[Η πολυπολιτισμικότητα, από παράγων ανανέωσης, κατέληξε κοινοτισμός ·
25/10/2020 § Σχολιάστε
Θα υπερασπιστούμε τον τρόπο ζωής μας;
Ο Γάλλος εκπαιδευτικός Samuel Paty που αποκεφαλίστηκε από τον 18χρονο Ισλαμιστή
❈
Η αποτρόπαια δολοφονία του Σαμιέλ Πατί χτυπάει το δημόσιο σχολείο, τη δημόσια εκπαίδευση της ελευθερίας, της ανεξιθρησκίας, της αμφισβήτησης.
Ο ©Φωτής Γεωργελές στην Athens Voice σχολιάζει με αφορμή τον αποκεφαλισμό του Σαμιέλ Πατί: Υπερασπιζόμαστε και τους μετανάστες και τις δημοκρατικές κοινωνίες μας.
Η δολοφονία του γάλλου καθηγητή από τον τσετσένο τζιχαντιστή φαίνεται ότι ήταν η μαρτυρική θυσία που αφύπνισε τη γαλλική κοινωνία. Η επίθεση πριν λίγα χρόνια στο Charlie Hebdo και η μαζική δολοφονία της συντακτικής του ομάδας στόχευσαν την ελευθεροτυπία και την ελευθερία της έκφρασης. Η δολοφονία του Σαμιέλ Πατί χτυπάει το δημόσιο σχολείο, τη δημόσια εκπαίδευση της ελευθερίας, της ανεξιθρησκίας, της αμφισβήτησης. Η περίφημη γαλλική laïcité δεν είναι πια δεδομένη. Πολύ αργά και με μεγάλη καθυστέρηση η Γαλλία και η Ευρώπη ολόκληρη συνειδητοποιούν το τέλος της εποχής της «πολυπολιτισμικότητας».
Ο παράγοντας που άλλαξε τα πάντα, ήταν ο επεκτατικός ισλαμικός φονταμενταλισμός, ο οποίος τα τελευταία 30 χρόνια κερδίζει δρόμο τον δρόμο, συνοικία τη συνοικία, θεσμό τον θεσμό, έδαφος εις βάρος του κοσμικού κράτους. Ο Μακρόν προωθεί εσπευσμένα νόμους για να αντιμετωπίσει τον «αυτονομισμό», τη δημιουργία δηλαδή ανεξέλεγκτων νησίδων στις οποίες δεν έχουν ισχύ οι ευρωπαϊκοί νόμοι του κράτους αλλά η εξουσία του ιμάμη. Απαγορεύει την κατ’ οίκον διδασκαλία που επέτρεπε σε δεκάδες χιλιάδες παιδιά να μην πηγαίνουν στο δημόσιο σχολείο, καταργεί τις ξεχωριστές ώρες στα δημόσια κολυμβητήρια και τα γεύματα χαλάκ, απαγορεύει τη χορήγηση πιστοποιητικών παρθενίας, παίρνει μέτρα κατά των αναγκαστικών γάμων και βάζει όρο τη θρησκευτική ουδετερότητα όχι μόνο στον δημόσιο τομέα αλλά και στις συνεργαζόμενες επιχειρήσεις με το δημόσιο. Και μόνο η απαρίθμηση αυτών των απαγορεύσεων μαρτυράει πόσο είχαν κυριαρχήσει στη ζωή της Γαλλίας.
Το μάθημα είναι πικρό για τους Γάλλους και για κάθε Ευρωπαίο. Απορροφημένη η Γαλλία στην προσπάθεια ενσωμάτωσης των μεταναστών στις δυτικές κοινωνίες, στην αντιμετώπιση του ρατσισμού, την αντίθεση στην ακροδεξιά προπαγάνδα της Λεπέν που τροφοδοτούσε την ξενοφοβία, δεν είδε έγκαιρα τον κίνδυνο της διείσδυσης του ισλαμικού φανατισμού.
Μικροπολιτικά παιχνίδια, ενοχές, πολιτική κατευνασμού, αδυναμία του κράτους να επιβάλει τον νόμο και οι πάντα «χρήσιμοι ηλίθιοι» που, στον μόνιμο πόλεμό τους εναντίον της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, βλέπουν ως σύμμαχο κάθε εχθρό της ακόμα κι αν είναι η πιο βίαιη εκδοχή του πολιτικού Ισλάμ.
Η πολυπολιτισμικότητα, από παράγων ανανέωσης της κοινωνίας, κατέληξε κοινοτισμός, πόλεις όπως το Παρίσι και οι Βρυξέλλες απέκτησαν περιοχές-αυτόνομα εδάφη με διαφορετικούς νόμους και εξουσίες, διαφορετικές ηθικές αξίες και κώδικες.
Στα σύγχρονα προβλήματα της υπονόμευσης του κοσμικού κράτους, της υποχώρησης των κατακτημένων με αίμα κοινωνικών ελευθεριών και ατομικών δικαιωμάτων, η κοινωνία απαντούσε με τη φρασεολογία του 1970: Είμαστε ακροδεξιοί, ρατσιστές, ξενόφοβοι, ή ευαίσθητοι, προοδευτικοί, no borders; Όπου οι δήθεν προοδευτικοί συντάσσονταν με τις πιο ακραίες μορφές καθυστέρησης, δικαιολογούσαν την απόσυρση των γυναικών πίσω από ένα ύφασμα, την αντιμετώπιση της ομοφυλοφιλίας ως αμαρτίας, την αποδοχή της βίας ως «δικαιολογημένης», αφού άλλωστε η αποικιοκρατία πριν 1-2 αιώνες και οι σταυροφορίες πριν 5, θα δίνουν πάντα άλλοθι σε όσους σαγηνεύονται από τον μεσαίωνα και τον αυταρχισμό της βίας. Δεν τους ενοχλούν οι μπούργκες, δεν τους νοιάζει αν οι gay ακτιβιστές δολοφονούνται από τις ταράτσες στο κενό, δεν τους ενοχλεί ο επιθετικός θρησκευτικός φανατισμός, αρκεί να είναι εναντίον της Δύσης.
Μέχρι σήμερα έχουν γίνει 15 συλλήψεις για τη δολοφονία του γάλλου καθηγητή. Όχι μόνο οι συνεργάτες του δολοφόνου αλλά και όλοι αυτοί που τις προηγούμενες μέρες με τη ρητορική του μίσους στα σόσιαλ μίντια τον παρουσίαζαν σαν ένα βλάσφημο τέρας, εχθρό του Ισλάμ που πρέπει να τιμωρηθεί. Αυτό τον καιρό επίσης διεξάγεται η δίκη της ομαδικής δολοφονίας στο Charlie Hebdo. Η οποία πέρα από τους φυσικούς αυτουργούς, που είναι νεκροί οι περισσότεροι, έχει μετατραπεί σε ένα «κατηγορώ» προς όλους εκείνους τους ηθικούς αυτουργούς που προετοίμαζαν το κλίμα. Τους δήθεν προοδευτικούς συνηγόρους του φονταμενταλισμού που κατηγορούσαν όποιον υπερασπιζόταν τις κοινωνικές ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα που έχει κατακτήσει η δύση, ως ρατσιστή και ισλαμόφοβο. Εξοντώνοντας κάθε προσωπικότητα που προσπαθούσε να αρθρώσει διάλογο με επιχειρήματα, αφήνοντας έτσι το πεδίο ελεύθερο για τα δύο στρατόπεδα: τον ισλαμοφασισμό των τζιχαντιστών από τη μία και τον φασισμό του Εθνικού Μετώπου από την άλλη. Γιατί έτσι ονειρεύονται τον κόσμο, μάχη δύο στρατοπέδων και διαλέγουν απλώς το δικό τους.
Βλέπω κι εδώ πολλούς συγκινημένους τώρα με τον θάνατο του γάλλου καθηγητή. Κάποιοι από αυτούς πρωτοστατούσαν πριν λίγο καιρό στην καταδίκη συγγραφέων, δημοσιογράφων και εφημερίδων με την κατηγορία του «ρατσισμού και της ισλαμοφοβίας». Με ναρκισσιστική ανευθυνότητα όξυναν συνεχώς τα επίθετα, «ξενόφοβη», «ρατσίστρια», «ισλαμοφοβική», «οπαδό της Λεπέν», και ζητούσαν την εφαρμογή του αντιρατσιστικού νόμου. Για άρθρα σε εφημερίδες! Την ώρα που εμείς αποφεύγαμε ακόμα και να απαντήσουμε δημοσίως, αν ήταν δυνατόν, για να μη διαδίδονται οι κατηγορίες και τα ονόματα. Δημοσιολογούντες και δημοσιογράφοι, άνθρωποι δηλαδή που έχουν όλη την πληροφόρηση που υπάρχει, που ξέρουν ακόμα και τα ανείπωτα, αυτά που δεν πρέπει να λέγονται δημοσίως, άραγε δεν είχαν καν συναίσθηση σε πόσο επικίνδυνη θέση έβαζαν συνανθρώπους τους για να πουν τη γνώμη τους; Δεν τους πέρναγε καν από το μυαλό ότι η ευκολία τους να μοιράζουν επίθετα στο πληκτρολόγιο, οδηγούσε συνανθρώπους τους στον κίνδυνο, σε μια ζωή σε απόκρυψη, υπό προστασία, εκπατρισμένη; Τι θα έκαναν αν κάποιος τζιχαντιστής έπαιρνε τα λεγόμενά τους στα σοβαρά;
Σήμερα η Ευρώπη αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης. Οι προοδευτικοί άνθρωποι της ηπείρου υπερασπίζονται και τους μετανάστες και τις δημοκρατικές κοινωνίες τους και δεν δείχνουν καμία ανεκτικότητα στον σκοταδισμό και τη δογματική αδιαλλαξία της βίας από όπου κι αν προέρχεται.
Όταν η Ευρωπαία επίτροπος είπε ότι οφείλουμε να υπερασπιστούμε τον «ευρωπαϊκό τρόπο ζωής», πολλοί την κατηγόρησαν. Μήπως είναι πολύ «αμερικανικό», μήπως είναι «ακροδεξιός» ο όρος; Έτσι κι αυτή διευκρίνισε τι πρέπει να υπερασπιστούμε: Τις αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, του κράτους δικαίου, του σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα περιλαμβανομένων των δικαιωμάτων προσώπων που ανήκουν σε μειονότητες. Τις κοινωνίες μας οι οποίες είναι βασισμένες στον πλουραλισμό, την απουσία διακρίσεων, την ανοχή, τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και την ισότητα.
Δεν ζούμε ακόμα στον 20ό αιώνα. Δεν είμαστε πια τα καλομαθημένα παιδιά της κυρίαρχης και πλούσιας Δύσης που είχαμε την πολυτέλεια να αμφισβητούμε το δικό μας «κατεστημένο». Το παιχνίδι τώρα παίζεται αλλού, ο πλούτος και η εξουσία μετακομίζουν ραγδαία. Η Ευρώπη της Δημοκρατίας, των κοινωνικών ελευθεριών, των ατομικών δικαιωμάτων, της ανεκτικότητας, βρίσκεται σε κίνδυνο. Στον καινούργιο, αυταρχικό κόσμο που εξαπλώνεται γύρω μας, απαγορεύεται η διαφωνία, τιμωρείται η βλασφημία. Όμως η ανοχή στην αμφισβήτηση και στην εικονοκλασία απελευθερώνει τη σκέψη και οδηγεί στο μέλλον. Οι ευρωπαϊκές αξίες χρειάζονται υπερασπιστές. Αν αυτό δεν το καταλάβουν οι προοδευτικοί του 20oύ αιώνα θα γίνουν οι συντηρητικοί του 21ου.
❈
[ξυπνά το ένστικτο αυτοσυντήρησης και επιβίωσης της Γαλλίας του Διαφωτισμού ·
24/10/2020 § Σχολιάστε
Γαλλία: Σκίτσα του Charlie Hebdo σε κυβερνητικά κτήρια
Ζήτημα Ελευθερίας του Λόγου της Έκφρασης
Ο Γάλλος πρόεδρος έδωσε την άδεια να φωτιστούν κυβερνητικά κτήρια με τα επίμαχα σκίτσα του Μωάμεθ κηρύσσοντας τον πόλεμο στον ισλαμικό ριζοσπαστισμό
Στο πλευρό του Προέδρου φαίνονται να στέκονται οι Γάλλοι οι οποίοι, αν και ανεκτικοί στην πλειονότητά τους με τη διαφορετικότητα, δεν μπορούν πλέον πια να δώσουν περιθώριο ώστε να υπάρξουν και άλλα φαινόμενα όπως η πρόσφατη δολοφονία του ατυχούς καθηγητή. Ο Γάλλος Πρόεδρος ανέλυσε το πλάνο του το οποίο θα κινηθεί σε πέντε άξονες με μέτρα πρόσληψης κατά της “ριζοσπαστικοποίησης” των νεαρών μουσουλμάνων και της πάταξης των αποσχιστικών τάσεων στην κοινωνία. Προχώρησε μάλιστα ήδη σε μαζικές απελάσεις ισλαμιστών αποφασίζοντας ταυτόχρονα το κλείσιμο των συλλόγων που υποτίθεται δραστηριοποιούνται κατά της ισλαμοφοβίας με την επιπλέον δραστηριοποίηση των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών.
Μάλιστα δείχνοντας ιδιαίτερη πυγμή ο Μακρόν δεν δίστασε να δώσει την άδεια ώστε κυβερνητικά κτήρια στη Γαλλία να φωτιστούν με τα ίδια σκίτσα του Charlie Hebdoπου σατιρίζουν τον Μωάμεθ και έγιναν η αιτία για τον πρόσφατο αποκεφαλισμό του καθηγητή. Η αρχή έγινε με τον φωτισμό κυβερνητικών κτηρίων στο Μονπελιέ που πολύ γρήγορα έκανε τον γύρο του διαδικτύου μέσα από τα social media και τις ιστοσελίδες-και αναμένεται να ακολουθήσουν και άλλα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Γάλλος Πρόεδρος φρόντισε να εξουσιοδοτήσει τους δημάρχους και τους νομάρχες να πράξουν κατά το δοκούν όσον αφορά την προάσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και την πάταξη της ισλαμικής τρομοκρατίας δίνοντας τους το δικαίωμα να κλείνουν τις καντίνες όπου επιβάλλεται “θρησκευτικό” μενού ή τα μέρη, όπως οι πισίνες, όπου οι γυναίκες μπορούσαν να τα επισκεφθούν σε προβλεπόμενα μόνο ωράρια. Η ανοχή μηδέν φαίνεται πλέον εμπράκτως σε κάθε γαλλική πόλη και σε κάθε έκφανση του δημόσιου βίου.
[γελοιογραφία·
11/10/2020 § Σχολιάστε
Ζητήματα ελευθερίας
©Δημήτρης Χαντζόπουλος, Καθημερινή 10/10/2020
❂
Ως γελοιογραφία χαρακτηρίζεται κάθε ζωγραφική παράσταση της οποίας τα κύρια γνωρίσματα προσώπων ή πραγμάτων αποδίδονται κωμικά παραλλαγμένα. Στόχος της γελοιογραφίας είναι η διακωμώδηση προσώπων από τους λόγους ή των πράξεών τους καθώς και καταστάσεων που όμως δεν συμβιβάζονται στη κοινή αντίληψη. Η σημασία δε της γελοιογραφίας συνήθως υποδηλώνεται με σχετικό υπότιτλο ή στιχομυθία αν πρόκειται για γελοιογραφικό σύμπλεγμα.
Γεγονός πάντως είναι ότι η γελοιογραφία μεγαλοποιεί τα φυσικά γνωρίσματα και κυρίως τα ελαττώματα, ή με αντιθέσεις, καταδεικνύει την ασυμφωνία των φυσικών χαρακτηριστικών ή των ηθικών ιδιοτήτων του γελοιογραφουμένου προκειμένου ν΄ αναδείξει κωμικό στοιχείο. Ως θέματα της λαμβάνονται συνήθως άστοχοι ή ανόητες φράσεις, έργα, ή υποσχέσεις κλπ. Η αξία δε της γελοιογραφίας συνάγεται από το λεπτό και συνάμα δριμύ πνεύμα, συνδυαζόμενο με σαφήνεια και απλότητα έτσι ώστε να προκαλείται αυθόρμητα στον παρατηρητή εύθυμη διάθεση ακόμα και όταν αυτή αποσκοπεί στο σαρκασμό ή στην εχθρότητα. Αντίθετα η ψυχρότητα και η ασάφεια έχουν ως συνέπεια την αποτυχία της γελοιογραφίας.
Ιστορία
Η γελοιογραφία ήταν γνωστή από τους αρχαίους χρόνους. Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, στις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα στην Αθήνα ζούσε ο ζωγράφος Παύσων που κατά τον Αριστοτέλη παρίστανε τους ανθρώπους, όπως οι κωμικοί ποιητές, πολύ χειρότερους σε μια ρεαλιστική τάση παρωδίας και διακωμώδησης. Άλλος γνωστός γελοιογράφος ήταν ο Αντίφιλος της Αιγύπτου (β’ ήμισυ 4ου π.Χ. αιώνα) που λέγεται πως αυτός εισήγαγε τη γελοιογραφία ως είδος της ζωγραφικής και του οποίου τα έργα επειδή σατίριζε κάποιον Γρύλλο ονομάσθηκαν «Γρύλλοι».
Στα ερυθρόμορφα αγγεία της Μεγάλης Ελλάδος (Νότια Ιταλία) τα καλούμενα «φλυακογραφίες» ήταν παραστάσεις από κωμικά λαϊκά δράματα τα οποία ειδικά στον Τάραντα λέγονταν «φλύακες». Σε αυτά παρωδούνταν μύθοι θεών και Ομηρικών επεισοδίων. Γνωστός εκεί ως γελοιογράφος ήταν και ο ζωγράφος Ασστέας.
Στην Ελληνιστική περίοδο η Αλεξάνδρεια εκπροσωπεί κάθε τι σκωπτικό και γελοιογραφικό είδος στη Τέχνη. Αλεξανδρινός ήταν πιθανώς και ο Γαλάτων που ζωγράφισε τον Όμηρο «ἐμοῦντα» και τους άλλους ποιητές «ἀρυομένους τὰ ἐμημεσμένα», καυτηριάζοντας έτσι τους ποιητές ότι δεν φτιάχνουν τίποτε νέο, αλλά διατηρούν ως πηγή έμπνευσης τον Όμηρο. Άλλοι γελοιογράφοι της εποχής εκείνης ήταν ο Γραφικός, ο Καλάτις κ.ά.
Στο Μεσαίωνα η γελοιογραφία αποτελεί όπλο της Εκκλησίας για να σατιρίσει τους άπιστους και αιρετικούς αλλά και την όποια εκδήλωση Τέχνης πέραν της θρησκευτικής. Αντίθετα η κοσμική Τέχνη χρησιμοποιεί τη γελοιογραφία προς διακωμώδηση έκλυτου βίου μοναχών και σατυρικής αναπαράστασης έμμετρων μεσαιωνικών μύθων.
Κατά τον 16ο αιώνα με την διάδοση της τυπογραφίας συντελείται και η ανάπτυξη της γελοιογραφίας με θέματα από τον καθημερινό βίο. Παρότι τότε η κοινωνική και πολιτική ζωή παρείχαν άφθονο υλικό τα Μοναρχικά καθεστώτα καταδίωκαν κάθε σάτιρα κατά των ισχυρών και των καθεστώτων έστω και αν εύρισκαν διέξοδο δι΄ αυτής στη σάτιρα των αντιπάλων. Έτσι η γελοιογραφία άρχισε να αναπτύσσεται επί Λουδοβίκου ΙΔ’ στη Γαλλία, Αγγλία και λοιπή Ευρώπη μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση (1789) όπου και έφθασε στη μεγαλύτερη ακμή της γενόμενη πλέον και προπαγανδιστικό μέσον με ιδιαίτερες εκδόσεις γελοιογραφικών περιοδικών.
Τέτοιο ήταν και το γαλλικό Σαριβαρί (Le Charivari) που ιδρύθηκε το 1832 που δημοσίευσαν περίφημες γελοιογραφίες ο Ονορέ Ντωμιέ, ο Γκαβαρνί, ο Γκρεβέν, ο Ζίλ κ.ά. Στη Γερμανία αντίστοιχο περιοδικό ήταν το «Φλίγκεντε Μπέττερ» με γελοιογραφίες των Μελγεντόρφερ, Ράϊνικε, Ιμπάουερ, του λαϊκότερου γελοιογράφου του Αννοβέρου του Μπους κ.ά. Στην Αυστρία τα περιοδικά της Βιέννης «Νόϋε Ιλλουστρίρτε Τσάιτουνγκ» και «Χουμοριστίσε Μπλέττερ» διακωμωδούσαν τον Αυτοκράτορα της Γερμανίας, τον Βίσμαρκ, τον Βάγκνερ και την ελαφρά γυναίκα της Βιέννης. Στην Αγγλία δημιουργός της καλλιτεχνικής γελοιογραφίας ήταν ο Ουίλιαμ Ογκάρ. Το 1841 εκδίδεται το περιοδικό «Παντς» (Punch) που συγκεντρώνει την άριστη αγγλική γελοιογραφική παραγωγή από τους Κάρολο Κην, Ρίτσαρντ Ντόϋλ, Έντουαρτ Λίνλεϋ Σάμπουρν, κ.ά.
Στους ακόμη νεώτερους χρόνους αναδείχθηκαν πάμπολλοι γελοιογράφοι αξίας όπως ο Βέλγος Λέο Ζο, ο Ελβετός Ζυλλενμάχαρ, ο Ιάπωνας Ανταμαρακάρο, ο Ιταλός Καπιέλο, ο Μεξικανός Μοντενέγκρο, ο Ρώσος Ζλόνιτωφ, ο Τούρκος Χαλίντ Ρασίντ κ.ά. Επίσης ονομαστά ήταν και τα σατυρικά περιοδικά όπως το ιταλικό «Πασκουΐνο», το «Σουθέσος» του Σαντιάγκου, το «Φλόο» της Βιέννης, το «Καρέμ» της Κωνσταντινούπολης κ.ά.
Η γελοιογραφία στην Ελλάδα
Το γελοιογραφικό πνεύμα στην Ελλάδα εκπροσώπησαν τα περιοδικά «Ασμοδαίος» και «Άστυ». Πρώτος που καλλιέργησε με σαφήνεια, κομψότητα, απλότητα αλλά και πνευματώδη χαρακτήρα το είδος αυτό της τέχνης ήταν ο Θέμος Άννινος που υπήρξε και ο εκδότης των παραπάνω περιοδικών. Επόμενοι ήταν ο Δημήτριος Γαλάνης, ο Ζαχ. Παπαντωνίου, ο Φρ. Αριστεύς, ο Σταμ. Σταματίου, ο Ηλ. Κουμετάκης, ο Σοφοκλής Αντωνιάδης (ΣΟΦΟ), ο Φωκ. Δημητριάδης, και ο ζωγράφος Ροϊλός.
Νεότεροι αυτών μέχρι το 1950 διακρίθηκαν οι Ν. Καστανάκης, Γ. Μαυριλάκος (Noir), Δ. Παπαδημητρίου (Μιμ. Παπ.), Σ. Αντωνιάδης, Γ. Γκεϊβέλης, Αρσλόγλου, Κ. Μαραγκός (ο Κεμ Αλεξανδρείας), Κ. Ρωμανός του Καΐρου, Σ. Πολενάκης, Π. Παυλίδης, Μ. Γάλλιας, Ε. Τερζόπουλος, Α. Βλασσόπουλος, Αρχέλαος Αντώναρος, Β. Χριστοδούλου, Ν. Νομικός, Α. Θεοφιλόπουλος κ.ά.
Ο όρος δεν πρέπει να συγχέεται με την σκιτσογραφία (σκιαγράφημα), που δεν είναι απαραίτητα και γελοιογραφία.
*
❂
[Δικολάβοι της Χρυσής Αυγής ―διότι η αλήθεια πρέπει να λέγεται ·
07/10/2020 § Σχολιάστε
photo: EUROKINISSI -τροποποιημένη
Όταν ο ©Κώστας Κούρκουλους στις 6/4/2014 έγραφε στο σάιτ Μεταρύθμιση…
Πριν από λίγα χρόνια ένας φίλος μου εκλέχτηκε πρόεδρος μεγάλης επαγγελματικής ομάδας, που σχετίζεται με το χώρο του βιβλίου. Μετά από καιρό λοιπόν, μου εξομολογήθηκε την οδυνηρή του εμπειρία από το λεγόμενο σταλινικό ή σταλινογενές μέτωπο: Οι άνθρωποι – μου είπε – κατάλαβα ότι δεν ενδιαφέρονται για τη λύση των προβλημάτων, αλλά μόνο να δημαγωγούν γι’ αυτά. Γι’ αυτό – συνέχισε – όσες φορές κάποιος πρότεινε μία συγκροτημένη λύση, αμέσως καταγγέλθηκε με όρους θεωριών συνωμοσίας.
Στο μικρόκοσμό μας, αισθάνθηκα αμέσως ένα αίσθημα θριάμβου. Διότι, επιβεβαιωνόταν η άποψη που από νωρίς είχα σχηματίσει. Ότι δηλαδή ο σταλινισμός, πέραν των άλλων, είναι αμοραλισμός και κυνισμός.
Αυτή η ιστορία μου έρχεται συνεχώς στο μυαλό, όταν βλέπω τον τρόπο, με τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ υπονομεύει εξ αρχής την θεσμική αντιμετώπιση της ΧΑ. Και εξηγούμαι:
Όταν με το φόνο του Φύσσα η δικαιοσύνη έπραξε – έστω και αργά – το καθήκον της και προχώρησε στη σύλληψη των φονιάδων και των καθοδηγητών τους, ο ΣΥΡΙΖΑ, βγήκε στην αντίσταση κατά της δήθεν «παρανομίας» που διαπράχθηκε εις βάρος των χρυσαυγιτών. Δύο ήταν οι αιχμές του: α) Ότι δήθεν δεν υπήρχαν στοιχεία. Και είχε τον κυνισμό να υποστηρίζει αυτό, τη στιγμή ακριβώς που κηδεύαμε τον τελευταίο νεκρό μας. (Μιλάω για τελευταίο νεκρό, διότι ο Φύσσας δεν ήταν ο πρώτος, αφού προηγήθηκε ο φόνος του νεαρού Πακιστανού στα Πετράλωνα) και β) Η προβολή της «νομικοφανούς» άποψης, ότι οι συλλήψεις των βουλευτών της ΧΑ για αυτόφωρα κακουργήματα (συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση και διεύθυνση), δεν ήταν σύμφωνες με το Σύνταγμα χωρίς την άδεια της Βουλής. Και για να μας πείσει για την δήθεν παρανομία που διέπρατταν οι δικαστικές αρχές κατά των συμμοριών της ΧΑ, έβγαζε τότε μπροστά τους συνταγματολόγους του (θυμηθείτε Κατρούγκαλο και Χρυσόγονο), οι οποίοι ανερυθρίαστα υποστήριζαν την αυθαίρετη αυτή άποψη, κατακρεουργώντας έτσι το ίδιο το Σύνταγμα. Διότι το Σύνταγμα (άρθρο 62), ορίζει ότι προκειμένου να γίνει σύλληψη βουλευτών, «δεν απαιτείται άδεια (της βουλής, σημ. δική μου) για τα αυτόφωρα κακουργήματα». Δηλαδή ορίζει ακριβώς το αντίθετο αυτού που ισχυρίζονταν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι συνταγματολόγοι του. Για το επιστημονικό και πολιτικό ήθος των εν λόγω συνταγματολόγων, επισημαίνω και το εξής: Δεν μας είπαν ότι βρήκαν άγνωστες λέξεις στη διατύπωση αυτή του Συντάγματος. Που πάει να πει πως γνώριζαν ότι αυτό που ισχυρίζονταν, δεν ίσχυε. Συμπληρώνω μόνο κάτι που νοηματοδοτεί απόλυτα το ήθος τους: Έλαβαν τα δημόσια εύσημα του Τράγκα για τη γενναία στάση τους. Και δεν ντράπηκαν!!
Και σήμερα, με την «υπόθεση Μπαλτάκου», ο ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Για να συνεννοηθούμε, θα ξεκινήσουμε με έναν «ορισμό» της έννοιας «Μπαλτάκος»: Τι είναι ο Μπαλτάκος, όπως τον είδαμε και στη συνομιλία του με τον Κασιδιάρη; Ένας χρυσαυγίτης, ο οποίος υποδυόταν τον κυβερνητικό παράγοντα. Και όχι βεβαίως το αντίστροφο, όπως θέλησε να παρουσιαστεί εκ των υστέρων.
Τι άφησε λοιπόν να εννοηθεί ο χρυσαυγίτης Μπαλτάκος στη συνομιλία του αυτή; Δύο πράγματα: α) Ότι δήθεν οι χρυσαυγίτες βουλευτές είναι στη φυλακή χωρίς στοιχεία και β) Ότι η δικαιοσύνη, παρά την ανυπαρξία στοιχείων, κρατάει στη φυλακή τους χρυσαυγίτες, για ένα και μόνο λόγο: Διότι τηλεφώνησαν στους δικαστές οι υπουργοί Δένδιας – Αθανασίου. Αυτά μας είπε. Και επειδή δεν είμαστε συνταγματολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να δυσκολευόμαστε με το νόημα των λέξεων, να το πούμε όπως το καταλάβαμε: Κατά τον χρυσαυγίτη Μπαλτάκο, το μοναδικό «στοιχείο» το οποίο κρατάει τους χρυσαυγίτες στη φυλακή είναι η «σκευωρία» και τα τηλεφωνήματα των Δένδια – Αθανασίου στους δικαστές.
Και ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να κατακεραυνώσει τη δικαιοσύνη και την κυβέρνηση γιατί καθυστέρησαν να κινητοποιηθούν, με αποτέλεσμα να ξεφύγει το φίδι και να φτάσουμε στον δεύτερο νεκρό, ζητάει σήμερα την παραίτηση των Δένδια – Αθανασίου, για τον αντίθετο ακριβώς λόγο: Επειδή έπραξαν το καθήκον τους και φρόντισαν – επί τέλους – να συμμαζευτεί το φίδι!!! Και μάλιστα, φέρεται να ζητάει και την έρευνα των «ισχυρισμών» του χρυσαυγίτη Μπαλτάκου. Που είναι ποια; Ότι βρίσκονται οι χρυσαυγίτες στη φυλακή χωρίς στοιχεία, μετά από σκευωρία!
Σε ένα έντυπο των αυτόνομων, είχα διαβάσει πολύ παλιά το ακόλουθο περιστατικό: Κατά τη σταλινική περίοδο, αποφασίστηκε στην ΕΣΣΔ ο εγκλεισμός κάποιου σε ψυχιατρείο, με την εξής ψυχιατρική γνωμάτευση: Ο «ασθενής» είχε εσφαλμένες πολιτικές απόψεις. Παρ’ ότι λοιπόν του εξηγήθηκε ο εσφαλμένος χαρακτήρας των απόψεών του, αυτός επέμενε να μην τις αλλάζει. Άρα ήταν ψυχοπαθής. (Μεταξύ μας, μπορεί να είχαν και δίκιο οι ψυχίατροι. Διότι μόνον αν ήσουν τρελός επέμενες στην άποψή σου, όταν σε «ενημέρωνε» η σταλινική εξουσία ότι κάνεις λάθος).
Με εμάς τους αφελείς που επιμένουμε να πιστεύουμε, εσφαλμένα κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι δεν είναι σκευωρία η υπόθεση της ΧΑ και μάλιστα εμμένουμε στην ψευδή – παραληρηματική ιδέα ότι είχαμε νεκρούς, σακάτηδες και κακοποιημένους ανθρώπους από την ευαγή δράση των χρυσαυγιτών, τι θα γίνει;
Είμαι βέβαιος ότι δεν κινδυνεύουμε με ψυχιατρείο από τον ΣΥΡΙΖΑ. Διότι, απλοί δικολάβοι της ΧΑ είναι οι άνθρωποι. Και υιοθετούν τους ισχυρισμούς περί σκευωρίας, γιατί θέλουν να υπάρχει το πρόβλημα της ΧΑ, ώστε να δημαγωγούν γι’ αυτό. Όπως ακριβώς οι σταλινικοί συνδικαλιστές του φίλου μου. Για να το πω διαφορετικά, συμπεριφέρονται με όρους ακαταλόγιστου, επειδή τρέμουν στην ιδέα της αποτελεσματικής αντιμετώπισης της Χ.Α.
Ένα όμως ερώτημα προς τον ΣΥΡΙΖΑ: Πώς είναι σκευωρία ο θάνατος του Φύσσα; Πώς είναι σκευωρία ο θάνατος του νεαρού πακιστανού; Πώς είναι σκευωρία οι κακοποιήσεις και οι τραυματισμοί δεκάδων συμπολιτών μας; Αφού αγγίξαμε τις πληγές τους. Και αν δεν είναι σκευωρία, γιατί μας εμπαίζετε, ταυτιζόμενοι με τους χρυσαυγίτες;
Οι συμπαθείς παλιοί δικολάβοι των ορεινών ειρηνοδικείων, ήξεραν λίγα κολλυβογράμματα, πλην όμως δεν έφταναν στην έκπτωση να αρνούνται τα προφανή. Και αυτό γιατί, διατηρώντας επαφή με την πραγματικότητα, είχαν την αίσθηση του γελοίου. Εσείς γιατί τη χάσατε κι αυτήν;
αγριμολογος 