[εκ βαθ…
31/05/2020 § Σχολιάστε
φωτο: αγριμολόγος
❊
Κρυμμένος στο βάθος ενός τυπικού καφενείου της περιοχής με καμιά δεκαπενταριά τραπέζια και καρέκλες, ένα μπαρ με αλουμινένια επιφάνεια και πίσω του σειρές από μπουκάλια μπροστά σ΄ ένα καθρέπτη αντίκα του δέκατου ένατου αιώνα απομίμηση Αρ Ντεκό και στη δεξιά κάτω άκρη ολίγον τι ραγισμένος, μια πόρτα από ασιατικές χάντρες οδηγούσε στους πίσω ιδιωτικούς χώρους, αλλά· τίποτα απ’ όλα αυτά που έως τώρα διαβάσατε, υπήρξαν ποτέ. Τα σκεφτόμουν καθώς κατευθυνόμουν προς το κέντρο της πόλης χωρίς λόγο, ενώ ήξερα ότι ήθελα να γυρίσω πίσω σπίτι και περπατούσα σκεπτόμενος ότι πίσω από το μπαρ με την αλουμινένια επιφάνεια που σας έλεγα· υπήρχε ο μπάρμαν, ένας ηλικιωμένος άντρας με γκρίζο μουστάκι, φορούσε φθαρμένο κοντομάνικο πουκάμισο τζιν ενώ είχε τα μπράτσα του καλυμμένα με τατουάζ έως τα δάχτυλα. Περπατούσα χωρίς λόγο ή περπατούσα για να ξεπεράσω, να αφήσω πίσω· να ξεφύγω από κάποιες δυσάρεστες δεκαετίες, ίσως γι’ αυτό περπατούσα με μια εντυπωσιακή ενεργητικότητα· παραδόξως προς το κέντρο, ενώ ήξερα ότι ήθελα να γυρίσω πίσω σπίτι και περπατούσα σκεπτόμενος ότι απέναντι από το τραπέζι του καφενείου όπου καθόμουν, στα αριστερά από το μπαρ με την αλουμινένια επιφάνεια και τον μπάρμαν με το φθαρμένο πουκάμισο και τα τατουάζ· αυτά σκεφτόμουν ενώ συνέχιζα να περπατώ. Τα κτίρια. Η σκέπη τ’ ουρανού επάνω τους, η ανείπωτη δυσαρμονία γραμμών και χώρων, τα δέντρα στους δρόμους κι οι άνθρωποι που προσπερνούσαν· όλα, φάνταζαν άκαμπτα· σκεφτόμουν ότι λίγοι πια άνθρωποι ξέρουν πως έφτασαν στον εαυτό τους. Θα μπορούσε ίσως να ειπωθεί και με κάποιον αποχρώντα λόγο να εξηγηθεί, ότι ενδεχομένως, να
εξαπατήθηκαν.
❊
[αν δεν έρθει το τεράστιο ποτάμι της λογοτεχνίας να το ποτίσει…
30/05/2020 § Σχολιάστε
Ο Γάιος Πετρώνιος (Gaius Petronius, 27 – 66 μ.Χ.)
ο αποκαλούμενος arbiter elegantiae, διαιτητής της κομψότητος.
❊
«Πόσοι και πόσοι νέοι, δεν κάνανε το λάθος να πιστέψουν πως είναι προικισμένοι ποιητές!» είπε ο Εύμολπος. «Η ποίηση, μπορώ να πω, τους πήρε στο λαιμό της, γιατί μόλις τα κατάφερναν να στήσουνε στους πόδες του ένα στίχο και να στριμώξουν σε μια φράση, μια ιδέα, λίγο ως πολύ λεπτεπίλεπτη, τα μυαλά τους παίρνανε αμέσως αέρα και νομίζανε πως φτάσανε στην κορφή του Ελικώνα. Δεν είναι λίγοι οι δικηγόροι, που θέλοντας να ξεκουραστούν από το χαμαλήκι της δικονομίας, καταφεύγουν στο ήσυχο άσυλο της ποίησης, σαν ναύτες που φτάνουν επιτέλους στο λιμάνι. Φαντάζομαι βλέπεις πως είναι πιο εύκολο να συνθέσεις ένα έπος, παρά έναν δικανικό λόγο, σπαρμένο δώ και κεί με ευφυολογίες. Μα η αληθινή η έμπνευση δεν τα καταδέχεται κάτι τέτοια μάταια στολίδια και το πνέμα δεν μπορεί μήτε να συλλάβει, μήτε να γεννήσει τίποτα αξιόλογο, αν δεν έρθει το τεράστιο ποτάμι της λογοτεχνίας να το ποτίσει με τα γόνιμα νερά του. Ο ποιητής πρέπει να αποφεύγει κάθε το, πως να το πω, κάθε κοινότοπη έκφραση, πρέπει να διαλέγει τις λέξεις του έξω απ’ τα όρια του λεξιλογίου της πλέμπας, με δυο λόγια να πραγματώνει κάθε φορά τον λόγο του Ορατίου:
Το άξεστο πλήθος το μισώ και μακρυά το διώχνω.
Πρέπει επιπλέον να αποφεύγει τις σκέψεις που μοιάζουν να μην έχουν σύνδεση με τον κορμό του έργου, λες κι είναι τα ορεκτικά ενός γεύματος. Πρέπει απεναντίας οι σκέψεις τοιυ να γίνονται ένα κράμα με τον στίχο, γιατί τότε μόνο θα φεγγοβολήσουν μ΄όλη τους τη λάμψη. Παράδειγμα ο Όμηρος και οι λυρικοί, ο Βιργίλιος ο Ρωμαίος και οι επιτυχείς πειραματισμοί ενός Ορατίου. Όσο για τους άλλους, δεν μπόρεσαν καν να διακρίνουν το δρόμο που οδηγεί στην ποίηση, ή κι αν τον είδανε, φοβήθηκαν να τον ακολουθήσουν […]»
*
[Πετρωνίου, Σατυρικόν, μτφρ. Άρης Αλεξάνδρου, εκδόσεις Νεφέλη
❊
[διπλώνονται αι πετσέται και τίθενται εις πετσετοθήκας ·
29/05/2020 § Σχολιάστε
❀
τα προηγούμενα [i] – [ii] – [iii] – [iv] – [v] – [vi]
Τα γεύματα-4
– Τον καφέν ή τέϊον δεν πρέπει να χύνωμεν από το φλυτζάνιον εις το μικρόν πινάκιον και να πίνωμεν απ’ εκεί.
– Εις οικογενειακόν γεύμα, αφού τελειώσουν όλοι, διπλώνονται αι πετσέται και τίθενται εις πετσετοθήκας. Εις τα επίσημα γεύματα αυτό δεν γίνεται.
– Πριν αποφάγουν όλοι και δώσουν το παράδειγμα οι οικοδεσπόται, δεν ημπορεί κανείς να σηκωθή από την τράπεζαν.
– Και η απομάκρυνσις από την τράπεζαν πρέπει να γίνεται ευπρεπώς. Σηκωνόμεθα προσέχοντες να μή μετατοπίωμεν με θόρυβον το κάθισμά μας.
*
Συνεχίζεται
[Οδηγός της Οικοδεσποίνης, ετυπώθη τω 1930, Κεντρικήν πώλησις: Βιβλιοπωλείον Ιωάννου Σιδέρη ―Εν Αθήναις, Οδός Σταδίου 52.
❀
[Όταν ανησυχούμε ή διαμαρτυρόμαστε για την καταστροφή «φυσικού περιβάλλοντος» θα πρέπει να σκεφτόμαστε τι είμαστε διατεθειμένοι να εκχωρήσουμε ·
28/05/2020 § Σχολιάστε
Οικολογισμοί με αφορμή την πανδημία
Από τον ©Σπύρο Σφενδουράκη στην Athens Review of Books, τ,117, Μάιος 2020
Αληθεύει άραγε ότι οι πανδημίες, όπως η τρέχουσα, οφείλονται ή έστω συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, με την αλαζονεία του ανθρώπινου είδους, με τη στρεβλή πορεία που έχει πάρει ο πολιτισμός μας και μας απομακρύνει από τη φύση, όπως λένε και γράφουν πολλοί; Η αυθόρμητη αντίδραση των περισσότερων, ή τουλάχιστον όσων τρέφουν κάποιον σεβασμό για το φυσικό περιβάλλον, είναι το επιδοκιμαστικό κούνημα της κεφαλής. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό, όμως, απαιτεί προσεκτική εξέταση και ίσως μια κάπως διαφορετική προσέγγιση. Αυτή που θα υιοθετούσε ένας επιστήμονας που μελετά τις σχέσεις των οργανισμών, άρα και του ανθρώπου, με το περιβάλλον τους, όπως αυτή διαμορφώνεται μέσα από την εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη μας. Δηλαδή, την προσέγγιση ενός εξελικτικού οικολόγου. Προσπερνώ το κοινωνικοπολιτικό ζήτημα της παραποίησης του τίτλου «οικολόγος» από όσους ενδιαφέρονται για «το περιβάλλον», επισημαίνοντας απλώς ότι εδώ αναφέρομαι στην επιστήμη της οικολογίας και όχι στις πολιτικές και κοινωνικές ομάδες που χρησιμοποιούν τον όρο ως μέρος του αυτοπροσδιορισμού τους.
Πώς θα προσέγγιζε το ερώτημα, λοιπόν, ένας εξελικτικός οικολόγος; Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε, εντός κάποιων ορίων φυσικά, την οπτική γωνία της επιστήμης αυτής με εκείνη ενός εξωγήινου ερευνητή που επισκέπτεται τον πλανήτη μας εδώ και εκατομμύρια χρόνια και η χρονική κλίμακα της μελέτης του εκτείνεται σε χρόνους πολύ διαφορετικούς από εκείνους της συνήθους εμπειρίας μας. Επίσης, εξετάζει τον άνθρωπο ως μία από τις συνιστώσες του έμβιου μέρους του πλανήτη μας. Τι θα διαπίστωνε ένας τέτοιος ερευνητής;
Καταρχάς θα έβλεπε ότι λοιμοί και πανδημίες, είτε οφείλονται σε ιούς είτε σε βακτήρια ή άλλους μικροοργανισμούς, εκδηλώνονταν ανέκαθεν στα περισσότερα είδη φυτών, ζώων και άλλων ομάδων έμβιων οργανισμών. Ακόμα και στις ανθρώπινες κοινωνίες εμφανίζονται λοιμοί αρκετά συχνά στο πέρασμα της ιστορίας, άλλοτε με κάπως τοπικό χαρακτήρα και άλλοτε υπό μορφή πανδημίας. Εξάλλου, οι σχέσεις παρασίτων-ξενιστών, στις οποίες εντάσσονται και οι προσβολές από τέτοια μικρόβια, είναι τόσο παλιές όσο σχεδόν και η ζωή, και οδήγησαν μάλιστα σε κρίσιμα άλματα την εξέλιξή της.
αγριμολογος 