[αναπαυόμενος·
30/04/2021 § Σχολιάστε
Antoni Tapies (1923-2012)
❉
Ξέρω κι εγώ να ανανεώνω μ’ ένα καινούργιο βλέμμα λευκές σελίδες· με γραμμές που χαράχτηκαν για να κοσμηθούν. Υπάρχει κι ένα ύφασμα γεμάτο σημάδια σκουριάς, παρασύρει σε στροφές με ρίμα παλαιότερων ρυθμών και η ψυχή τρέμει στο αντίκρισμα εκείνου που βρίσκεται πάντα πίσω μας σαν σύνοψη παραλογισμού των εποχών Εκείνων. Α, πως θέλω να αποτυπώνω παθήματα, απατεωνιές· συμπλοκές. Να τις βλέπω αναπαυόμενος ηδονικά σε μια αιώρα που πάντα ονειρευόμουν, έτσι· καθώς θα είμαι ιδρωμένος μ’ ένα πολύχρωμο ποτήρι στο χέρι. Ν’ αποτυπώνω, ν’ αποτυπώνω· και εσύ στο βάθος να παρατηρείς· περιμένοντάς με να πατήσω το πρώτο σκαλί που βρίσκεται πάντα πίσω από μια πόρτα· δίπλα σ’ εκείνη τη γυναίκα του διαδρόμου που βρίσκεται εκεί μόνη, γυμνή σαν άσπιλη οθόνη μερικών
εκατοστών.
*
[Α’ δημοσίευση 04.05.2013
❉
sine materia
22/05/2015 § Σχολιάστε
Ζ.
Μια πλειάδα περιστάσεων θα με οδηγήσουν πρόωρα στο ν’ ανασταλεί αυτό που ξεκινώ εδώ σ’ αυτές τις αράδες που γράφονται σε κλίμα αφόρητα ασφυκτικό. Δίκιο έχετε. Αναρωτιέστε. Αυτή μου η καταγγελία είναι ανάξια μνείας εφόσον ούτως ή άλλως αυτό εδώ το κείμενο δεν πρόκειται ποτέ να καταχωρηθεί σε κάποιο Libro d’ Oro κάποιας λογοτεχνικής γενιάς της δεκαετίας τάδε, διότι μια σύντομη περιπλάνηση σε έναν περιορισμένης εκτάσεως χώρο· οι φράσεις αναποδογυρίζουν σε αφιλόξενα μέρη μιας και φιλοδοξούν να διαπεράσουν μια ευλαβική αναφορά που θέτει εμπόδια στις όποιες μυθοποιητικές διεργασίες, τις οποίες, λόγω πασιφανούς μου άγνοιας, αποφεύγω. Στο κενό σημείο το ταχύτερο λοιπόν· στον εντοπισμό του μαχαιριού στη καρωτίδα, μόνο εκεί επιθυμώ να
κοιτώ.
*
* [sine materia]
◉
*
φωτογραφία: πορτρέτο του αγριμολόγου στην Αντίπαρο, 2008
άσκηση
23/09/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [30]
Δεν προσφέρουν κάτι πάντα οι μαρτυρίες• ούτε σαλπίζουν έντονα θρίαμβο. Απομένει να ομολογήσουμε μόνο προθέσεις όχι έκπληξη για την τραχύτητα γεγονότων διότι ο αρχικός μας λόγος μένει μετέωρος. Ξεχάστε τη θέση που δίνει αξία• μια μεσοχείμωνη άνοιξη δεν είναι παρά αντανάκλαση ενός υγρού καθρέφτη. Αν ερχόσουν νύχτα συντετριμμένος, μη γνωρίζοντας γιατί, έχει καλώς• εάν το πρωί, το πρώτο σου βλέμμα αντικρίσει ρούχα απλωμένα, αγνόησέ τα. Κοίτα ολόκληρη την αυλή, σκέψου παιδιά που επιτίθενται σε τοίχους, κοίτα τους μοναχικούς πως στέκονται· πως παρατηρούν πίσω από γρίλιες. Δες ανθρώπους κάτω απ’ το χώμα. Όλοι αυτοί, κάποτε
υπήρξαν χαρούμενοι.
.
.
η φωτογραφία είναι του αγριμολόγου
[οι «ασκήσεις»]
αγριμολογος 