ιδιαίτερα στον γραπτό λόγο, η εξαιρετική αδιαφορία του φανατικού οπαδού των εφέ ή των φτηνών ερωτικο-συναισθηματικών πασπαλισμάτων και ψευδο-ευαίσθητων περιττών περιγραφών θα χάψει το δόλωμα αυτής της παραλογοτεχνίας και θα το χάψει ως μεγάλη λογοτεχνία. Το αυτό, η παρόμοιο, συμβαίνει όταν βλάκες παίζουν το ρόλο του ηγέτη· ψηφίζονται αδρά και χειροκροτούνται. Ο βλάκας στην προκειμένη περίπτωση μετατρέπεται σε θαυμαστό έργο τέχνης. Προσωπικότητα ολκής. Είναι μια πραγματικότητα ριζωμένη βαθιά σε συλλογικές πεποιθήσεις. Άτομα που παλαιότερα ήταν γελωτοποιοί παρέας στο γωνιακό καφενείο έγιναν στο μεταξύ διασημότητες με βαριά βιογραφικά. Κρατικοί λειτουργοί αρέσκονται στο να εμφανίζονται ειδήμονες σε θέματα τέχνης, προλογίζουν λογοτέχνες, το γεγονός αναμεταδίδεται από τα ΜΜΕ δημιουργώντας με τον καιρό λογοτεχνική ιστορία όπου και ιστορικά καταγράφεται. Μια ορχήστρα είναι όλα αυτά και επιμένει να παίζει φάλτσα και που στο τέλος οι θεατές σηκώνονται χειροκροτώντας εκστασιασμένοι. Ποιος τολμά δημόσια να εκφράσει ότι παρόμοιες τέτοιες «δημιουργίες» παλαιότερα, δεν αντιπροσώπευαν παρά μόνο Το Ισχνό που τώρα, μετά τόσων χορταστικών επαίνων, έχει Παχύνει.
[διαβάστε τις ‘στορίες]
[Παρασκευά εγκώμιον·
18/12/2017 § Σχολιάστε
I.
«Πνεύμα ο Παρασκευάς, και τους προσκυνούντας Αυτόν εν
Πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν»
[Γιάννης, καφενείο «Ο Λέντζος» 500μ.Χ.]
Όταν γίνεται λόγος περί των μυστηρίων του Παρασκευά, ας μη γεννάται εντός σου η ερώτησις: πως είναι τούτο δυνατόν; Δεν γνωρίζεις πως ο Παρασκευάς εδημιούργησε τον κόσμον εκ του μηδενός· ούτε δύνασαι να μάθεις πως ο Παρασκευάς μυστηρίως εργάζεται. Τα μυστήρια του Παρασκευά πρέπει να μείνουν διά σε μυστήρια, διότι δεν είσαι Παρασκευάς και δεν ημπορείς να γνωρίζεις ό,τι είναι γνωστόν εις μόνον Σοφόν, Παντοδύναμον Παρασκευάν. Είσαι το δημιούργημα των χειρών Του, το πλέον ασήμαντον δημιούργημά Του. Ενθυμού ότι υπήρχε καιρός, κατά τον οποίον δεν υπήρχε τίποτε, και μετά ταύτα παν ό,τι υπάρχει τώρα, εδημιουργήθη εκ του μηδενός υπό του Λόγου του Παρασκευά. «Χωρίς Αυτού ουδέ εν, ό γέγονεν» [Χρυσοβαλάντης ο εκ Περιστερώνος, Ευξείνου Πόντου 510 μ.Χ.]
*
Κυρίες και κύριοι Ανεπαρκείς:
Συνεχίζεται
η φωτογραφία είναι του αγριμολόγου
Διαβάστε τα Άπαντα του Παρασκευά
αγριμολογος 