Γιατί πρέπει το κράτος να χρηματοδοτεί και τις εφημερίδες;
19/12/2019 § Σχολιάστε
Ο Μάνος Βουλαρίνος (Athens Voice) εξηγεί γιατί το θέμα δεν είναι να μην επιδοτηθούν κάποιες εφημερίδες, αλλά να μην επιδοτηθεί καμία.
Το ότι πάρα πολλά από τα χρήματα των φόρων χρησμοποιούνται για πράγματα που όχι μόνο δεν έχουν σχέση με το συμφέρον των φορολογούμενων είναι μάλλον κοινός τόπος. Ξέρουμε καλά ότι η υπερφορολόγηση δεν έχει οδηγήσει σε υπερκάλυψη των αναγκών μέσω υπεραναβαθμισμένων υπηρεσιών. Ξέρουμε καλά ότι δεν έχει οδηγήσει ούτε καν στην κάλυψη των τεράστιων κενών που που έχει το δημόσιο στις βασικές του υποχρεώσεις. Και ξέρουμε ακόμα καλύτερα πως ένας από τους λόγους που πληρώνουμε τόσο υψηλούς φόρους είναι για να έχουν τη δυνατότητα οι κυβερνήσεις να μοιράζουν χρήμα εκεί που κρίνουν ότι τις συμφέρει περισσότερο.
Το ότι τα ξέρουμε όλα αυτά δεν σημαίνει ότι κάθε φορά που επιβεβαιώνονται γίνονται λιγότερο εξοργιστικά. Δεν σημαίνει πως δεν είναι εξοργιστικό να ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει νόμος ο οποίος προβλέπει μερικά εκατομμύρια από τους φόρους μας να πηγαίνουν για την επιχορήγηση των εφημερίδων.
Σε περίπτωση που δεν το μάθατε να σας πω ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε ψηφίσει νόμο ο οποίος προέβλεπε την επιχορήγηση των εφημερίδων πανελλήνιας κυκλοφορίας (με κάποιους, ιδιαιτέρως εύκολο να ξεπεραστούν και γι’ αυτό δήθεν, περιορισμούς). Η νέα κυβέρνηση, που κι αυτή καθόλου δεν την χαλάει να χρησιμοποιήσει τα λεφτά των φορολογούμενων για τις δημόσιες σχέσεις της, αλλάζοντας ελαφρώς τον συγκεκριμένο νόμου, εξέδωσε Κοινή Υπουργική Απόφαση για να μοιράσει στις εφημερίδες πανελλήνιας κυκλοφορίας περίπου 7.500.000 ευρώ. Σχεδόν όλες οι εφημερίδες πανελλήνιας κυκλοφορίας θα έπαιρναν από 200.000, αλλά επειδή μέσα σ’ αυτές περιλαμβάνονταν κάποιες «αθλητικές» (δηλαδή οπαδικές) εφημερίδες, το Μακελειό και μερικές άλλες, έπεσε το κράξιμο της αρκούδας και η κυβέρνηση αποφάσισε να αναστείλε την ΚΥΑ (χωρίς φυσικά να δεσμευτεί για κατάργηση του εξοργιστικού νόμου).
Φυσικά το εξοργιστικό δεν είναι μόνο το ότι θα γινόμασταν χρηματοδότες του Μακελειού ή το ότι έτσι μάθαμε ότι υπάρχει εφημερίδα πανελλαδικής κυκλοφορίας που λέγεται «Κιβωτός της Ορθοδοξίας» και απασχολεί 5 δημοσιογράφους. Το εξοργιστικό είναι ότι θα γινόμασταν χρημάτοδότες σχεδόν ΟΛΩΝ των εφημερίδων πανελλαδικής κυκλοφορίας. Το εξοργιστικό είναι ότι θα γινόμασταν χρηματοδότες επιχειρήσεων που δεν έχουν πελάτες ή επιχειρήσεων που έχουν πελάτες και δεν έχουν ανάγκη χρηματοδότησης.
Αν έχεις φούρνο χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις κατάστημα με ρούχα χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις κουρείο χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις φαρμακείο χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις………………………… (βάζετε επιχείρηση της αρεσκείας σας) χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις εφημερίδα χωρίς αναγνώστες θα χρηματοδοτηθεί από τα λεφτά των φορολογούμενων. Θα χρηματοδοτηθεί ακόμα κι αν έχεις αναγνώστες. Γενικά αν έχεις εφημερίδα θα χρηματοδοτηθεί.
Προφανώς η χρηματοδότηση εφημερίδων φαίνεται το ίδιο παλαβή με την χρηματοδότηση κασσετών μαγνητοφώνου ή ταινιών μπομπινόφωνου. Η μουσική ακούγεται και χωρίς τις κασέτες όπως υπάρχει ενημέρωση και χωρίς τυπωμένο χαρτί. Όμως οι εφημερίδες έχουν κάτι που οι εταιρείες που κατασκευάζουν κασέτες δεν έχουν: πρωτοσέλιδα.
Το κόλπο με τα πρωτοσέλιδα είναι ο βασικός λόγος ύπαρξης εφημερίδων που οι πωλήσεις τους δεν δικαιολογούν την ύπαρξή τους. Και είναι ένα κόλπο απλό: Ένα πρωτοσέλιδο μιας εφημερίδας που πουλάει 500 ή χιλια φύλλα δεν θα είχε κανονικά καμία αξία και καμία επιρροή. Αποκτά μια κάποια επιρροή από τα περίπτερα και τα ψιλικατζίδικα που την κρεμάνε στα μανταλάκια και η επιρροή εκτοξεύεται από την (όχι και τοσο ακατανόητη πια… έτσι;) επιμονή των παρουσιαστών πρωινών εκπομπών να διαφημίζουν (πολύ κωμικό που υπάρχει νόμος για τη «γκρίζα» διαφήμιση) τα πρωτοσέλιδα σε εκπομπές που παρακολουθούν εκατοντάδες χιλιάδες τηλεθεατές.
Για να το πω με παραδειγμα: Ας πούμε ότι είστε εκδότης εφημερίδας, που παρότι κυκλοφορεί σε όλη την Ελλάδα, πουλάει μόνο 500 φύλλα. Ένα πρωτοσέλιδό της που θα έχει τίτλο «ΦΟΥΦΟΥΤΟΣ ΓΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ» κανονικά θα έπρεπε να έχει μηδενική πολιτική επιρροή. Άρα και εσείς ως εκδότης θα είχατε μηδενική επιρροή. Αν όμως αυτό το πρωτοσέλιδο κρεμαστεί στα μανταλάκια, ξαφνικά θα το δουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι και η επιρροή του (σας) θα αυξηθεί. Αν προβληθεί και από ΟΛΕΣ τις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές, το πρωτοσελιδο μιας εντελως ασήμαντης εφημερίδας των 500 φύλλων, αποκτά τεράστια επιρροή και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα αρχίσουν να σκέφτονται πως ο Φούφουτος για πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι μια πρόταση που είναι άξια συζήτησης. Κι αυτό μόνο επειδή γραφτηκε στο πρωτοσέλιδο μιας εφημερίδας που είναι τόσο κακή που δεν την αγοράζει σχεδόν κανείς.
Και δεν είναι μόνο αυτό.
Αν σκεφτείτε πως οι άνθρωποι που κάνουν εκπομπές σε ραδιόφωνο και τηλεόραση συχνά δουλεύουν (ή και εκδίδουν) εφημερίδες, καταλαβαίνετε πως ένα χάδι σε μια εφημερίδα που δεν βγαίνει εύκολα οικονομικά, όσο να ’ναι θα εκτιμηθεί και τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά.
Για όλα τα παραπάνω και η προηγούμενη και αυτή η κυβέρνηση θέλησαν να χρηματοδοτήσουν κάποιες εφημερίδες. Ακόμα κι αυτές για τις οποίες το όλο κόνσεπτ της κρατικοδίαιτης ενημέρωσης είναι ζημιά. Γιατί υπάρχουν κι αυτές οι εφημερίδες.
Είναι οι εφημερίδες που έχουν κοινό και που ζουν (ή θα μπορούσαν να ζουν) από τις πωλήσεις και τις (με βάση την κυκλοφορία) διαφημίσεις. Είναι οι εφημερίδες που χάνουν αναγνώστες και (κυρίως) διαφημίσεις από τα παράσιτα που ζουν μόνο από τις επιδοτήσεις και τις κρατικές διαφημίσεις. Γι’ αυτές τις εφημερίδες η κρατική χρηματοδότηση στον Τύπο, όποια μορφή κι αν έχει, δημιουργεί συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού.
Και το πολύ κακό είναι πως όλα αυτά τα σκανδαλώδη και επιζήμια, δεν έφυγαν με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Η νέα κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε απόπειρα να καταργήσει τον νόμο, αλλά αποφάσισε να μοιράσει 7,5 εκατομμύρια σε ιδιωτικές επιχειρήσεις για τις οποίες οι φορολογούμενοι αδιαφορούν. Και όταν προχθές ανακοίνωσε την ανάκληση της απόφασης δεν το έκανε ανακοινώνοντας την πρόθεσή της να κοπεί κάθε χρηματοδότηση στις εφημερίδες, αλλά «για να κατατεθούν προτάσεις». Με λίγα λόγια για να βρουν, μαζί με τα άλλα κόμματα, έναν τρόπο να δώσουν λεφτά από τους φόρους σας σε εφημερίδες, αλλά χωρίς να τσακωθούν μεταξύ τους και χωρίς να πέσει κράξιμο.
Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, η κρατική χρηματοδότηση εφημερίδων, πέρα από τον παραλογισμό του να χρηματοδοτούνται επιχειρήσεις που δεν έχουν πελάτες και άρα λόγο ύπαρξης, είναι πλήγμα και για την ενημέρωση και για τις εφημερίδες που είναι (ή θα μπορούσαν να είναι) υγιείς. Συνεπώς είναι πλήγμα για τη δημοκρατία. Είναι ένας τύπος διαπλοκής (μαζί με την κρατική διαφήμιση) που πρέπει να κοπεί μαχαίρι. Αλλά, δυστυχώς, φαίνεται πως είναι πιο εύκολο να κόβετε εσείς μαχαίρι τα έξοδά σας για να πληρώνετε τους υπερβολικούς φόρους που επιβάλλονται, παρά να κοπεί η χρήση των φόρων αυτών για τις ανάγκες της κάθε κυβέρνησης. Και μπράβο τους.
Υ.Γ. «Μπράβο» δεν λέμε σε κάποιον πορτοφολά που κάθε φορά που τον πιάνουμε να τραβάει το πορτοφόλι από την τσέπη μας, το επιστρέφει και λέει «συγγνώμη, θα προσπαθήσω να είμαι πιο διακριτικός την επόμενη φορά». Φυσικά αυτος είναι πολύ προτιμότερος από τον πορτοφολά που θα μας έπαιρνε το πορτοφόλι και θα μας έβριζε και από πάνω, αλλά δεν είναι και για «μπράβο». Καλό είναι τα «μπράβο» να τα κρατήσουμε για τις περιπτώσεις που ο πορτοφολάς καταλαβαίνει πως ήρθε η ωρα να σταματήσει εντελώς να προσπαθεί να μας πάρει το πορτοφόλι.
Υ.Γ. 2 Το πρόβλημα δεν θα λύθει αν τελικά δεν χρηματοδοτηθούν το Μακελειό, οι οπαδικές εφημερίδες και δύο τρεις ακόμα και όλες οι υπόλοιπες μοιραστούν τα λεφτά. Το θέμα δεν είναι να μην επιδοτηθούν κάποιες εφημερίδες, αλλά να μην επιδοτηθεί καμία.
[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός – Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, η σοβιετική Ιερά εξέταση
16/12/2019 § Σχολιάστε
–43.
(από το σημειωματάριο ενός ρεπόρτερ)
[Ι]
Η τελευταία, τελική θηριωδία που έγινε από τους δημίους της ΤΣΕ.ΚΑ, η μαζική εκτέλεση 500 ανθρώπων, επισκίασε εκείνη την μακρά σειρά εγκλημάτων, με τα οποία εμπλούτισαν τη δουλειά τους στο Κίεβο οι άντρες της ΥΣΕ.ΚΑ κατά τη διάρκεια 6-7 μηνών.
Οι ειδήσεις στον μπολσεβικικό Τύπο αναφέρουν έναν αριθμό για το Κίεβο, ο οποίος δεν ξεπερνάει τις 800-900 εκτελέσεις. Δεν θυμάμαι τα ονόματα που βρέθηκαν στις αιμοσταγείς λίστες, καθημερινά εκτελούνταν δεκάδες και εκατοντάδες άνθρωποι.
Η πλειοψηφία αυτών των θυμάτων παρέμειναν ανώνυμη και άγνωστη… Τα ονόματά τους Κύριε ζύγισε…
Εκτός από το μπουντρούμι στην οδό Σαντοβάγια 5 που έχει ήδη τραβήξει την προσοχή της κοινής γνώμης, η πλειοψηφία των δολοφονιών, σύμφωνα με αφηγήσεις εκείνων που ήταν φυλακισμένοι, γινόταν στο σκοτεινό υπόγειο της έπαυλης του κόμη Ουρούσοφ στην οδό Εκατερίνσκαγια 16.
Τα δυστυχισμένα θύματα οδηγούνταν ένα-ένα στο υπόγειο, όπου τους διέταζαν να γδυθούν εντελώς και να ξαπλώσουν στο παγωμένο πέτρινο πάτωμα που ήταν γεμάτο ανθρώπινο αίμα, πεταγμένα μυαλά, τσαλαπατημένα με μπότες ανθρώπινα νεφρά και χολές… Τους γυμνούς ξαπλωμένους στο πάτωμα, με το πρόσωπο στραμμένο στη γη, τους πυροβολούσαν με εκρηκτικές σφαίρες, οι οποίες διέλυαν τα κρανία και παραμορφώνονταν σε σημείο μη αναγνώρισης.
Πολλοί από τους κρατούμενους, άλλωστε, μιλούν για το τέρας της Έκτακτης Επιτροπής του Κιέβου, τον ναύτη Τερεχόφ, αγαπημένη ασχολία του οποίου ήταν θα κρατάει το θύμα στον επιθανάτιο τρόμο του τόση πολλή ώρα σημαδεύοντάς το, πριν το εκτελέσει. Αυτός ο σοβιετικός Μαλιούτα Σκουράτοφ, πυροβολώντας τους καταδικασμένους, επίτηδες αστοχούσε και μόνο μετά από μία δεκάδα πυροβολισμών τους διέλυε το κεφάλι τελευταίος…
Η μεταγωγή στο φρικτό υπόγειο συχνά χρησιμοποιείτο ως ιδιαίτερου τύπου εκλεπτυσμένου βασανιστηρίου με σκοπό να αποσπάσουν από τον κρατούμενος την αναγκαία ομολογία ή μαρτυρία. Υποχρέωναν τον βασανισμένο να στέκεται στο παγωμένο, γλιστερό πάτωμα σημαδεύοντάς τον και με «άστοχους» πυροβολισμούς τον κρατούσαν εκεί μία ώρα ή και παραπάνω…Συχνά, μετά από αυτό νεαροί και ακμαίοι άνθρωποι επέστρεφαν στο κελί γκριζομάλληδες γέροντες, με τρεμάμενα χέρια, χλωμά τσακισμένα πρόσωπα και μισοσκότεινα βλέμματα…
Κατ’ αυτόν τον τρόπο συγκεντρώνονταν οι ομολογίες των κρατουμένων. Ένα περιστατικό, το οποίο δείχνει τα μέτρα που έπαιρνε η ΤΣΕ.ΚΑ για να αποτρέψει τις δραπετεύσεις των κρατουμένων είναι το εξής: ο κρατούμενος σε ένα από τα κελιά σύντροφος του εισαγγελέα ΝΤ, μία ημέρα κλήθηκε για ανάκριση, κατά τη διάρκεια της οποίας προσπάθησε να δραπετεύσει και τον πυροβόλησε ο φρουρός. Προς συνετισμό των υπόλοιπων κρατουμένων εκείνου του κελιού, το πτώμα του Ντ, το κρέμασαν έξω από το παράθυρο και το άφησαν εκεί για αρκετές ημέρες με μία επιγραφή «Αυτό θα πάθουν όλοι όσοι προσπαθήσουν να δραπετεύσουν».
Πικρή αιμάσσουσα κηλίδα είναι η υπόθεση του αξιωματούχο Σόλντσεφ.
Ο Σόλντσεφ χωρίς στοιχεία και αιτιολογία θεωρήθηκε ύποπτος για πρόθεση ανατίναξης των αποθηκών πυρομαχικών στο Νταρνίτσε. Κατά τη διάρκεια μερικών εβδομάδων τον βασάνιζαν σε καθημερινή βάση, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να χάσει τα λογικά του. Στη συνέχεια, άρρωστο, διαταραγμένο ψυχικά, ετοιμοθάνατο, στο τελευταίο στάδιο της τρέλας, εκτέλεσαν τον Σόλντσεφ μπροστά σε μία ομάδα κρατουμένων που είχαν συλληφθεί για την ίδια υπόθεση…
Ο νεαρός φοιτητής Μπράβερ, το επίθετο του οποίου δημοσιεύτηκε δέκατο τέταρτο στον τελευταίο κατάλογο, καταδικάστηκε σε τουφεκισμό στο πλαίσιο της κόκκινης τρομοκρατίας ως γιος ευκατάστατων γονέων. Ταπείνωναν βάρβαρα τον δυστυχή νεαρό ως «καθαρόαιμο μπουρζουά», τις τελευταίες ημέρες τον άφησαν μερικές φορές να πάει στο σπίτι για να γελάσουν, ενώ την ημέρα της εκτέλεσης, ο αξιωματικός υπηρεσίας του ανακοίνωσε «την οριστική, τελική» του απελευθέρωση και τον διέταξε να μαζέψει τα πράγματά του. Τον απελευθέρωσαν…
Μόλις όμως ο χαρούμενος και ανανεωμένος νεαρός διάβηκε το κατώφλι της τρομακτικής φυλακής, τον υποχρέωσαν να γυρίσει πίσω γελώντας σαδιστικά και τον οδήγησαν στο τόπο της εκτέλεσης…
Παρόμοια γεγονότα, θα πρέπει να σκεφτούμε, πως είναι δεκάδες και εκατοντάδες. Η επιτροπή διερεύνησης των αιμοσταγών εγκλημάτων των αντρών της ΤΣΕ.ΚΑ, θα πρέπει να τις αποκαλύψεις, να τις συγκεντρώσει σε μία ενιαία υπόθεση και να μας παρουσιάσει πλήρη εικόνα της «δουλειάς» της Ιεράς εξέτασης της σοβιετικής Οπρίτσινα.
Μιχ. Μπ.
[ΙΙ]
Εκείνο που συγκλονίζει στη «δουλειά» των αντρών της ΤΣΕ.ΚΑ., δεν είναι τόσο η προσήκουσα σε αυτούς εκλεπτυσμένη σαδιστική σκληρότητα. Συγκλονίζει κυρίως το κοινό χαρακτηριστικό της εξαιρετικής κυνικότητας απέναντι σε ζωντανούς ανθρώπους. Στα μάτια των αριστοτεχνών της ΤΣΕ.ΚΑ, δεν υπήρχε τίποτα φτηνότερο από την ανθρώπινη ζωή.
Σύμφωνα με μαρτυρίες προσώπων, οι οποίοι βρέθηκαν στην ΤΣΕ.ΚΑ, δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις όταν εκτελούνταν άνθρωποι απλά και μόνο για να στρογγυλοποιηθούν οι αριθμοί, για να έχουν μονό αριθμό κ.λπ.
Ιδιαίτερα συχνά ήταν τα περιστατικά, κατά τα οποία οι κρατούμενοι εκτελούνταν πριν καν ανακριθούν. Υπήρξαν περιπτώσεις, όταν ο κρατούμενος έμενε προφυλακισμένος για ένα ενάμιση μήνα στην απομόνωση, κανείς δεν τον ανέκρινε, κανείς δεν θυμόταν την ύπαρξή του, μέχρι μία ωραία ημέρα, αναπάντεχα τον καλούσαν και τον πήγαιναν για καθάρισμα…
Στις γραμματείες της ΤΣΕ.ΚΑ. τηρούσαν μονίμως δύο βιβλία, το ένα εκ των οποίων ονομαζόταν «Βιβλίο προσέλευσης» και το δεύτερο «Βιβλίο εξόδου». Στο πρώτο κατέγραφαν τα επίθετα των συλληφθέντων κατά την άφιξή τους, στο δεύτερο τα επίθετα των προσώπων που εκτελέστηκαν με εντολή της Έκτακτης Επιτροπής. Εντελώς διαφορετικά γινόταν η καταγραφή των απελευθερωμένων. Αντίστοιχα, στην αργκό των δημίων της ΤΣΕ.ΚΑ, δεν υπήρχε η λέξη «τουφεκισμός»∙ αντί γι’ αυτή χρησιμοποιούσαν τη λέξη «δαπανήθηκαν»: ο τάδε δαπανήθηκε, τον «δαπάνησαν» κ.λπ.
Υπήρξαν περιπτώσεις στα σοβιετικά κολαστήρια, εκτελέσεων «κατά λάθος». Μία τέτοια μοιραία υπόθεση, για παράδειγμα, σύμφωνα με μαρτυρίες συγγενών του, ήταν η εκτέλεση του Ουκρανού δασκάλου από την επαρχία Βασιλκόφσκι, του Αντόν Προυσάτσενκο, αντί για τον συνεπώνυμό του Αντρέι Προυσάτσενκο, ο οποίος ήταν κατηγορούμενος για ληστείες.
Στην Εβραία χωρική Ντόρφμαν η «κεντρική εκτελεστική επιτροπή» χορήγησε βεβαίωση ότι μόνο αυτή έχει «το δικαιώματα να λαμβάνει εφάπαξ επίδομα από το σοβιετικό ταμείο ύψους 5.000 ρουβλίων, εφόσον ο σύζυγός της εκτελέστηκε τυχαία (sic!)» από την Έκτακτη Επιτροπή του κυβερνείου του Κιέβου. Ο Ντόρφμαν είχε συλληφθεί με την κατηγορία της μαύρης αγοράς «τσαρικών» χρημάτων και εκτελέστηκε αντί για κάποιον Ντόρστμαν, Γερμανό άποικο, ο οποίος κατηγορείτο για συμμετοχή σε μία από τις ανταρτικές ομάδες στην Βολίν. Το λάθος διορθώθηκε αμέσως μετά τον εντοπισμό του και η απόφαση εκτελέστηκε, μόνο που αυτή τη φορά τουφέκισαν τον πραγματικό Ντόρστμαν.
Θα είμαστε, εξάλλου, δίκαιοι, αν πούμε ότι τα ανθρώπινα κεφάλια ήταν κάτι που δεν είχαν ιδιαίτερα αξία για την Έκτακτη Επιτροπή. Όταν μία μονάδα ερυθροφρουρών της ΤΣΕ.ΚΑ, αρνήθηκε να εκτελέσει τις θανατικές ποινές που αποφάσισε η διοίκησή της, δημιουργήθηκε ειδική ομάδα εκτελεστών, στην οποία συμμετείχαν κατά κύριο λόγο Λιθουανοί και Κινέζοι, μεταξύ δε αυτών και τέσσερις γυναίκες: η «διαβόητη» Ρόζα Σβαρτς, κάποια Γιεγκόροβα και δυο Λιθουανές, τα επίθετα των οποίων προς το παρόν παραμένουν άγνωστα. Οι αιμοσταγείς «εμπειρογνώμονες» έλαβαν από 100 ρούβλια για κάθε κεφάλι και ανάμεσα τους υπήρχαν ορισμένοι που κατάφερναν μέσα σε μία νύχτα να «κερδίζουν» από 1000 μέχρι 1500 ρούβλια. Ορισμένοι κρατούμενοι ανέφεραν τον Κινέζο Νιαν Τσου, ο οποίος με αυτή την «εργασία» κατάφερε να συγκεντρώσει ένα αρκετά μεγάλο κεφάλαιο. Αξίζει της προσοχής μας και μία νέα για την εποχή μας, αλλά γνωστή ιστορία του Μεσαίωνα, ιστορία της Ιεράς εξέτασης, η διαδικασία της έρευνας που εφαρμόζονταν ευρέως από τους ανακριτές της ΤΣΕ.ΚΑ. Η κατηγορία απαγγέλλονταν όχι μόνο για την μία ή την άλλη πράξη, όχι μόνο για την απόπειρα ή για την διαπιστωμένη πρόθεση, αλλά και για ανύπαρκτα εγκλήματα, τα οποία, σύμφωνα με ορισμένες προτάσεις, «θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν» από το συγκεκριμένο πρόσωπο.
*
[Μετάφραση από τα ρωσικά ©Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης –stepamag.com
*
Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]
Φοιτητής του Πολυκαθηγητή Κοτζιά στο Χάρβαρντ ο Διαματάρης
10/12/2019 § Σχολιάστε
Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση, να το διαβάσετε με την ησυχία σας
Πριν από πέντε ημέρες παραιτήθηκε ο υφυπουργός Απόδημου Ελληνισμού Α. Διαματάρης, ο οποίος ενώ ουδέποτε ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, άφηνε να εννοηθεί ότι είχε αποκτήσει τον συγκεκριμένο τίτλο, χάρη στην δημιουργική ασάφεια του βιογραφικού του: «σπούδασε (…) και Διοίκηση Επιχειρήσεων (M.B.A.) στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης».
Γιατί όμως δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές αυτές; Διότι λόγω ματαιοδοξίας τις διέκοψε προκειμένου να τις συνεχίσει στο πιο φημισμένο Πανεπιστήμιο Harvard, όπου δίδασκε ‒οποία τιμή για το Πανεπιστήμιο αυτό!‒ ο φημισμένος Πολυκαθηγητής Κοτζιάς, ήδη κάτοχος θέσης Καθηγητού στην Οξφόρδη, χωρίς μάλιστα να γνωρίζει αγγλικά: φανταστείτε και να γνώριζε, πόσες καθηγητικές έδρες στα πιο φημισμένα πανεπιστήμια θα είχε στη συλλογή του («συλλέκτη πανεπιστημιακών εδρών» τον αποκάλεσε ο καθηγητής Θάνος Βερέμης). Βλ. τις διαψεύσεις των πανεπιστημίων Οξφόρδης και Χάρβαρντ εδώ: https://bit.ly/2DXfa3D
Παρότι ο Διαματάρης είχε ήδη παραιτηθεί, μέχρι χθες τον κατασπάρασσαν κάποιοι άνανδροι. (Με ένα γκούγκλισμα θα εντοπίσετε τον πιο άνανδρο από αυτούς). Ξεσηκώθηκε το σύμπαν της «αγανακτισμένης» εφημεριδοσύνης να καταγγείλει το «πρωτοφανές», πως δεν είχε αυτόν τον τίτλο ο Διαματάρης. Δεν μιλούμε για την θεμιτή και επιβαλλόμενη σκληρή κριτική στον Διαματάρη, μιλούμε για την ανανδρία όσων δεν μίλησαν για τις απάτες τού κατά φαντασίαν καθηγητή Οξφόρδης και Χάρβαρντ.
Σε καμιά ελληνική εφημερίδα όμως δεν δημοσιεύθηκε η απάτη του σταλινοπαράφρονα Κοτζιά, να παριστάνει τον καθηγητή στα πανεπιστήμια Οξφόρδης και Χάρβαρντ, διαπράττοντας μάλιστα απάτη επί δικαστηρίω. (Τιμητική εξαίρεση η Δήμητρα Κρουστάλλη, στο «Βήμα», http://goo.gl/flRgJR και οι Μάνος Βουλαρίνος και Άρης Πορτοσάλτε). Η εφημεριδοσύνη δεν ήθελε να δει τα μέιλ των πανεπιστημίων που διέψευσαν τον Κοτζιά· για την εφημεριδοσύνη δεν αποτελούσε είδηση, ακόμη κι όταν έφερε το θέμα στη Βουλή η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη: https://bit.ly/2DXfa3D (Βλ. και Thanos Veremis, “Professor at Oxford, Harvard, and Hogwarts” στο https://bit.ly/2E2IaXy ).
Αναρωτηθείτε για ποιον λόγο εξακολουθεί να απολαμβάνει τέτοιας προστασίας από την εφημεριδοσύνη ο Κοτζιάς. (Και honi soit qui mal y pense). Όταν η Athens Review δημοσιεύσει τα έγγραφα τεκμήρια του Σκανδάλου Κοτζιά με τις βίζες (που ούτε αυτό αποτελεί αντικείμενο δημοσιογραφικής έρευνας), να δούμε πώς θα το συγκαλύψει η ευγνωμονούσα εφημεριδοσύνη. Και, ευτυχώς, δεν υπάρχει μόνο η Athens Review, υπάρχει και το Διαδίκτυο…
*
Ανακοίνωση της ©Athens Review of Books στο facebook
[ Αχμέτ Αλτάν, σύμβολο ελευθερίας ·
07/12/2019 § Σχολιάστε
Στην απολογία του προς δικαστές ότι αν συνεχίσουν να παρανομούν «η Τουρκία θα μετατραπεί σε μια ζούγκλα ληστών και τραμπούκων όπου οι ένοχοι θα δικάζουν τους αθώους. Τώρα θα πρέπει να αποφασίσετε τι θέλετε να είσαστε: έντιμοι δικαστές ή ένοχοι, … Θα γελοιοποιηθείτε, θα νομίζετε ότι μας δικάζετε αλλά στην πραγματικότητα θα δικάζετε τον εαυτό σας. Περιμένω την απόφασή σας. Είμαι ένας ηλικιωμένος συγγραφέας με μεγαλύτερη πείρα από σας. Σας συμβουλεύω να σώσετε τον εαυτό σας και το κράτος σας».
Ο Αχμέτ Αλτάν (γενν. 1950), γιoς του πολύ γνωστού δημοσιογράφου για τους αγώνες του για την δημοκρατία Τσετήν Αλτάν (1927-2015), σπούδασε οικονομία αλλά εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορες εφημερίδες. Τα τελευταία χρόνια ήταν αρχισυντάκτης της εφημερίδας Taraf, η οποία αντιπολιτεύτηκε το καθεστώς του Τ. Ερντογάν και το στρατιωτικό παρακράτος. Είναι γνωστός και από τα δώδεκα μυθιστορήματά του. Στα ελληνικά κυκλοφορούν[1] από τις εκδόσεις Ψυχογιός τα βιβλία του Ατέλειωτη νύχτα (2015) και Το τελευταίο παιχνίδι (2014).
Πολιτικά προέρχεται από την αριστερή παράδοση και σήμερα συγκαταλέγεται στις «δημοκρατικές» δυνάμεις της χώρας. Στην δεκαετία του 2000 υποστήριξε την φιλελεύθερη πολιτική του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) κατά των πιέσεων των στρατιωτικών και των κεμαλιστών, αλλά μετά το 2010 αντιπολιτεύτηκε την εξουσία του Ερντογάν όταν ο τελευταίος επέλεξε μια αυταρχική διακυβέρνηση. Οι πολιτικές και δικαστικές του περιπέτειες στην χώρα του τον κατέστησαν σύμβολο των αγώνων για την ελευθερία. Είναι όμως μισητός στους κεμαλιστές, στους στρατιωτικούς και στον Τ. Ερντογάν.
Ο Αχμέτ Αλτάν συνελήφθη το Σεπτέμβριο του 2016 και κρατήθηκε στην φυλακή 1.138 μέρες μέχρι την προσωρινή αποφυλάκισή του. Η κατηγορία ήταν ότι σε μια τηλεοπτική εκπομπή, μαζί με την δημοσιογράφο Ναζλή Ιλιτσάκ, μίλησε για ένα πιθανό πραξικόπημα. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη με το σκεπτικό ότι «για να ξέρει για το πραξικόπημα θα πρέπει να βοήθησε συνειδητά την τρομοκρατική οργάνωση για απόπειρα πραξικοπήματος». Σε αυτήν την κατηγορία υπάγονται αυτοί που δεν είναι μέλη της «οργάνωσης», αλλά που μόνο βοηθούν.
Το Ανώτατο Δικαστήριο έκανε δεκτή την αναίρεση του Αλτάν και η νέα απόφαση του Εφετείου αντί των ισοβίων του επέβαλε ποινή κάθειρξης δέκα ετών. Με αυτή την απόφαση κατέστη εφικτή η αποφυλάκισή του με περιοριστικούς όρους στις 5 Νοεμβρίου 2019. (Ο αδελφός του Αχμέτ, Μεχμέτ Αλτάν, ο οποίος αντιμετωπίζει αντίστοιχα προβλήματα αθωώθηκε σε αυτή τη δίκη). Ο Αχμέτ Αλτάν, όταν αποφυλακίστηκε, δήλωσε: «Δεν μπορώ να χαρώ επειδή υπάρχουν μέσα τόσοι αθώοι. Σε αυτές τις συνθήκες είναι προτιμότερο να ξεπροβοδίζεις αυτούς που βγαίνουν».
Ο εισαγγελέας άσκησε έφεση και ο Αχμέτ Αλτάν κρατείται ξανά στην φυλακή από τις 12 Νοεμβρίου, δηλαδή μετά από οκτώ μέρες ελεύθερης ζωής.
Ο Αχμέτ Αλτάν βραβεύτηκε επανειλημμένα για τους αγώνες του για την δημοκρατία και την ελευθερία στην Τουρκία και διεθνώς. Το 2019 έλαβε το γαλλικό Βραβείο Αντρέ Μαλρώ για το βιβλίο του Δεν θα δω πλέον τον κόσμο (2019). Η επιτροπή που του απένειμε την διάκριση επισήμανε ότι Αχμέτ Αλτάν «δίνει μαθήματα ελευθερίας» με αυτά που γράφει στο κελί της φυλακής του. Στις 25 Νοεμβρίου διακρίθηκε με το βραβείο λογοτεχνίας Αδελφών Σολ της Βαυαρίας, το οποίο φέρει το όνομα των Χανς και Σόφι Σολ που εκτελέστηκαν από τους Ναζί για τον αντικαθεστωτικό τους αγώνα. Το βραβείο απονέμεται σε άτομα που διακρίθηκαν για το ήθος και το θάρρος τους.
Στο άρθρο του Ηρακλή Μήλλα «Πολιτικές δίκες στην Τουρκία» (ARB, τεύχος 89, Νοέμβριος 2017), περιλαμβάνονταν εκτενή αποσπάσματα από τις δύο απολογίες του Αχμέτ Αλτάν Ιούλιο και τον Σεπτέμβριο του 2017:
Απολογούμενος ο ακατάβλητος αυτός αγωνιστής της ελευθερίας παρατήρησε ότι διατυπώνει «ένα κατηγορώ κατά των θέσεων του εισαγγελέα και όχι μια απολογία». Ανάμεσα σε άλλα τόνισε ότι:
«Στη ζωή μου έχω δικαστεί σχεδόν 300 φορές για αυτά που έγραψα. Ποτέ δεν πήρα εντολές για να γράψω. Μπορείτε να με καταδικάσετε, αλλά δεν σας επιτρέπω να λέτε ότι γράφω ακολουθώντας εντολές… Αν ο εισαγγελέας θέλει να βρει κείμενα που υποστηρίζουν την τρομοκρατική οργάνωση, ας ψάξει μέσα στο κόμμα ΑΚΠ. … Γιατί δεν συλλαμβάνουν εκείνους; … Αυτός ο εισαγγελέας της δίκης μου έχει βιάσει σε τέτοιο βαθμό τη Δικαιοσύνη που το κατηγορητήριο έχει γίνει ένα πορνό της Δικαιοσύνης».
«Τον λυπάμαι τον εισαγγελέα. Του έχουν δώσει την εντολή να φυλακίσει τους δημοσιογράφους και αυτός προσπαθεί κάτι πολύ δύσκολο, θέλει να μας εμπλέξει στο πραξικόπημα. … Λέει ότι με τις ειδήσεις μας στην εφημερίδα μας υποστηρίξαμε την ανάπτυξη των πραξικοπηματιών. … Ότι δήθεν ξέραμε ότι θα γίνει αυτό το κίνημα και άρα είμαστε και εμείς τρομοκράτες! … Λέει ότι δίναμε “υποσυνείδητα μηνύματα” στις εκπομπές της τηλεόρασης». (Τα υποσυνείδητα μηνύματα –sübliminal mesaj στα τουρκικά– έγιναν ανέκδοτο στην Τουρκία και μετά η καταγγελία αυτή εξαλείφθηκε από το κατηγορητήριο).
«Υποστηρίζω ‒συνέχισε‒ την άποψη ότι η σημερινή εξουσία του AKP μοιάζει πολύ με τους Νεότουρκους που ήταν καταπιεστικοί, ανίκανοι και κατέστρεψαν τη χώρα… Παρανομεί ο Ερντογάν και δικάζομαι εγώ… Θέλετε να με φυλακίσετε επειδή αντιπολιτεύομαι τον Ερντογάν. Δίνετε το μήνυμα: αν κριτικάρεις τον Ερντογάν πας φυλακή… Και ο παραβάτης υποδύεται τον εισαγγελέα. … Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι από 160 δημοσιογράφοι στις φυλακές· αυτοί είναι αριστεροί, Κούρδοι, φιλελεύθεροι, Κεμαλιστές, συντηρητικοί κ.ά. … Σε καμιά δημοκρατική χώρα δεν γίνονται τέτοια πράγματα.
» Πάντα είπα την αλήθεια, δεν θα αλλάξω τώρα… Δεν σας φοβάμαι, δεν θα πετάξω στα σκουπίδια τα χρόνια που έζησα για τα λίγα χρόνια που μου απομένουν. … Δεν έχω εμπιστοσύνη σε αυτήν την Δικαιοσύνη η οποία χαρακτηρίζεται από κατηγορητήρια που είναι γεμάτα με ψέματα. Δεν περιμένω τίποτα από σας. Η απόφαση που θα εκδώσετε δεν με αφορά. Όπως λέει ο Τζων Φώουλς σε ένα μυθιστόρημά του, οι δικαστές όλου του κόσμου δικάζονται με τις αποφάσεις που εκδίδουν. … Αποφασίστε και βγάλτε ό,τι απόφαση θέλετε, όπως θέλετε να σας θυμούνται. Επειδή τελικά η απόφαση θα αφορά εσάς τους ίδιους».
Στην δεύτερη απολογία του, στις 18 Σεπτεμβρίου 2017, ο Αχμέτ Αλτάν υποστήριξε ότι αυτό που διακρίνει τις ένοπλες συμμορίες από τα κράτη είναι οι δικαστές. «Οι πολίτες δεν θα πρέπει να έχουν την παραμικρή υποψία για την ακεραιότητά σας. … Οι δικαστές που ψεύδονται αναιρούν τον εαυτό τους και το κράτος. … Και τότε εμείς θα παύσουμε να είμαστε κατηγορούμενοι, θα είμαστε όμηροι μιας ένοπλης συμμορίας».
Τελείωσε την απολογία του λέγοντας στους δικαστές ότι αν συνεχίσουν να παρανομούν «η Τουρκία θα μετατραπεί σε μια ζούγκλα ληστών και τραμπούκων όπου οι ένοχοι θα δικάζουν τους αθώους. Τώρα θα πρέπει να αποφασίσετε τι θέλετε να είσαστε: έντιμοι δικαστές ή ένοχοι, … Θα γελοιοποιηθείτε, θα νομίζετε ότι μας δικάζετε αλλά στην πραγματικότητα θα δικάζετε τον εαυτό σας. Περιμένω την απόφασή σας. Είμαι ένας ηλικιωμένος συγγραφέας με μεγαλύτερη πείρα από σας. Σας συμβουλεύω να σώσετε τον εαυτό σας και το κράτος σας».
*
©Athens Review of Books -τεύχος 112
________
[1] Το 2000 είχε κυκλοφορήσει και το μυθιστόρημα Του έρωτα και της αμαρτίας (εξαντλημένο) από τις εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη.
αγριμολογος 