των αναχωρήσεων
28/05/2015 § Σχολιάστε
Ας ακολουθήσουμε την υπόδειξη Του, διότι μιλώντας για υστεροφημία δεν μιλούσε γενικά κι αόριστα περί αθανασίας, αλλά για την τάση να δημιουργήσει γύρω του έναν άλλο κόσμο όσο διαρκούσε η φυσική του πνοή. Μου έρχονται στο νου εκφράσεις δικές του σοφές· μπολιασμένες με το δημιουργικό στοιχείο της έκπληξης. Αναπάντεχες. Τις συνόδευε πάντα με το «Θα μου συγχωρέσετε το παράλογο της φράσης», κι έτσι γινόταν θαλασσινή αύρα, αλμύρα και δροσερό πρωινό. Αυτά και πολλά ακόμη σκεφτόμουν περπατώντας αφηρημένος τα πρωινά στο λιμάνι, εκεί όπου οι αποβάθρες μεταφέρουν δυσοίωνες μνήμες. Με αναστατώνουν λόγω του Μέγα μυστηρίου των Αναχωρήσεων. Άφηνα τη δροσιά να μου ξεπλένει τη χλομάδα, και φανταζόμουν τη ζωή γεμάτη αλμύρα· αυτή που δεν είχα ποτέ γευτεί· κι αναχωρούσα. Άλλωστε η αυλαία μετά το πέρας του πρωινού, πέφτει.
«Περί της ποιήσεως, ούτε λόγος»
βιογραφικόν
18/05/2015 § Σχολιάστε
Ονομάζομαι Βαρβάρα εκ
Της Νικομηδείας Βιθυνίας· ή εκ
Της Πτολεμαϊκής Αλεξανδρείας· ή εκ
Της Τοσκάνης πλησίον της πόλεως Αρέτσο· ή εκ
Της Τοσκάνης πλησίον της πόλεως Γκροσσέτο· ή εκ
Της Τοσκάνης πλησίον της πόλεως Λιβόρνο· ή εκ
Της Τοσκάνης πλησίον της πόλεως Φιρένζε εκ
Του κέντρο της Ιταλικής γεωγραφικής μπότας· όπου και
Εμαρτύρησα του τσερβέλου μου τον φλάρο
Ο μπαμπάς μου ήθελε χτίσει λουτροκαμπινέ με δύο
Παράθυρα –ενώ εγώ ήθελα τρία, εκπορευόμενα εκ
Του Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα· και ο
Μπαμπάς μου πήρε το κεφάλι εκ
Του σώματός μου -από πού αλλού
Δηλαδή με αποκεφάλισε
Το «Τρίο» όμως εκπορευόμενο εκ
Του Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα εθριάμβευσε εκ
Του κεραυνού που έστειλε ταχυτάτως εκ
Των ουρανίων με προορισμό την
Κεφαλήν του Μπαμπά και ο
Μπαμπάς έγινε στάχτη με συνοδεία
Ομοβροντίας ισάξια μονάδος Πυροβολικού
Με έθαψαν πιθανώς εις
Στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου · ή
Στην Ηλιούπολη του Λιβάνου · ή
Στη Τοσκάνη πλησίον της πόλεως Αρέτσο· ή
Στη Τοσκάνη πλησίον της πόλεως Γκροσσέτο· ή
Στη Τοσκάνη πλησίον της πόλεως Λιβόρνο· ή
Στη Τοσκάνη πλησίον της πόλεως Φιρένζε
Στο κέντρο της Ιταλικής γεωγραφικής μπότας.
Τεμάχια μου βρίσκονται εις:
Στον ρωμαιοκαθολικό Ναό του Montecotini Ιταλίας και εις
Στη Μονή Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων και εις
Στη ρωμαικοκαθολική Βασιλική του Αγ. Μάρκου Βενετίας και εις
Στη ρωμαιοκαθολική Μονή Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου Τορτσέλλο και εις
Στον ρωμαιοκαθολικό Κάθεδρικό Ναό του Ριέτι Ιταλίας και εις
Στη Μονή Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους και εις
Τις Μονές Χιλανδαρίου, Καρακάλου και Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους και εις
Την Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων και εις
Τη Μονή Προυσού Ευρυτανίας και εις
Το Προσκύνημα Δήμου Αγίας Βαρβάρας Αττικής και εις
Στον Καθεδρικό Ναό Αγ. Βλαδιμήρου Κιέβου και εις
Στη Λαύρα Αγ. Αλεξάνδρου Νέβσκι Αγίας Πετρουπόλεως
Ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος δώρισε-δώρισε-δώρισε και
Δώρισε· χιλιάδες κομμάτια του ταλαιπωρημένου
Σώματός μου· αλλά παύω εδωνά!
Μη και μου κολλήσει –h e l l o ? – η ρετσινιά
No Thanks!– κ α ι της «Προστάτιδος των Βιογραφιστών»
Τα βλήματα του Πυροβολικού –έ λ ε ο ς
Αρκούν και περισσεύουν!
η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός
14/05/2015 § Σχολιάστε
2.
Leonid Brezhnev… περιποιημένος δια τας ανάγκας του παρόντος
«[…] Όπως μου έλεγε ο Γιάννης στην εξορία, στην απελευθέρωση ήταν υπεύθυνος σε μια περιοχή και βέβαια, ανάμεσα στ’ άλλα, έπρεπε να οργανώσει και τις πολιτικές υπηρεσίες της περιοχής. Διόρισε λοιπόν ένα σύντροφο και συναγωνιστή του νομάρχη. Ε, μια μέρα χρειάστηκε να πάει στη νομαρχία για μια συνεργασία. Μόλις μπήκε μέσα στο γραφείο, έβγαλε σεμνά το κασκέτο του, το έβαλε κάτω απ’ τ’ μασχάλη του κι άρχισε να ψελλίζει, κύριε νομάρχα και τα τέτοια, ώσπου του ‘βάλε τις φωνές ο σύντροφός του και συνήρθε… Τέτοια επιβολή έχουν στον απλό άνθρωπο, όχι μόνο τα πλουμίδια της εξουσίας αλλά και ο χώρος ακόμα, γι’ αυτό άλλωστε τα χρησιμοποιούν κατά κόρον, που λένε, όλες οι εξουσίες, και οι δικοί μας έχουν γίνει μανούλες σ’ αυτά. Να δεις παράτες και τα τέτοια, να χαζέψεις. Άσε τα παράσημα και τα’ άλλα λιλιά που τους κρέμονται μέχρι τα μπατζάκια… Σκέψου, ρε, οι σοβιετικοί στρατιώτες, εβδομήντα χρόνια μετά την «επανάσταση», στις επίσημες παράτες να περπατάνε μ’ αυτό το γελοίο αλλά και φορτωμένο με απάνθρωπες μνήμες βήμα της χήνας. Τι να πεις. Τέλος… […]»
[ Χρόνης Μίσσιος, Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε; εκδόσεις Γράμματα, 1988
*
η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός
10/05/2015 § Σχολιάστε
1.
«Θυμάσαι, είχαμε πρωτογνωριστεί σε μια πρωτομαγιάτικη διαδήλωση. Και τον Δεκέμβριο παντρευτήκαμε, το ’13. Σε ξέρω λοιπόν πάνω από είκοσι χρόνια, Ζένεκε. Τότε, πριν είκοσι χρόνια, έλεγες ‘λίγο ακόμα κι όλα θ’ αλλάξουν’. Το καλοκαίρι του ’14 είπες πως η εργατική τάξη δεν θα επιτρέψει να γίνει πόλεμος. Τον χειμώνα του ’17, όταν βγήκες απ’ το στρατιωτικό νοσοκομείο, είπες: ‘τώρα τα πράγματα έχουν σοβαρέψει. Η επόμενη μάχη θα είναι η τελευταία’. Το 1923 πάλι, έλεγες και μάλιστα για εβδομάδες ολόκληρες: ‘σήμερα, άντε αύριο το πολύ θα ξεκινήσουν όλα, τελειώνει ο εφιάλτης’. Ύστερα έλεγες πως αυτή η κρίση είναι η τελευταία, ‘αυτή τη φορά δεν τη βγάζει ο καπιταλισμός’. Και τώρα λες πως το Κόμμα παίρνει τα πάνω του κι ο Χίτλερ όπου να ‘ναι ξοφλάει. Είκοσι χρόνια έπεφτες έξω κι ήσουνα πάντα απ’ τη μεριά αυτών που τις έτρωγαν χειρότερα… ‘Και τι είναι είκοσι χρόνια;’ είπε ο Ζένεκε, σαν να μονολογούσε. ‘Είκοσι χρόνια δεν μετράνε στην παγκόσμια Ιστορία’. ‘Εμένα όμως δεν με αφορά η παγκόσμια Ιστορία κι αυτά τα είκοσι χρόνια ήταν η ζωή μου ολόκληρη’…»
[Μάνες Σπέρμπερ, Η καμένη βάτος, σελ. 466, μτφρ/ Έμη Βαϊκούση, εκδόσεις Καστανιώτη]
.
αγριμολογος 