[νεοελληνική σουρεαλιστική καθημερινότητα·
05/12/2020 § Σχολιάστε
Φαιδρότητες
Επαγγελματίες αλληλέγγυοι με τα χρήματα των φορολογουμένων…
Διαβάστε το καθέκαστον εδώ ☞
❀
[καθαρόν, άνευ στέβιας ντι-εν-έη ·
05/12/2020 § Σχολιάστε
άποψη της σημερινής απόλαυσης του αγριμολόγου
▲
Πρωινό περπάτημα ολικού (άνευ στέβιας) ξεσκουριάσματος στο Πόρτο Ράφτη στις 7:30 πριν το εμβόλιο με το τσιπάκι κι εναποθέτοντας όλες τις ελπίδες μου στα €600 τόσα δισ. του σεπτού κυρίου Σώρρα· διότι εάν παραδοθούμε στο εμβόλιο των Σοφών της Σιών χαθήκαμε ως φυλή και ως Ντι-Εν-Έη και το εν λόγω τσιπάκι θα αφαιρέσει την τσίπα μας και θα μετατραπούμε σε άβουλα ρομπότ. Ουδέποτε πρόκειται να προτάξω το μπράτσο μου εγώ στη σύριγγα του Αντίχριστου. Κλείνω τ’ αυτιά μου στις σειρήνες της παγκοσμιοποίησης και θα συνεχίσω τον καθημερινό περπάτημα για το ολικό (άνευ στέβιας) ξεσκούριασμα του αμόλυντου ελληνικού μου οργανισμού. Το «αντισταθείτε» πρέπει να αντηχήσει σε όλοι την οικουμένη.
Ευλόγηcον.
▲
[κι αφήνεις πίσω σου φιγούρες·
03/12/2020 § Σχολιάστε
✣
Λεωφορείο. Διαβάζεις. Μποτιλιάρισμα. Δεν σηκώνεις κεφάλι. Κρατάς το βιβλίο παρά τα φρεναρίσματα και τα σκουντήγματα. Δεν απαρνείσαι ούτε σημειώσεις. Διαβάζεις και αγάλλεσαι. Τα ακίνητα του αστικού τοπίου κινούνται μέσα από το πλάγιο βλέμμα σου. Εσύ το τυπωμένο χαρτί. Γύρω μαθητές, ζευγάρια, μπουφάν, κινούμενα χέρια σε κινούμενες χειρολαβές, μουτζουρωμένα σακίδια, αθλητικά παπούτσια, πλαστικές σακούλες, ξεχειλωμένα πουλόβερ, δροσερά νιάτα, ξινισμένα πρόσωπα, προβλέψεις ποδοσφαιρικές, κουβέντες πολιτικές. Διαβάζεις κι ένα κασκόλ σου σκεπάζει το μισό πρόσωπο. Όλα του λεωφορείου υπογραμμίζουν ζωή. Κι εσύ διαβάζεις. Ήρθε η δική σου στάση.
Κι αφήνεις πίσω σου φιγούρες.
✣
[ η Ευρώπη του Πεσσόα
02/12/2020 § Σχολιάστε
✣
Η ποιητική συλλογή Μήνυμα (1934), το μοναδικό ποιητικό έργο που εξέδωσε ο Πεσσόα εν ζωή, και το οποίο απέσπασε την ίδια χρονιά το βραβείο Antero de Quental, ξεκινά με το ποίημα «Των πύργων». Η θέση που κατέχει στην εν λόγω συλλογή είναι εμβληματική, καθώς σηματοδοτεί εξαρχής την εγγενή παρουσία της Ευρώπης στο έργο του πορτογάλου ποιητή.
ΤΩΝ ΠΥΡΓΩΝ
Η Ευρώπη κείται, στους αγκώνες ακουμπώντας:
Απ’ την Ανατολή στη Δύση κείται, το βλέμμα σταθερό,
Ρομαντικά μαλλιά σκιάζουν των ματιών τον ουρανό
Ελληνικές στιγμές αναπολώντας.
Ο αριστερός αγκώνας πίσω λυγισμένος,
Ο δεξιός να σχηματίζει μια γωνία,
Ο πρώτος κει που στέκει λέει Ιταλία
Ο άλλος την Αγγλία έχει σημάδι
Και φτιάχνει με το χέρι για το πρόσωπο σκιάδι.
Με βλέμμα μοιραίο σφίγγας ατενίζει
Τη Δύση, αυριανή του παρελθόντος μέρα.
Το πρόσωπο αυτό είν’ η Πορτογαλία.
Σε μια σύντομη ανάλυση, η Ευρώπη, στο ποίημα αυτό χαρακτηρίζεται από τη γυναικεία φύση της –νωχελική, αινιγματική και μοιραία–, την ελληνική και εξ Ανατολής καταγωγή της, τον προσανατολισμό του σώματός από την Ανατολή προς τη Δύση, που δηλώνει ταυτόχρονα τα στάδια της ιστορικής εξέλιξής της με αναφορές στην Ελλάδα και στην Ιταλία πάνω στην οποία ακουμπά ο αριστερός αγκώνας, στην Αγγλία όπου βρίσκει στήριγμα ο δεξιός αγκώνας για να κρατήσει την Πορτογαλία, δηλαδή το ίδιο το πρόσωπο της Ευρώπης και, τέλος, το βλέμμα που κοιτάζει σταθερά τη Δύση, μέλλον του παρελθόντος.
*
[απόσπασμα από το άρθρο της Μαρίας Παπαδήμα με τίτλο Φερνάντο Πεσσόα: Ένα Ευρωπαίος του μέλλοντος, Athens Review of Books τ.122, Νοέμβριος 2020
αγριμολογος 