Έχουν ακόμα καβάτζες οι δρόμοι…
19/11/2016 § Σχολιάστε
(επεξεργασμένη) φωτογραφία από Real.gr
Αθήνα, βγαίνοντας το ’15
Είπαν οι διευθυντές: «Όσα καρότσια πήρατε, τα πήρατε.
Τώρα θα τα παρακάρουμε σε χώρο κλειστό».
Και τα βάλαν μες στα σούπερ μάρκετ. Όσα μείναν έξω, μείναν.
Κι αυτά θα χρησιμοποιήσουμε πια, άλλα δεν έχει.
Είπαν οι υπουργοί: «Τα περίπτερα που κλείσαν, κλείσαν.
Τώρα θα ξεπατωθούν». Και ξεπατώθηκαν.
Στις θέσεις τους στρώσανε πλάκες πεζοδρομίου
(Μερικά πάντως ρημάζουνε κλειστά, τους ξέφυγαν).
Είπε κι ο Τάσος: «Οι στρωμνές που στρώθηκαν, στρώθηκαν.
Μα, άλλο καρότσια σούπερ μάρκετ ή περίπτερα
Κι άλλο στρωμνές -πρώην στεγασμένων- άστεγων αστών.
Έχουν ακόμα καβάτζες οι δρόμοι, ελάτε».
*
[Από τη ποιητική συλλογή του φίλου ©Δημήτρη Φύσσα, Εμένα μου λες, ΑΩ εκδόσεις]
αθόρυβα
18/11/2016 § Σχολιάστε
… δυο γέροι κάθονται σιωπηλοί με τους αγκώνες πάνω στο
τραπέζι,
στην άκρη ο ηλικιωμένος γιος χαμογελάει ηλίθια
παρακολουθώντας μια μύγα πάνω στην κουρτίνα -είκοσι
χρόνια τώρα με το μυαλό του συντετριμμένο
κάτω απ’ τα ερείπια ενός παλιού βομβαρδισμού.
Κι ο άνεργος που γυρίζει αργά, για νάχουν όλοι
κοιμηθεί στο σπίτι
γδύνεται σιγανά, χωρίς ν’ ανάψει φως. «Δε θα φάς;»
ρωτάει η γυναίκα πλαγιασμένη, «σούχω λίγη σούπα εκεί».
«Όχι, Άννα, δεν πεινάω», λέει αυτός. Και ξαναβγαίνει αθόρυθα
και πηγαίνει στο αποχωρητήριο
να κλάψει μονάχος.
*
[Τάσος Λειβαδίτης, Καντάτα, Κέδρος]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
[Ύμνος στην Επιστήμη·
14/11/2016 § Σχολιάστε
Alexander Pope (1688 – 1744)
Πηγάζει η ελπίδα αιώνια στων ανθρώπων τα στήθη
Ποτέ τους Τώρα, πάντα Μέλλει τους, να είναι ευλογημένοι
Άβολα η ψυχή, από τον δικό της οίκο αποκλεισμένη
Κάθεται και μακρηγορεί για τη ζωή που θά ‘ρθει.
Αλί, ο φτωχός Ινδιάνος με τ’ άμαθο μυαλό
Που στα νέφη βλέπει τον Θεό, κι ακούει τον στον αγέρα.
Την ψυχή του δεν έχει μάθει να πετά περήφανη Επιστήμη
Μακριά στου ήλιου τα περάσματα, ψηλά στον Γαλαξία.
Κι όμως η Φύση απλή, της ελπίδας του έχει δώσει
Πέρα από τη βουνοκορφή έναν πιο ταπεινό παράδεισο.
Δοκίμιο περί ανθρώπου (An Essay on Man), 1733-1734
Απόδοση στα ελληνικά ©Μιχάλης Παναγιωτάκης από το βιβλίο του Michael Shermer, «Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενα πράγματα;» -Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
Hope springs eternal in the human breast:
Man never is, but always to be blest.
The soul, uneasy and confined from home,
Rests and expatiates in a life to come.
- Line 95.
Lo, the poor Indian! whose untutored mind
Sees God in clouds, or hears him in the wind;
His soul proud Science never taught to stray
Far as the solar walk or milky way;
Yet simple nature to his hope has giv’n,
Behind the cloud-topped hill, an humbler heav’n.
- Line 99.
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
Sa vie m’était soumise, exhalait vers moi son léger souffle
13/11/2016 § Σχολιάστε
En fermant les yeux, en perdant la conscience, Albertine avait dépouillé, l’un après l’autre, ses différents caractères d’humanité qui m’avaient déçu depuis le jour où j’avais fait sa connaissance. Elle n’était plus animée que de la vie inconsciente des végétaux, des arbres, vie plus différente de la mienne, plus étrange, et qui cependant m’appartenait davantage. Son moi ne s’échappait pas à tous moments, comme quand nous causions, par les issues de la pensée inavouée et du regard. Elle avait rappelé à soi tout ce qui d’elle était au dehors ; elle s’était réfugiée, enclose, résumée, dans son corps. En le tenant sous mon regard, dans mes mains, j’avais cette impression de la posséder tout entière que je n’avais pas quand elle était réveillée. Sa vie m’était soumise, exhalait vers moi son léger souffle.
[Marcel Proust, A la recherche du temps perdu -Albertine Disparue]
αγριμολογος 