Γιατί πρέπει το κράτος να χρηματοδοτεί και τις εφημερίδες;
19/12/2019 § Σχολιάστε
Ο Μάνος Βουλαρίνος (Athens Voice) εξηγεί γιατί το θέμα δεν είναι να μην επιδοτηθούν κάποιες εφημερίδες, αλλά να μην επιδοτηθεί καμία.
Το ότι πάρα πολλά από τα χρήματα των φόρων χρησμοποιούνται για πράγματα που όχι μόνο δεν έχουν σχέση με το συμφέρον των φορολογούμενων είναι μάλλον κοινός τόπος. Ξέρουμε καλά ότι η υπερφορολόγηση δεν έχει οδηγήσει σε υπερκάλυψη των αναγκών μέσω υπεραναβαθμισμένων υπηρεσιών. Ξέρουμε καλά ότι δεν έχει οδηγήσει ούτε καν στην κάλυψη των τεράστιων κενών που που έχει το δημόσιο στις βασικές του υποχρεώσεις. Και ξέρουμε ακόμα καλύτερα πως ένας από τους λόγους που πληρώνουμε τόσο υψηλούς φόρους είναι για να έχουν τη δυνατότητα οι κυβερνήσεις να μοιράζουν χρήμα εκεί που κρίνουν ότι τις συμφέρει περισσότερο.
Το ότι τα ξέρουμε όλα αυτά δεν σημαίνει ότι κάθε φορά που επιβεβαιώνονται γίνονται λιγότερο εξοργιστικά. Δεν σημαίνει πως δεν είναι εξοργιστικό να ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει νόμος ο οποίος προβλέπει μερικά εκατομμύρια από τους φόρους μας να πηγαίνουν για την επιχορήγηση των εφημερίδων.
Σε περίπτωση που δεν το μάθατε να σας πω ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε ψηφίσει νόμο ο οποίος προέβλεπε την επιχορήγηση των εφημερίδων πανελλήνιας κυκλοφορίας (με κάποιους, ιδιαιτέρως εύκολο να ξεπεραστούν και γι’ αυτό δήθεν, περιορισμούς). Η νέα κυβέρνηση, που κι αυτή καθόλου δεν την χαλάει να χρησιμοποιήσει τα λεφτά των φορολογούμενων για τις δημόσιες σχέσεις της, αλλάζοντας ελαφρώς τον συγκεκριμένο νόμου, εξέδωσε Κοινή Υπουργική Απόφαση για να μοιράσει στις εφημερίδες πανελλήνιας κυκλοφορίας περίπου 7.500.000 ευρώ. Σχεδόν όλες οι εφημερίδες πανελλήνιας κυκλοφορίας θα έπαιρναν από 200.000, αλλά επειδή μέσα σ’ αυτές περιλαμβάνονταν κάποιες «αθλητικές» (δηλαδή οπαδικές) εφημερίδες, το Μακελειό και μερικές άλλες, έπεσε το κράξιμο της αρκούδας και η κυβέρνηση αποφάσισε να αναστείλε την ΚΥΑ (χωρίς φυσικά να δεσμευτεί για κατάργηση του εξοργιστικού νόμου).
Φυσικά το εξοργιστικό δεν είναι μόνο το ότι θα γινόμασταν χρηματοδότες του Μακελειού ή το ότι έτσι μάθαμε ότι υπάρχει εφημερίδα πανελλαδικής κυκλοφορίας που λέγεται «Κιβωτός της Ορθοδοξίας» και απασχολεί 5 δημοσιογράφους. Το εξοργιστικό είναι ότι θα γινόμασταν χρημάτοδότες σχεδόν ΟΛΩΝ των εφημερίδων πανελλαδικής κυκλοφορίας. Το εξοργιστικό είναι ότι θα γινόμασταν χρηματοδότες επιχειρήσεων που δεν έχουν πελάτες ή επιχειρήσεων που έχουν πελάτες και δεν έχουν ανάγκη χρηματοδότησης.
Αν έχεις φούρνο χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις κατάστημα με ρούχα χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις κουρείο χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις φαρμακείο χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις………………………… (βάζετε επιχείρηση της αρεσκείας σας) χωρίς πελάτες θα κλείσει. Αν έχεις εφημερίδα χωρίς αναγνώστες θα χρηματοδοτηθεί από τα λεφτά των φορολογούμενων. Θα χρηματοδοτηθεί ακόμα κι αν έχεις αναγνώστες. Γενικά αν έχεις εφημερίδα θα χρηματοδοτηθεί.
Προφανώς η χρηματοδότηση εφημερίδων φαίνεται το ίδιο παλαβή με την χρηματοδότηση κασσετών μαγνητοφώνου ή ταινιών μπομπινόφωνου. Η μουσική ακούγεται και χωρίς τις κασέτες όπως υπάρχει ενημέρωση και χωρίς τυπωμένο χαρτί. Όμως οι εφημερίδες έχουν κάτι που οι εταιρείες που κατασκευάζουν κασέτες δεν έχουν: πρωτοσέλιδα.
Το κόλπο με τα πρωτοσέλιδα είναι ο βασικός λόγος ύπαρξης εφημερίδων που οι πωλήσεις τους δεν δικαιολογούν την ύπαρξή τους. Και είναι ένα κόλπο απλό: Ένα πρωτοσέλιδο μιας εφημερίδας που πουλάει 500 ή χιλια φύλλα δεν θα είχε κανονικά καμία αξία και καμία επιρροή. Αποκτά μια κάποια επιρροή από τα περίπτερα και τα ψιλικατζίδικα που την κρεμάνε στα μανταλάκια και η επιρροή εκτοξεύεται από την (όχι και τοσο ακατανόητη πια… έτσι;) επιμονή των παρουσιαστών πρωινών εκπομπών να διαφημίζουν (πολύ κωμικό που υπάρχει νόμος για τη «γκρίζα» διαφήμιση) τα πρωτοσέλιδα σε εκπομπές που παρακολουθούν εκατοντάδες χιλιάδες τηλεθεατές.
Για να το πω με παραδειγμα: Ας πούμε ότι είστε εκδότης εφημερίδας, που παρότι κυκλοφορεί σε όλη την Ελλάδα, πουλάει μόνο 500 φύλλα. Ένα πρωτοσέλιδό της που θα έχει τίτλο «ΦΟΥΦΟΥΤΟΣ ΓΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ» κανονικά θα έπρεπε να έχει μηδενική πολιτική επιρροή. Άρα και εσείς ως εκδότης θα είχατε μηδενική επιρροή. Αν όμως αυτό το πρωτοσέλιδο κρεμαστεί στα μανταλάκια, ξαφνικά θα το δουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι και η επιρροή του (σας) θα αυξηθεί. Αν προβληθεί και από ΟΛΕΣ τις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές, το πρωτοσελιδο μιας εντελως ασήμαντης εφημερίδας των 500 φύλλων, αποκτά τεράστια επιρροή και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα αρχίσουν να σκέφτονται πως ο Φούφουτος για πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι μια πρόταση που είναι άξια συζήτησης. Κι αυτό μόνο επειδή γραφτηκε στο πρωτοσέλιδο μιας εφημερίδας που είναι τόσο κακή που δεν την αγοράζει σχεδόν κανείς.
Και δεν είναι μόνο αυτό.
Αν σκεφτείτε πως οι άνθρωποι που κάνουν εκπομπές σε ραδιόφωνο και τηλεόραση συχνά δουλεύουν (ή και εκδίδουν) εφημερίδες, καταλαβαίνετε πως ένα χάδι σε μια εφημερίδα που δεν βγαίνει εύκολα οικονομικά, όσο να ’ναι θα εκτιμηθεί και τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά.
Για όλα τα παραπάνω και η προηγούμενη και αυτή η κυβέρνηση θέλησαν να χρηματοδοτήσουν κάποιες εφημερίδες. Ακόμα κι αυτές για τις οποίες το όλο κόνσεπτ της κρατικοδίαιτης ενημέρωσης είναι ζημιά. Γιατί υπάρχουν κι αυτές οι εφημερίδες.
Είναι οι εφημερίδες που έχουν κοινό και που ζουν (ή θα μπορούσαν να ζουν) από τις πωλήσεις και τις (με βάση την κυκλοφορία) διαφημίσεις. Είναι οι εφημερίδες που χάνουν αναγνώστες και (κυρίως) διαφημίσεις από τα παράσιτα που ζουν μόνο από τις επιδοτήσεις και τις κρατικές διαφημίσεις. Γι’ αυτές τις εφημερίδες η κρατική χρηματοδότηση στον Τύπο, όποια μορφή κι αν έχει, δημιουργεί συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού.
Και το πολύ κακό είναι πως όλα αυτά τα σκανδαλώδη και επιζήμια, δεν έφυγαν με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Η νέα κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε απόπειρα να καταργήσει τον νόμο, αλλά αποφάσισε να μοιράσει 7,5 εκατομμύρια σε ιδιωτικές επιχειρήσεις για τις οποίες οι φορολογούμενοι αδιαφορούν. Και όταν προχθές ανακοίνωσε την ανάκληση της απόφασης δεν το έκανε ανακοινώνοντας την πρόθεσή της να κοπεί κάθε χρηματοδότηση στις εφημερίδες, αλλά «για να κατατεθούν προτάσεις». Με λίγα λόγια για να βρουν, μαζί με τα άλλα κόμματα, έναν τρόπο να δώσουν λεφτά από τους φόρους σας σε εφημερίδες, αλλά χωρίς να τσακωθούν μεταξύ τους και χωρίς να πέσει κράξιμο.
Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, η κρατική χρηματοδότηση εφημερίδων, πέρα από τον παραλογισμό του να χρηματοδοτούνται επιχειρήσεις που δεν έχουν πελάτες και άρα λόγο ύπαρξης, είναι πλήγμα και για την ενημέρωση και για τις εφημερίδες που είναι (ή θα μπορούσαν να είναι) υγιείς. Συνεπώς είναι πλήγμα για τη δημοκρατία. Είναι ένας τύπος διαπλοκής (μαζί με την κρατική διαφήμιση) που πρέπει να κοπεί μαχαίρι. Αλλά, δυστυχώς, φαίνεται πως είναι πιο εύκολο να κόβετε εσείς μαχαίρι τα έξοδά σας για να πληρώνετε τους υπερβολικούς φόρους που επιβάλλονται, παρά να κοπεί η χρήση των φόρων αυτών για τις ανάγκες της κάθε κυβέρνησης. Και μπράβο τους.
Υ.Γ. «Μπράβο» δεν λέμε σε κάποιον πορτοφολά που κάθε φορά που τον πιάνουμε να τραβάει το πορτοφόλι από την τσέπη μας, το επιστρέφει και λέει «συγγνώμη, θα προσπαθήσω να είμαι πιο διακριτικός την επόμενη φορά». Φυσικά αυτος είναι πολύ προτιμότερος από τον πορτοφολά που θα μας έπαιρνε το πορτοφόλι και θα μας έβριζε και από πάνω, αλλά δεν είναι και για «μπράβο». Καλό είναι τα «μπράβο» να τα κρατήσουμε για τις περιπτώσεις που ο πορτοφολάς καταλαβαίνει πως ήρθε η ωρα να σταματήσει εντελώς να προσπαθεί να μας πάρει το πορτοφόλι.
Υ.Γ. 2 Το πρόβλημα δεν θα λύθει αν τελικά δεν χρηματοδοτηθούν το Μακελειό, οι οπαδικές εφημερίδες και δύο τρεις ακόμα και όλες οι υπόλοιπες μοιραστούν τα λεφτά. Το θέμα δεν είναι να μην επιδοτηθούν κάποιες εφημερίδες, αλλά να μην επιδοτηθεί καμία.
[η ‘Υβρις δεν έχει δυνατότητες έκφρασης, μόνο υπαινίσσεται ·
12/12/2019 § Σχολιάστε
Του πώς σου φέρετε ή σε χαρακτηρίζει ο άλλος, αφορά εκείνον. Του πώς εσύ με τη σειρά του φέρεσαι και τον χαρακτηρίζεις, αφορά αποκλειστικά εσένα. Οι αρνητικοί ή θετικοί χαρακτηρισμοί σου, αποτελούν τη στάθμη του δικού σου πολιτισμού.΄Η ύβρις, έλεγε κάπου ο Μούζιλ· το γράφω από μνήμης, δεν εκπροσωπεί αυτό που σημαίνει, αλλά ένα μείγμα από σημασίες, αισθήματα και προθέσεις, τα οποία δεν είναι σε θέση ούτε στο ελάχιστο να εκφράσει, αλλά μόνο να υπαινιχθεί.
*
[Γράφτηκε με αφορμή τη δήλωση βουλευτή, που αποκάλεσε δημοσίως την αστυνομία «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι»
Φοιτητής του Πολυκαθηγητή Κοτζιά στο Χάρβαρντ ο Διαματάρης
10/12/2019 § Σχολιάστε
Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση, να το διαβάσετε με την ησυχία σας
Πριν από πέντε ημέρες παραιτήθηκε ο υφυπουργός Απόδημου Ελληνισμού Α. Διαματάρης, ο οποίος ενώ ουδέποτε ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, άφηνε να εννοηθεί ότι είχε αποκτήσει τον συγκεκριμένο τίτλο, χάρη στην δημιουργική ασάφεια του βιογραφικού του: «σπούδασε (…) και Διοίκηση Επιχειρήσεων (M.B.A.) στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης».
Γιατί όμως δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές αυτές; Διότι λόγω ματαιοδοξίας τις διέκοψε προκειμένου να τις συνεχίσει στο πιο φημισμένο Πανεπιστήμιο Harvard, όπου δίδασκε ‒οποία τιμή για το Πανεπιστήμιο αυτό!‒ ο φημισμένος Πολυκαθηγητής Κοτζιάς, ήδη κάτοχος θέσης Καθηγητού στην Οξφόρδη, χωρίς μάλιστα να γνωρίζει αγγλικά: φανταστείτε και να γνώριζε, πόσες καθηγητικές έδρες στα πιο φημισμένα πανεπιστήμια θα είχε στη συλλογή του («συλλέκτη πανεπιστημιακών εδρών» τον αποκάλεσε ο καθηγητής Θάνος Βερέμης). Βλ. τις διαψεύσεις των πανεπιστημίων Οξφόρδης και Χάρβαρντ εδώ: https://bit.ly/2DXfa3D
Παρότι ο Διαματάρης είχε ήδη παραιτηθεί, μέχρι χθες τον κατασπάρασσαν κάποιοι άνανδροι. (Με ένα γκούγκλισμα θα εντοπίσετε τον πιο άνανδρο από αυτούς). Ξεσηκώθηκε το σύμπαν της «αγανακτισμένης» εφημεριδοσύνης να καταγγείλει το «πρωτοφανές», πως δεν είχε αυτόν τον τίτλο ο Διαματάρης. Δεν μιλούμε για την θεμιτή και επιβαλλόμενη σκληρή κριτική στον Διαματάρη, μιλούμε για την ανανδρία όσων δεν μίλησαν για τις απάτες τού κατά φαντασίαν καθηγητή Οξφόρδης και Χάρβαρντ.
Σε καμιά ελληνική εφημερίδα όμως δεν δημοσιεύθηκε η απάτη του σταλινοπαράφρονα Κοτζιά, να παριστάνει τον καθηγητή στα πανεπιστήμια Οξφόρδης και Χάρβαρντ, διαπράττοντας μάλιστα απάτη επί δικαστηρίω. (Τιμητική εξαίρεση η Δήμητρα Κρουστάλλη, στο «Βήμα», http://goo.gl/flRgJR και οι Μάνος Βουλαρίνος και Άρης Πορτοσάλτε). Η εφημεριδοσύνη δεν ήθελε να δει τα μέιλ των πανεπιστημίων που διέψευσαν τον Κοτζιά· για την εφημεριδοσύνη δεν αποτελούσε είδηση, ακόμη κι όταν έφερε το θέμα στη Βουλή η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη: https://bit.ly/2DXfa3D (Βλ. και Thanos Veremis, “Professor at Oxford, Harvard, and Hogwarts” στο https://bit.ly/2E2IaXy ).
Αναρωτηθείτε για ποιον λόγο εξακολουθεί να απολαμβάνει τέτοιας προστασίας από την εφημεριδοσύνη ο Κοτζιάς. (Και honi soit qui mal y pense). Όταν η Athens Review δημοσιεύσει τα έγγραφα τεκμήρια του Σκανδάλου Κοτζιά με τις βίζες (που ούτε αυτό αποτελεί αντικείμενο δημοσιογραφικής έρευνας), να δούμε πώς θα το συγκαλύψει η ευγνωμονούσα εφημεριδοσύνη. Και, ευτυχώς, δεν υπάρχει μόνο η Athens Review, υπάρχει και το Διαδίκτυο…
*
Ανακοίνωση της ©Athens Review of Books στο facebook
[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός — περί του «δημοκρατικού» φοιτητικού συνδικαλισμού
01/12/2019 § Σχολιάστε
–42.
Σχόλιο εκ βαθέων, για τα αίσχη του «δημοκρατικού» φοιτητικού συνδικαλισμού και των περίφημων «συνελεύσεων»
Ξύλο-Προπηλακισμοί-Φασαρία. Με 99% βεβαιότητα όταν πέσει η πρώτη γροθιά και δεις το πρώτο αίμα να φεύγει από δόντια και να σκάει στον πίνακα, πας προς την έξοδο και αφήνεις τα κομματόσκυλα να κοπανιούνται μόνα τους.
Όσον αφορά τις φοιτητικές συνελεύσεις μερικά πράγματα, για το τι γινόταν και τι γίνεται. Έζησα από κοντά τις πολύ θερμές και ενίοτε εκτός ορίων συνελεύσεις την περίοδο του Αρσένη. Μετά ως μεταπτυχιακός, ερευνητής και υ.δ στις συνελεύσεις έμπαινα μόνο ως παρατηρητής βέβαια ή μπορούσα να ψιλοπαρακολουθώ απέξω.
Δυστυχώς απο το 95 -και φαντάζομαι από πολύ πιο πριν- τα πράγματα, οι συμπεριφορές, οι «παρατάξεις» και οι ατάκες τους είναι τόσο ίδιες που μερικές φορές αναρωτιέμαι αν δεν υπάρχουν καμία 100ρια αθάνατοι ινστρούχτορες σα συμβούλιο βαμπίρ από πίσω που τους ελέγχουν όλους αυτούς -και όταν λέω όλους, εννοώ όλων των κομματικών και όχι ιδεολογικών αποχρώσεων-. Τέλος πάντων ήδη μακρυγορώ και δεν έχω πει ακόμα αυτά που θέλω..
Υπάρχουν αρκετές τακτικές για να «κερδίσεις» μια συνέλευση, υπάρχουν και αρκετές τακτικές για να κάνεις τελικά ο,τι θες εσύ, άσχετα με το τι ψηφίζει η συνέλευση. Προσφιλέστατη τακτική πολλών παρατάξεων, κυρίως της μονίμως επαναστατημένης πτέρυγας, είναι η μεγάλη καθυστέρηση. Ξεκινάμε τη συνέλευση στις 12 το μεσημέρι, τραβάμε μέχρι εκεί που δεν παίρνει με ατέλειωτους βερμπαλισμούς, συνδικαλοκατηχήσεις, δικολαβίστικες εγκλήσεις-αντεγκλήσεις, ατέλειωτες συζητήσεις άσχετες με το φλέγον ζήτημα της κατάληψης -πχ. θυμάμαι 2ωρη κατήχηση για τις βιολογικές φυτείες καφέ στην επαρχία Χ του Μεξικού- και κατά τις 7 το απόγευμα ο κόσμος έχει ψιλοσπάσει και έχουν μείνει συνήθως μονο οι «οπαδοί». Εκεί τα πράγματα είναι πιο διαχειρίσιμα και ίσως μας κάτσει η κατάληψη.
Άλλη τακτική είναι το καβάτζωμα των πρωτοετών. Με διάφορους τρόπους. Οι πρωτοετείς που έχουν συνηθίσει τις καταλήψεις στο σχολείο, οι οποίες δεν έχουν καμία συνέπεια, έρχονται τίγκα στη χαρά που θα χάσουν μάθημα, οπότε με ένα σχετικό παραμυθάκι πείθονται πιο εύκολα. Μετά κοπανάνε τα κεφάλια τους στις διπλοτριπλές εξεταστικές αλλά τότε είνια αργά.
Περνάμε στα επικίνδυνα τώρα.
Ξύλο-Προπηλακισμοί-Φασαρία. Με 99% βεβαιότητα όταν πέσει η πρώτη γροθιά και δεις το πρώτο αίμα να φεύγει από δόντια και να σκάει στον πίνακα, πας προς την έξοδο και αφήνεις τα κομματόσκυλα να κοπανιούνται μόνα τους. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος και πιο σύντομος (έχουμε και την τακτική της καθυστέρησης που αναφέρθηκε παραπάνω) για να φύγει κόσμος που δε θες να ψηφίσει. Και μερικές φορές να έρθει κόσμος που ΘΕΣ να ψηφίσει. Ναι, ΑΣΧΕΤΟΣ κόσμος με τη σχολή και τους φοιτητές της. Το αν μπορέσεις να τους βρεις, να ζητήσεις να φύγουν κλπ είναι άλλο ζήτημα. Δεν πιάνει πάντα, ειδικά όταν απέναντί σου έχεις έναν συρφετό σταυροφόρων που ήδη έχουν ρίξει τις πρώτες κατραπακιές και ψάχνουν αιρετικούς να κάψουν. Στο συγκεκριμένο γεγονός που έχω ως παράδειγμα στο μυαλό μου από τη σχολή μου π.χ πρώτα ένα μέλος παράταξης Χ σηκώθηκε και χτύπησε *πραγματικά* στο άσχετο έναν ομιλητή της ΠΑΣΠ, έγινε η αναμπουμπούλα, έφυγε το 80% του κόσμου απο το αμφιθέατρο και ξαφνικά βρέθηκαν καμια 30ρια «από μεγάλα έτη» που κανείς δεν είχε ξαναδεί, να ψηφίσουν για κατάληψη. (Τελικά δεν τους πέρασε..)
Ένα από τα τελευταία καταφύγια βέβαια είναι το στεγνό γράψιμο σε παλαιά υποδηματα του αποτελέσματος της ψηφοφορίας και η κατάληψη, άσχετα τι ψηφίστηκε. Υπάρχουν σε πλείστες σχολές παραδείγματα ψηφοφοριών για λήξη κατάληψης με >50 μην πω και 100 ψηφους διαφορά, που αγνοήθηκαν παντελώς και η κατάληψη συνεχίστηκε. Και ξέρετε γιατί; γιατί άντε βγαλτους έξω άμα έχεις κότσια. Για αυτό.
Τώρα θα μου πεις, τι κάνατε εσείς ρε φιλαράκι; Και θα σου απαντήσω ανερυθρίαστα, «τίποτα». Ψηφίζαμε κατά συνείδηση. Όταν γινόταν φασαρία, φυγαδεύαμε τις κοπέλες και μέναμε μπας και σώσουμε τίποτα. Και σώσαμε μερικές φορές την κατάσταση -και ξεκαθαρίζω για να μη μείνει αμφιβολία- πάντα στο πνεύμα της σωστής δημοκρατικής διαδικασίας την οποία σεβόμασταν αρκετός κόσμος. Δεν θα χα πρόβλημα να κάνουμε κατάληψη 2 χρόνια αν το υποστήριζε μια πλειοψηφία. Δεν μπορούσα να δεχτώ κατάληψη μισής ώρας αν την οργάνωναν 4 άτομα με 10000 «φίλους» τους εκτός σχολής. Η πανεπιστημιακή κοινότητα ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ να προστατέψει το πανεπιστήμιο από τέτοιους ανθρώπους. Έχει αποδειχτεί δεκαετίες τώρα. Ντρέπομαι που το λέω ως ενεργό μέλος της, αλλά ΔΕ ΜΠΟΡΩ να τους αντισταθώ. Ούτε όταν με πετάνε έξω από το γραφείο μου όπου δουλεύω χωρίς να ενοχλώ κανέναν. Έχω πεταχτεί στα-όρια-του-βιαίως έξω από 20χρονους στρατάρχες. Έχω απειληθεί, μου χουν κλέψει εννοείται το pc και τους σκληρούς με το backup κατά τη διάρκεια κατάληψης και «πάρτι» και μετά κάναν τους χαζούς ότι αυτοί δεν έκαναν τίποτα κλπ.. πολλή βρώμα, πολλή δυσωδία.
Και η κατακλείδα είναι ότι στα 19 χρόνια που χω μέσα-έξω στο πανεπιστήμιο, αυτοί που πλήττουν περισσότερο την ελεύθερη διακίνηση ιδεών είναι οι ίδιοι που κόπτονται για αυτή. (να είχε έρθει κανείς από τους γνωστούς μου επαναστάτες να κάνει έρευνα μετά την αποφοίτηση και τι στον κοσμο.. Όλοι στο ιδιωτικό φροντιστήριο είναι.. α ναι, ένας μεγαλοαναρχικός μας είναι και χρηματιστής στο Λονδίνο. μεγάλα γέλια)
Το πρόβλημα του φοιτητικού συνδικαλισμού είναι πολυσύνθετο και δεν έχω το κατάλληλο κοινωνιολογικό επιστημονικό υπόβαθρο για να το αναλύσω.
Οι γνωστοί «συστημικοί» δαπιτο/πασπιτες κλπ είναι μια κατηγορία μόνοι τους, αλλά σπάνια είναι βίαιοι. Ναι έχουν εμπλακεί σε διάφορες καταστάσεις, έχουν έρθει και μερικοί μπραβοειδείς γορίλες κατά καιρούς σε εκλογές κλπ, αλλά ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ δεν τους είδα ποτέ ως επικίνδυνους να με πλακώσουν στο ξύλο αν διαφωνήσω. Το παράσημο του «φλώρου» δεν το έχουν άδικα.
Έχουν τις φωλιές τους λερωμένες με άλλους τρόπους, εξίσου χυδαίους με τους «άλλους». (Βέβαια μη νομίσει κανείς ότι οι «της επανάστασης» δεν περνάνε μαθήματα στη ζούλα όπως οι δαπιτες και οι πασπίτες γιατί θα πέσει από πολλά σύννεφα. )
Το ξαναλέω για εμπέδωση: Μαθήματα από συμφωνίες με καθηγητές , ναι φιλικές συμφωνίες, δεν περνάνε στη ζούλα μόνο οι δαπιτοπασπίτες. (bonus, μερικοί περνάνε μαθήματα μετά από απειλές γιατί κανείς καθηγητής δε θα διακινδυνεύσει κάψιμο αυτοκινήτου ή ξυλοφόρτωμα, ενώ μπορεί απλά να βάλει ένα ρημαδο-πέντε στον αγωνισταρά που τον απειλεί με την παρέα του).
Πάμε παρακάτω.
Εξίσου ακίνδυνοι όσον αφορά τη βία προς πάσα κατεύθυνση ήταν -τουλάχιστον όταν ήμουν προπτυχιακός- οι εκπρόσωποι της ΠΚΣ (ΚΚΕ δηλαδή).
Τα παιδιά είχαν την ιδεολογία τους, μπορεί μερικοί να ήταν υπέρ του δέοντος πιστοί και δογματικοί, αλλά απέφευγαν εντός σχολών να δημιουργούν μπάχαλα.
Είτε είχαν πλειοψηφικό ρεύμα σε μια σχολή (όπως π.χ στο φυσικό του ΑΠΘ, γνωστή σχολή με ισχυρότατη εκπροσώπηση ΠΚΣ) είτε όχι.
ΚΝΑΤ κλπ, μόνο σε μεγάλες συγκεντρώσεις και εκτός πανεπιστημίου κυρίως. Εντός, θα λεγα ότι ήταν πολύ ήσυχοι, εκτός αν μετά από τόσα χρόνια μου διαφεύγει κάτι που θα πρεπε να θυμάμαι. (Κάτι μου τσιγκλάει τη μνήμη για ένα γομαροειδές στο βιολογικό, αλλά δε θυμάμαι αρκετά για να πω κάτι συγκεκριμένο).
Στο ΑΠΘ λοιπον, το πρόβλημα το δημιουργούσε η τοτε εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Που -συγχωρείστε μου την έκφραση- ανάθεμά με και αν ήξερε κανείς σε πόσα παρακλάδια ήταν χωρισμένη. (Enter Χάρι Κλυν ατακες με μλ-κκε, μου-κκε-λου, λου-κκε-μου κλπ). Κύριο ρευμα τους τα παιδια του ΝΑΡ, των ΕΑΑΚ δηλαδή.(Ελπιζω να μην κανω λαθος στη συσχετιση). Απο κει και περα ειχαμε την ΟΚΔΕ (Οργανωση Κομμουνιστών Διεθνιστων Ελλάδος), κάτι ΣΕΚ, και ενα εκατομμυριο αλλα αρκτικόλεξα που κανεις δεν τα θυμαται πια. Στο σωρό βάλτε και τους αναρχίζοντες/αναρχικους. Με τα περίφημα στέκια τους.
Όπου στέκι εντός πανεπιστημίου=Πάμε και καταλαμβάνουμε με το στανιό και εσαεί ένα χώρο στο πανεπιστήμιο και τον βαφτίζουμε δικό μας. Η είσοδος επιτρέπεται στους φοιτητές μεν (αλλά εντάξει, να μαστε σοβαροί, μόνο οι «δικοί» μας και οι υποψήφιοι δικοί μας μπαίνουν χωρίς κίνδυνο). Επισης με κάποιο τρόπο έχουμε και κλειδιά από διάφορες αίθουσες και εργαστήρια εντός κτιρίων (βλέπε «Στέκι Βιολογικού ΑΠΘ») από τις οποίες ως δια μαγείας και εντελώς τυχαία που και που λείπαν και τίποτα όργανα, κανα pc, κανας προβολέας, τέτοια (βλεπε και στέκι φιλοσοφικης ΕΚΠΑ). Τα «στεκια» λοιπόν είναι αίθουσες οι οποιες ειναι του πανεπιστημίου, αλλά κάποιοι -φυσικά όχι μονο φοιτητές αλλά και εξωτερικοί παράγοντες- τις οικειοποιούνται με τη γελοία δικαιολογία οτι τις «ανοίγουν» στο λαό. Στην πραγματικότητα είναι κάτι σαν κλειστές λέσχες για τα μέλη του πολιτκού τους κύκλου. Ας μην κοροϊδευόμαστε και κρυβόμαστε πίσω από δάχτυλα, ΔΕΝ είναι για ΌΛΟ το λαό αυτά, είναι για το ΔΙΚΟ τους το λαό.
Τα παλικάρια αυτά λοιπόν είναι οι λεγόμενοι επαγγελματίες επαναστάτες. Δεν είχαμε δει σχεδόν ποτε κανέναν τους σε αμφιθέατρο.
Μαλιστα ανέκδοτο της σχολής μας ήταν η… αρχηγός τους η οποια εβγαζε πυρινους λόγους επι Αρσένη ότι οι γονείς της δεν ειχαν λεφτα να τη σπουδαζουν και επρεπε να παρει πτυχιο σύντομα και οχι να της εντατικοποιουν τις σπουδες κλπ. Και τότε σηκωθηκε συμφοιτητης μας και της υπενθύμισε οτι είμαστε στο 1997, εκείνη είχε περάσει το 1987 και μάλλον δεν έφταιγε ο Αρσενης που δεν έπαιρνε πτυχιο. (Φυσικά ο συμφοιτητής μας κινδύνεψε για λίγο αλλά ήταν τόσο «μάγκας» στο παρουσιαστικό και στον αέρα που δεν του κόλλησε κανεις) (και δεν εννοώ ότι ήταν ντουβάρι γυμναστηρίου. Ήταν 1.70 ανθρωπος, 30 κιλα μαζι με τα γυαλια.)
Μπορεί να μην πατούσαν στο αμφιθέατρο (εκτός από όταν ήταν να διακόψουν μάθημα για κάποιο λόγο) αλλά ήταν πολύ ενεργοί «στην πάλη».
Παντα πάλευαν. Πάντα με λάθος τρόπο. ΤΟΝ τρόπο του σταυροφόρου. Ή του Γιωργάκη του Μπους. «Αν δεν είσαι μαζί μας είσαι εναντίον μας, οπότε στην πυρά».
Και όταν το καναν με απλά βρισίδια ήταν καλά. Και αστείο μπορώ να πω. Καμιά φορά όμως ερχόντουσαν οι φίλοι τους με τα κράνη, έτσι για να επιβάλλουν την τάξη στους άπιστους. Ωραίες εποχές.
Κάπως έτσι είναι και τώρα, μη νομίζετε. Κανείς πιο φανατικός από τους πιστούς. Και έτσι πραγματικά λειτουργούν ακομα. Τους βλέπω και στο ΕΜΠ. Ίδια συμπεριφορά. Σταυροφορία. Χωρίς διάλογο. Ποτέ διάλογο. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να διαφωνείς, αλλιώς είσαι φασίστας, πουλημένος κλπ και προφανώς σου αξίζει η τιμωρία (που θα σου ρθει σε λίγο). Αυτά από αυτούς που κόπτονται για την ελεύθερη διακίνηση ιδεών. Αρκεί να είναι οι δικές τους.
Α και όταν εννοούμε ελεύθερη διακίνηση ιδεών, δεν εννοούμε τις επιστημονικές εργασίες. Εννοούμε το «πολιτικό γίγνεσθαι» παναθεμα τους.
Αν πεις ότι κάνεις επιστημονική εργασία σου αρχίζουν τα «κουβάλα τον προτζέκτορα να σε κανουν λεκτορα», «να ψοφησετε καριερίστες» και τα γνωστά.
Φυσικά εμείς όσο μπορούμε τους αποφεύγουμε. Στις καταλήψεις μπαίνουμε στα γραφεία μας κρυφά και κλειδωνόμαστε να γράψουμε το διδακτορικό μας. (γιατί αλλιώς ναι, ΘΑ ΜΑΣ ΔΕΙΡΟΥΝ , όσο πιο καθαρα να το πω. ). Ναι ειμαστε μεγάλοι άνθρωποι που πηδάμε κάγκελα και μπαίνουμε από παράθυρα για να μη μας πλακώσουν στο ξύλο 20χρονοι. Τους οποίους δεν εμποδίζουμε στο θεάρεστο έργο τους με αυτή μας την πράξη, σημειωτέον αυτό ε..
Μπαίνουμε από παράθυρα για να κάνουμε έρευνα και μας εμποδίζουν αυτοί που υπερασπίζονται με «αγώνες» την ίδια της την υπόσταση. Ειρωνεία ε;
Κακεντρεχείς εις θα μπορούσε να πει «ποιος χέστηκε για την έρευνά σου ρε ασήμαντε» και θα χε δίκιο.
Ένας μόνο αρκεί να «χέστηκε» για την έρευνά μου και αυτός είμαι έστω εγώ. Και αυτό αρκεί για να έχω το ρημάδι το δικαίωμα μέσα στο πανεπιστήμιο που του χω αφιερώσει 20 χρόνια από τη ρημάδα τη ζωή μου μέχρι τώρα -και σκοπεύω να του αφιερώσω και τα υπόλοιπα- να μπορώ να κάνω τη μούρλα μου ανεμπόδιστος.
Και σεις με εμποδίζετε κύριοι ενώ εγώ δε σας εμπόδισα ποτέ. Και σεις σηκώνετε χέρι επάνω μου, εσείς μου καίτε το γραφείο, μου κλέβετε ολόκληρο εργαστήριο και μου ουριάζετε με κατακόκκινα πρόσωπα και φλέβες να πετάμε ότι «δε νοιάζομαι για το δημόσιο πανεπιστήμιο».
Η μοναδική σας προσφορά στο πανεπιστήμιο είναι οι αφίσες και οι καταλήψεις. Και αυτό δεν αρκεί. Δεν αγαπάτε το πανεπιστήμιο. Να το οικειοποιηθείτε θέλετε. Τι θα το κάνετε μετά, ιδέα δεν έχω. Ούτε την έρευνα και τη διακίνηση ιδεών αγαπάτε, μη γελιόμαστε. Αν τις αγαπούσατε, θα λιώνατε δίπλα μας στο εργαστήριο μέχρι τις 11 το βράδυ παραμονή πρωτοχρονιάς. (αξέχαστο 2011 και 2012. 20 λεπτά πριν τα μεσάνυχτα φύγαμε, κάναμε πρωτοχρονια στο παρα πεντε). Θα λιώνατε και Σάββατο και Κυριακή και Πάσχα ακόμα. (δε λιώσατε, ξέρω, εκεί ήμουν. Λείπατε).
*
ΥΓ: ούτε οι Φορτσάκηδες είναι λύση, δυστυχώς.
*
[Α’ δημοσίευση]
*
Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]
αγριμολογος 