[αδίστακτες επιλεκτικές ευαισθησίες·
11/04/2021 § Σχολιάστε
©Δημήτρης Χαντζόπουλος, εφημ. Καθημερινή 10.04.21
❇︎
Μαντέψτε ποιος το έγραψε, και σε ποιον: «Εφιστώ την προσοχή σου σε ένα ευαίσθητο θέμα, στο οποίο περιμένω τη συμβολή σου και την παρέμβασή σου με τον καλύτερο τρόπο, το ήδη γνωστό σε εσάς ζήτημα που έχει προκύψει με τον νέο πρέσβη στην Αθήνα. Μέχρι στιγμής το προσωπικό της πρεσβείας έχει επιδείξει πολιτική ωριμότητα και δεν θα λάβει μέτρα εντός της Ελλάδας, που θα δημοσιοποιούσαν το πρόβλημα, γεγονός που θα το εκμεταλλεύονταν στο έπακρο τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για να βλάψουν την Αριστερά τόσο στη Βενεζουέλα όσο και στην Ελλάδα»
― Δείτε τι εννοώ Εδώ »»»
❇︎
[αγωνιστικά καπρίτσια ·
18/03/2021 § Σχολιάστε
του ©Δημήτρη Χαντζόπουλου, Καθημερινή 16.3.21
Mε αφορμή την δημόσια «παρεξήγηση» Κούρτοβικ – Δημήτρη Χριστόπουλου για τον τρόπο που ο καθένας τους υπερασπίστηκε και υπερασπίζεται τον Κουφοντίνα, να διευκρινίσω ότι ουδόλως με απασχολούν οι εσωτερικές διαφορές του ρεύματος του ριζοσπαστικού σταλινισμού. Ειδικά, όταν μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα. Διότι αποδεικνύουν ότι ενδιαφέρονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα με την ίδια ειλικρίνεια, με την οποία ενδιαφέρεται και ο γεροντικός σταλινισμός για την εργατική τάξη.
Θυμίζω ότι η τελευταία, όπου οι σταλινικοί πήραν την εξουσία, έχασε και τα δικαιώματα που είχε κατακτήσει με το προηγούμενο καθεστώς. (Ο ίδιος ο Τρότσκι είχε προτείνει μέχρι την δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους απείθαρχους εργάτες από το 1919). Είναι ακριβώς η ίδια περίπτωση με τους επαγγελματίες «πατριώτες», που πάντα φέρνουν τον όλεθρο.
Το εξοργιστικό δε – το οποίο πονάει πραγματικά όσους έχουν πραγματική ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα – είναι ότι οι οπαδοί του Κουφοντίνα, που εμφανίστηκαν ως επαγγελματίες δικαιωματιστές, μασκάρεψαν σε «ανθρώπινο δικαίωμα» μία διοικητικού χαρακτήρα διαφορά του Κουφοντίνα με την αρμόδια υπηρεσία, που αποφασίζει τις μεταγωγές των κρατουμένων.
Ενώ γνώριζαν ότι η διαφορά αφορούσε ΟΧΙ τις συνθήκες κράτησης, όπου μπορούσε να τεθεί πραγματικά θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά την φυλακή κράτησης. Με την εξής μάλιστα ιδιαιτερότητα: Η διαφορά, ακόμη και με την παιδαριώδη ερμηνεία του νόμου την οποία πρότειναν οι οπαδοί του Κουφοντίνα, έγκειτο στο γιατί δεν πέρασε, έστω για λίγη ώρα, από τις φυλακές Κορυδαλλού, προτού πάει στις φυλακές Δομοκού! (Αυτή ήταν η λογική, στην οποία οδηγούσε η ερμηνεία του νόμου, που παρουσίασε η πλευρά Κουφοντίνα). Έτσι, ανάγοντας στο επίπεδο του ανθρωπίνου δικαιώματος ένα προσχηματικό – αλλά όχι νόμιμο – «καπρίτσιο» του Κουφοντίνα, εξευτέλισαν και την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Διότι – επαναλαμβάνουμε – ποσώς τους ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Και τώρα μαλώνουν και μεταξύ τους. Φυσικό ήταν. Ώρα είναι να αρχίσουν και τις εσωτερικές εκκαθαρίσεις…
[από τον καθηγητή ©Κώστα Κούρκουλο
[Ο καθένας με τα λόγια χτίζει ανώγια και κατώγια ·
04/03/2021 § Σχολιάστε
Προς ελάχιστους δεύτερους κι ασήμαντους…
©Δημήτρης Χαντζόπουλος, Καθημερινή 03.03.21
απ΄ όπου κι αν προέχονται.
✼
Για το Πανεπιστήμιο_2
07/02/2021 § 1 σχόλιο
Ζητήματα ακαδημαϊκής ελευθερίας
✿
Γράφει ο ©Δημήτρης Δημηρούλης* ―fck >>>
Διαβάστε το 1ο μέρος >>
Διευκρινίσεις – Επεξηγήσεις
για λογικούς συσχετισμούς
1. Απαραίτητη προϋπόθεση η αποδοχή: υπάρχει σοβαρό και χρόνιο πρόβλημα με τη λειτουργία των ελληνικών πανεπιστημίων.
2. Το πρόβλημα έχει να κάνει κυρίως με την ελευθερία του λόγου, με την ασφάλεια διδασκόντων και διδασκομένων, τον συστηματικό βανδαλισμό και την κατάληψη χώρων από ομάδες που θεωρούν ότι το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι ιδιωτικός τους χώρος.
3. Το κόστος (οικονομικό, ακαδημαϊκό, πολιτισμικό, κοινωνικό) είναι τεράστιο. Στις περιπτώσεις που ασκείται βία είναι απροκάλυπτη, θρασύτατη και κραυγαλέα. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο εκφοβισμός είναι προσωποιημένος.
4. Το πανεπιστήμιο απέτυχε παταγωδώς να λύσει το πρόβλημα.
5. Η πολιτεία το ίδιο.
6. Αδράνεια ή σιωπή απέναντι στο πρόβλημα, αν κανείς το αναγνωρίζει ως τέτοιο, σημαίνει ότι σκύβει το κεφάλι από φόβο ή συμφέρον, ή αδιαφορία. Στην περίπτωση πανεπιστημιακών δασκάλων κάτι τέτοιο δεν είναι μόνο θλιβερή δειλία αλλά και θλιβερή εικόνα.
7. Η διαπίστωση: το πανεπιστήμιο έχει εχθρούς (μέσα και έξω). Όποιος πιστεύει σε αυτόν τον θεσμό (χωρίς κάτι τέτοιο να αποκλείει την αυστηρή κριτική, την έντονη αντίδραση και την επιδίωξη να τον αλλάξει) έχει υποχρέωση να τον υπερασπίσει απέναντι σε αυτούς που τον θεωρούν όχημα για την ιδεολογία, την πίστη ή τον μηδενισμό τους. Το «είμαστε αντίπαλοι» δεν είναι ρητορικό σχήμα είναι κοινωνική πραγματικότητα.
8. Παίρνω θέση σημαίνει ότι ασκώ το στοιχειώδες δικαίωμα της προσωπικής γνώμης. Ως εκ τούτου: θεωρώ λάθος την κυβερνητική πρόταση. Είναι αποσπασματική και όχι συνθετική και, κατά τη γνώμη μου, δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Δεν θα πω περισσότερα τώρα.
9. Αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν αρκετοί νοήμονες που δεν μπερδεύουν τον πράκτορα με τον εισπράκτορα (την κομματική στράτευση με την κοινή λογική, τις ιδεολογικές εκτινάξεις με την ανάληψη πραγματικών ευθυνών), τι έχουν να αντιπροτείνουν στην κυβερνητική πρόταση;
10. Οι μη νοήμονες (εκ του πονηρού) απαντούν: τίποτα. Τόσο απλά και τόσο συχνά. Αρκεί να αντιδράσουμε γενικώς τώρα εναντίον του νόμου και μετά βλέπουμε. Η συνταγή για να επαναλαμβάνουμε την ίδια συζήτηση για τα επόμενα 100 χρόνια.
11. Αν συμφωνούμε, ότι διαφωνούμε με τον κυβερνητικό χειρισμό, δεχόμαστε άμεση λήψη μέτρων (με κάμερες, έλεγχο εισόδου, και security σε συνεργασία με την ελληνική αστυνομία) υπό τον έλεγχο και την εποπτεία του πανεπιστημίου;
12. Αν όχι, έχουμε κάτι άλλο να προτείνουμε;
Αντιλαμβάνομαι ότι θα υπάρξουν πολλές (και πιθανώς έντονες) διαφωνίες. Είναι σεβαστές αλλά όχι δεκτές. Μπορώ να συνομιλήσω μόνο με όσους δέχονται να ανταποκριθούν στο 11 (που υποστηρίζω και επιφυλλάσσομαι να εξειδικεύσω) και με όσους επιχειρήσουν να ανταποκριθούν στο 12. Τι να κάνουμε: Δεν συνομιλούμε με όλους για όλα.
Σημείωση: Λάθος πόρτα… βρήκαν να χτυπήσουν όσοι έχουν εκλάβει τον δικό μου χώρο εδώ ως χώρο ανακουφισμού και εκτόνωσης. Δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε. Ανήκουμε σε διαφορετική ενορία. Παρακαλώ στη χαβούζα απέναντι…
αγριμολογος 