[αηδιάστε ελεύθερα ·
13/12/2020 § Σχολιάστε
Είναι αλήθεια πως έχω αηδιάσει αυτές τις ημέρες με τον δημόσιο διάλογο γύρω από το εξοχικό του Τσίπρα στο Σούνιο και το ιδιόκτητο του Μητσοτάκη στον Λυκαβηττό. Ήρθε η ώρα να σας αποκαλύψω τρομερές αλήθειες. Θα σας σηκωθεί η τρίχα κάγκελο και θα ρισκάρω την προσωπική μου ασφάλεια, αλλά δεν δίνω δεκάρα, γιατί είμαι φύσει ατρόμητος. Φίλοι μου αγαπημένοι. Είναι αλήθεια ότι ο Μητσοτάκης είναι πολύ πιο πλούσιος από τον Τσίπρα, αλλά -καθίστε, μη στέκεστε όρθιοι- ούτε ο Τσίπρας είναι φτωχός. Κανένας από τους δύο δεν ανταποκρίνεται στο αρχέτυπο του λαϊκού ανθρώπου. Αμφότεροι στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία και διατηρούν ένα βιοτικό επίπεδο πολύ πιο πάνω από του μέσου Έλληνα -ο Μητσοτάκης πολύ-πολύ πιο πάνω, αλλά και ο Τσίπρας πολύ πιο πάνω, να μην τα ξαναλέμε… Εάν ψηφίζετε με κριτήριο ποιος από τους δύο διάγει τον ιδιωτικό βίο που διάγουμε οι περισσότεροι, κάνετε λάθος, για να το θέσω όσο πιο κομψά μπορώ -χώρια που στο διάβα της ιστορίας έχει καταγραφεί πλήθος περιπτώσεων αυθεντικά λαϊκών ανθρώπων που άδραξαν την εξουσία και συμπεριφέρθηκαν ως τα πιο αντιλαϊκά καθάρματα. Μην μπερδεύεστε. Ούτε ο Μητσοτάκης ούτε ο Τσίπρας αντιμετωπίζουν ή θα αντιμετωπίσουν στο ορατό μέλλον βιοποριστικό πρόβλημα. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο, σας δουλεύει άσχημα. Ευχαριστώ για την προσοχή σας.
[Πέτρος Τατσόπουλος στο fcbk
❇︎
[plaisir visuel_Αλλοτινά ·
13/12/2020 § Σχολιάστε
[λήθαργος·
12/12/2020 § Σχολιάστε
✾
Θόρυβος. Σαν από σμήνος μελισσών. Έσφιξε τις γροθιές του. Ένα τρέμουλο στη ραχοκοκαλιά του με ακανόνιστες δονήσεις. Ένιωθε τα χέρια του να κονταίνουν. Ο θόρυβος. Όπως όταν χτυπά κανείς το κεφάλι του απελπισμένα στον τοίχο με το κεφάλι σκυφτό να βλέπει παράλληλα τη μεταβαλλόμενη σκιά του. Λαχανιασμένος. Ένιωθε ανύπαρκτος μπρος το σκληρό τοιχίο. Θυμάται λέξεις μπερδεμένες σαν να μην τις έχει ποτέ ακούσει κι ωστόσο οικείες όπως η θερμοκρασία ενός Αττικού καλοκαιριού. Λέξεις παράδοξες· αντιφατικές. Ζούσε με τη σκέψη ν’ αγγίζει διακριτικά το σώμα του όπως ένα χαλαρωμένο μαντίλι γύρω απ’ το λαιμό ν’ ακουμπά το πηγούνι πού κάθε λίγο το ανέβαζε ως πάνω, να καλύπτει σφιχτά τη μύτη υπογραμμίζοντάς του την περίεργη ανατομία της.
Ξεκινούσε ο καθημερινός λήθαργος.
✾
[Luis_2 ·
06/12/2020 § Σχολιάστε
Salvador Dali and Luis Buñuel’s L’Age d’Or (1930)
Luis_1_
Ο Buñuel για τον Buñuel
«Όταν ήμουν νέος ήμουν πολύ βίαιος. Ο σουρεαλισμός στον κινηματογράφο άρχισε όταν αναρωτηθήκαμε τι άλλο μπορούσαμε να κάνουμε με χίλιους θεατές αν όχι να καταστρέψουμε, να προσβάλουμε όλες τις αξίες τους. Ό,τι δεν προσβάλλει την κοινωνία, τους θεσμούς, δεν είναι σουρεαλιστικό. Αλλά φυσικά όχι με τις χοντροειδείς τεχνικές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Με πιο λεπτές τεχνικές. Οι ρίζες μου βρίσκονται στον σουρεαλισμό, που με επηρέασε πολύ. Δεν υπάρχει πια η ομάδα των σουρεαλιστών, αλλά προπάντων δεν υπάρχει πια σήμερα σουρεαλισμός σαν τέτοιος. Ο σουρεαλισμός πέρασε στη ζωή. Σήμερα η βία υπάρχει παντού. Έχουμε πολέμους, επαναστάσεις, τρομοκρατία. Η βία δεν εξυπηρετεί πια σε τίποτα. Τίποτα δεν μπορεί πια να σκανδαλίσει. Η τέχνη χρειαζόταν όπλα. Σήμερα τα όπλα δεν εξυπηρετούν πια σε τίποτα. Εγώ υπήρξα τρομοκράτης στη θεωρία. Σήμερα φρικιώ με την τρομοκρατία, ακόμα και τη θεωρητική. Να επιτίθεσαι στη βία είναι παράλογο. (1974)
Συνεχίζεται ☞
[Λούις Μπουνιουέλ, εκδόσεις Αιγόκερος 1983
αγριμολογος 