David Hume, «Περί των θαυμάτων»
27/04/2021 § Σχολιάστε
(1711- 1776)
[…] Αυτό μας οδηγεί σε ένα γενικό και αξιοσημείωτο αξίωμα: «Καμία μαρτυρία δεν είναι αρκετή για να καταστήσει αδιαμφισβήτητο ένα θαύμα, εκτός εάν η μαρτυρία είναι του είδους εκείνου που η αναλήθειά της συνιστά μεγαλύτερο θαύμα από το θαύμα που επιχειρεί να βεβαιώσει. Και ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση έχουμε μια αμοιβαία ανασκευή των επιχειρημάτων, και αυτό που υπερισχύει μας δίνει μόνο μια βεβαιότητα ανάλογη με την ισχύ που απομένει αφού αφαιρέσουμε την ισχύ του άλλου». Όταν κάποιος μου πει ότι είδε έναν νεκρό να επανέρχεται στη ζωή, σκέφτομαι αμέσως ότι είναι πιθανό αυτό το πρόσωπο να με εξαπατά ή να έχει εξαπατηθεί παρά να αληθεύει αυτό που ισχυρίζεται. Σταθμίζω το ένα θαύμα έναντι του άλλου, και σύμφωνα με την υπεροχή την οποία διαπιστώνω, αποφαίνομαι και απορρίπτω πάντα το μεγαλύτερο θαύμα. Αν η αναλήθεια της μαρτυρίας του συνιστά μεγαλύτερο θαύμα από το γεγονός που αφηγείται, τότε μόνον μπορεί να ισχυριστεί ότι εξουσιάζει την πίστη μου ή την κρίση μου.
[…]
Συνεπώς, μπορούμε εν γένει να συμπεράνουμε ότι η χριστιανική θρησκεία όχι μόνο συνοδεύτηκε εξαρχής από θαύματα, αλλά ότι ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να γίνει πιστευτή από κανέναν λογικό άνθρωπο χωρίς θαύματα. Ο ορθός λόγος δεν αρκεί για να μας πείσει για την αλήθεια της· όποιος κινείται από την πίστη για να την αποδεχθεί, συνειδητοποιεί ότι τελείται εντός του ένα συνεχές θαύμα που υπονομεύει όλες τις αρχές της νοημοσύνης του και του δίνει τη δύναμη να πιστεύει πράγματα που αντικρούονται από τη συνήθεια και την εμπειρία.
(Από τη Βίβλο του άθεου, ανθολόγηση Κρίστοφερ Χίτσενς, μτφρ. Άρης Μπερλής, Polaris, Αθήνα 2012, σ.64 και 74)
Από τo εξαίρετο, τελευταίο τεύχος 74, Ιούνιος 2016, της Athens Review of Books, σ. 12
[απορίες περί ανάστασης, θανάτου και θυσίας·
26/04/2021 § 1 σχόλιο
©Eduardo Chillida, «Yes», northmagneticpole
Έχω μερικές απορίες σχετικά με την σταύρωση και ανάσταση του Ιησού όπως τις έχω αντιληφθεί. Απορίες που μου έχουν μείνει από την χριστιανική μου κατήχηση και, ακόμα τώρα, δεν μπορώ να βρω απαντήσεις που να μου φαίνεται ότι στοιχειωδώς στέκουν, οπότε ζητώ την βοήθεια του κοινού. Τις αναφέρω παρακάτω κάπως ατάκτως ερριμμένες, χωρίς κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια να τις οργανώσω σε συγκεκριμένη λογική σειρά και χωρίς να ισχυρίζομαι ότι είναι όλες παρόμοιας τάξης.
1. Σε τι χρειαζόταν η θυσία του Ιησού;
Γιατί δεν μπορούσε ο θεός απλώς να συγχωρήσει τους ανθρώπους, όπως κάνουμε κι εμείς συχνά μεταξύ μας;
2. Σε τι συνίστατο η θυσία του Ιησού;
Μας λένε συχνά οι χριστιανοί ότι «πέθανε για μας». Ο Ιησούς όμως, ως θεός, είναι αθάνατος, σωστά; Οπότε τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε πως πέθανε; Και υπό ποια έννοια συνιστά αυτό θυσία εκ μέρους του;
3. Σε τι συνίστατο η ανάσταση του Ιησού;
Παρόμοιο με 2, αφού δεν γινόταν να πεθάνει, τι νόημα έχει να λέμε ότι αναστήθηκε;
4. Υπό ποια έννοια η ανάσταση του Ιησού, ό,τι κι αν σημαίνει, συνιστά «νίκη επί του θανάτου»;
Δηλαδή πώς ακριβώς κάποιος αθάνατος «νικάει τον θάνατο»; Τι του κάνει ακριβώς του θανάτου που … δεν το είχε πάθει ο θάνατος από πριν;
Αν υποθέσουμε ότι με την νίκη του αυτή επί του θανάτου, ο Ιησούς κατέστησε αθάνατους κι εμάς τους ανθρώπους, τι σημαίνει αυτό ότι πριν δεν υπήρχε αιώνια ζωή και δημιουργήθηκε τότε; Δηλαδή όλοι όσοι είχαν πεθάνει μέχρι τότε είχαν πεθάνει … τελείως και ξαφνικά … ξαναφτιάχτηκαν … αλλά πεθαμένοι … απλώς ώστε να μπορέσουν να ζήσουν και την αιώνια ζωή;
5. Γιατί η νίκη επί του θανάτου απαιτούσε τον θάνατο του Ιησού;
Δηλαδή μόνο με την ομοιοπαθητική μέθοδο μπορούσε ο θάνατος να ηττηθεί; Προληπτικός τρόπος δεν ήταν διαθέσιμος; Ο μόνος τρόπος να νικήσω μια αρρώστια, για παράδειγμα, είναι πρώτα να αρρωστήσω; Να την νικήσω με το να αποφύγω να την πάθω, με εμβόλιο π.χ., δεν παίζει;
6. Γιατί ο Θωμάς περίμενε ότι στο σώμα του αναστημένου Ιησού θα υπήρχαν τα σημάδια από την σταύρωσή του;
Δεν είναι πολύ παράξενο που ο Θωμάς βλέπει έναν πεθαμένο να ζωντάνεψε και ταυτόχρονα περιμένει ότι το σώμα του «θυμάται» τι πέρασε πριν πεθάνει; Από πού κι ως πού ένα σώμα που έχει «ξεπεράσει» τον ίδιο τον θάνατό του, αναμένεται να διατηρεί την «μνήμη» των πληγών που του προκάλεσαν αυτόν τον θάνατο; Από πού κι ως πού αντιμετωπίζεται ο θάνατος ως πληγή που … επουλώνεται κι αφήνει σημάδια; Γιατί εμείς βρίσκουμε την συμπεριφορά του Θωμά φυσική;
7. Γιατί στο κατά Μάρκον που είναι χρονολογικά το πρώτο κανονικό ευαγγέλιο, δεν αναφέρονται καθόλου εμφανίσεις του Ιησού μετά την ανακάλυψη του κενού τάφου;
Είναι δυνατόν να τις θεώρησε ο ευαγγελιστής ανάξιες αναφοράς ενώ τις γνώριζε; Είναι δυνατόν, από την άλλη, να μην τις γνώριζε;
8. Σε τι χρειάζεται ο Ιούδας στην όλη ιστορία;
Ο Ιησούς δεν φαίνεται πουθενά ότι κρυβόταν. Γιατί να χρειάζεται να τον προδώσει κάποιος; Και, αν υποτεθεί ότι δεν μπορούσαν να τον εντοπίσουν, γιατί να μην αρκεί να τους οδηγήσει εκεί που βρισκόταν; Σε τι χρειαζόταν το φιλί; Λες και δεν ήταν γνωστός ο Ιησούς ούτε κατ’ όψιν σε κανέναν από τους διώκτες του; Κι ακόμα κι έτσι, γιατί δεν τον έδειξε απλώς με το δάχτυλο;
9. Γιατί τελικά ήθελαν οι Φαρισαίοι να τον σκοτώσουν;
Στο κατά Ιωάννη, για παράδειγμα, η εξήγηση που δίνεται είναι πως φοβούνταν ότι θα ξεσήκωνε τον λαό σε εξέγερση κατά των Ρωμαίων, με αποτέλεσμα την καταστροφή της χώρας και του έθνους τους. Γιατί όμως θεωρούσαν δεδομένο ότι δεν είναι αυτός ο Μεσσίας, αφού είχε δώσει τόσα σημάδια ότι είχε υπερφυσικές δυνάμεις;
Θυμίζω ότι αυτή η συζήτηση μεταξύ των Φαρισαίων, γίνεται με αφορμή την ανάσταση του Λαζάρου. Θα περίμενε κάποιος η ίδια η ανάσταση του Λαζάρου να είναι ισχυρό μήνυμα στους Φαρισαίους ότι αυτός ήταν ο Μεσσίας που περίμεναν και, επομένως, δεν είχαν λόγο να φοβούνται ότι θα τους οδηγήσει σε καταστροφή. Αντίθετα, είχαν λόγο να θεωρούν ότι θα τους οδηγήσει στην απελευθέρωση.
9. Με τους νεκρούς που βγήκαν από τους τάφους την στιγμή του θανάτου του Ιησού, τι έγινε μετά;
Ξαναπέθαναν μετά από λίγο ή έζησαν και δεύτερη ζωή; Ξαναμπήκαν στα μνήματά τους, ή τα μνήματα αυτά έμειναν άδεια για πάντα;
Πώς γίνεται ο σχετικός ευαγγελιστής να μην θεωρεί ότι υπάρχουν σ’ αυτό το συμβάν κάποιες εκκρεμότητες για τις οποίες θα ήταν καλό να μας πληροφορήσει;
10. Πώς έμαθε ο σχετικός ευαγγελιστής τι συνέβη μεταξύ Ιησού και Πιλάτου;
11. Πώς έμαθε ο σχετικός ευαγγελιστής τι προσευχήθηκε ο Ιησούς στον κήπο της Γεσθημανή, αφού ήταν μόνος;
12. Πού ήταν το πλήθος που υποδέχθηκε τον Ιησού με τιμή και δόξα την Κυριακή των Βαΐων, στο επεισόδιο με τον δίλημμα μεταξύ Ιησού και Βαραββά; Ήταν άλλοι εδώ κι άλλοι εκεί ή το πλήθος είχε εν τω μεταξύ στραφεί εναντίον του; Κι αν το δεύτερο, τι προκάλεσε την μεταστροφή; Αν το πρώτο, γιατί ο Πιλάτος δεν φρόντισε να υπάρχουν και οι φίλοι του Ιησού στο πλήθος ώστε να μην προτιμήσει τον Βαραββά;
13. Όποιοι γύρευαν δικαιολογία για να συλλάβουν τον Ιησού, γιατί δεν το έκαναν στο επεισόδιο με της εκδίωξη των εμπόρων από τον Ναό;
Υπήρχε μόνιμη Ρωμαϊκή φρουρά εκεί και, λογικά, θα τον συνελάμβαναν αν όντως είχε κάνει κάτι τέτοιο, ακόμα και χωρίς άλλη αφορμή, πόσο μάλλον αν τον είχαν και στο μάτι.
____________________________
Εν τέλει, η μεγαλύτερή μου κάπως γενική απορία είναι:
Γιατί (υποτίθεται ότι) έγιναν όλ’ αυτά; Πώς θα ήταν ο κόσμος μας διαφορετικός αν ο Ιησούς δεν είχε σταυρωθεί και αναστηθεί;
Γιατί δεν θα μπορούσε να υπάρχει χριστιανική πίστη χωρίς σταύρωση και ανάσταση; Τι έλλειμμα θα είχε ο χριστιανισμός αν ο Ιησούς, μετά τα θαύματα και την διδασκαλία του, απλώς αποχωρούσε από την γη, θαυματουργά με ανάληψη ή απλώς πεθαίνοντας κανονικά, ή όπως αλλιώς έκρινε σκόπιμο;
*
©Χρήστος Γεωργιάδης στο fcbk »»
✿
[The Armenian genocide 1915-1917 ·
24/04/2021 § Σχολιάστε
A picture released by the Armenian Genocide Museum-Institute purportedly shows Armenians hung by Ottoman forces in Constantinople in June 1915. Armenians say up to 1.5 million of their forebears were killed in a 1915-16 genocide by Turkey’s former Ottoman Empire. Turkey says 500,000 died and ascribes the toll to fighting and starvation during World War I. AFP PHOTO / ARMENIAN GENOCIDE MUSEUM INSTITUTE (Photo by STR / AGMI / AFP)
The genocide
The CUP brought the Ottoman Empire into the First World War on the side of Germany and the axis powers against France, Britain and Russia.
Russia had long coveted territory in Anatolia – with the Ottomans doing likewise in the Caucasus – and reached out to Armenians in eastern Anatolia, arguing that as fellow Christians they would fare better under Russian rule. Some Armenians reciprocated and defected to join the Russian ranks.
Increasingly, the CUP and local governors began to view Armenians as a fifth column who posed an existential threat to their rule.
Though massacres of Armenians in Anatolia had already taken place for months before, historians generally recognise 23–24 April 1915 as the beginning of the genocide.
Talaat Pasha, one of the «three Pashas» that made up the leadership of the CUP, ordered the mass arrest of hundreds of Armenian intellectuals, community leaders, religious figures and politicians, most of whom would be tortured and killed. He then ordered the closure of all Armenian organisations in the country.
On 26 May 1915, Talaat’s «Deportation Law» was approved by the government, allowing for the deportation of the Armenians of eastern Anatolia to an undisclosed location away from the frontlines with Russia.
Following this, Armenians across Anatolia were either slaughtered or deported en masse to the Syrian desert in long marches by foot where the chances of survival were minimal. Tens of thousands were left to die on the roadsides after being denied food and water or contracting disease.
Numerous witnesses have over the years testified to the violence that was meted out against the Armenians across Anatolia by paramilitary groups, the army, police and armed gangs.
«From the first days of our journey, we met many groups of Armenians. The Turkish armed guards and gendarmes drove them (on foot) towards death and perdition. First, it made us very surprised, but little by little we got used to it and we even did not look at them, and indeed it was hard to look at them,» wrote Mohammad-Ali Jamalzadeh, an Iranian writer, in 1915.
«By the hit of lashes and weapons, they drove forward hundreds of weeping weak and on foot Armenian women and men with their children. Young men weren’t seen among the people, because all the young men were sent to the battlefields or were killed for precaution.»
Eitan Belkind, a British spy and member of the Ottoman army, recounted a particularly gruesome incident at the hands of Ottoman soldiers.
«After a three-day ride I reached the heart of Mesopotamia where I was a witness to a terrible tragedy… the Circassian soldiers ordered the Armenians to gather thorns and thistles and to pile them into a tall pyramid… afterwards they tied all of the Armenians who were there, almost five thousand souls, hand to hand, encircled them like a ring around the pile of thistles and thorns and set it afire in a blaze which rose up to heaven together with the screams of the wretched people who were burned to death by the fire… Two days later I returned to this place and saw the charred bodies of thousands of human beings,» he wrote.
Though it is hard to confirm an exact figure, the Encyclopedia Britannica estimated there were around 1,750,000 Armenians in the Ottoman Empire prior to 1915.
Today, the population of Armenians in Turkey is thought to be around 70,000.
*
[excerpt from: The Armenian genocide explained, from middleeasteye.net (Read the rest of the story)
✿
[gravibus verbis_[xxi]: ο σ.Γιάνης και η τέχνη του εφικτού
24/04/2021 § Σχολιάστε
διαβάστε τα μέρη [i] – [ii] – [iii] – [iv] – [v] – [vi] – [vii] – [viii] – [ix] – [x] – [xi] – [xii] – [xiii] – [xiv] – [xv] – [xvi] – [xvii] – [xviii] – [xix] – [xx]
Γιάννης Βαρουφάκης: «Πέραν του Πράσινου Κεϋνσιανισμού: Η ιδεολογικοπολιτική ατζέντα του ΜέΡΑ25 για την ανατροπή της Τεχνοφεουδαρχίας και την οικοδόμηση ενός Δημοκρατικού Μετακαπιταλισμού».
αγριμολογος 