[Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα η μπαλαΦάρα μένει ·
31/01/2020 § Σχολιάστε
του ©Δημήτρη Χαντζόπουλου, στη Καθημερινή 2.9.1.2020
Όλα είναι Πολιτισμός. Ακόμα και ο χυλός των Αμνοεριφίων.
[Μαρσέλ Προυστ: τυχαία αποσπάσματα·
29/01/2020 § Σχολιάστε
10.
Mόλις όμως κατορθώσα ν’ αποκοιμηθώ, την ώρα αυτή, την πιο αληθινή, όταν τα μάτια μου έκλεισαν στα εξωτερικά πράγματα, στον κόσμο του ύπνου (που στο κατώφλι του η σκέψη και η βούληση προσωρινά ακινητοποιημένες δεν μπορούσαν πια να με γλιτώσουν από την σκληρότητα των πραγματικών μου εντυπώσεων) έγινε η αντανάκλαση, η διάθλαση της οδυνηρή συνθέσης, που είχε επιτέλους ξανασχηματιστεί, της επιβίωσης και της ανυπαρξίας, στο οργανικό και τώρα διάφανο βάθος με τα μυστηριακά φωτισμένα σπλάχνα μου. Κόσμος του ύπνου, όπου η εσωτερική γνώση, εξαρτημένη από τις ταραχές των οργάνων μας, επιταχύνει το ρυθμό της καρδιάς και της ανάσας, γιατί η ίδια δόση τρόμου, θλίψης, τύψεων, δρα με εκατονταπλασία δύναμη όταν διοχετευθεί έτσι στις φλέβες μας· μόλις, για να διατρέξουμε τις αρτηρίες της υπόγειας πολιτείας, κινήσουμε πάνω στα μαύρα κύματα του ίδιου μας του αίματος σαν σε μία Λήθη εσωτερική με εξαπλάσιους μαίανδρους, μεγάλες επίσημες μορφές φανερώνονται μπροστά μας, μας πλησιάζουν και μας εγκαταλείπουν, αφήνοντας μας βουτηγμένους στα δάκρυα.
*
«Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο» – Σόδομα και Γόμορρα, μετάφραση Παύλος Ζάνας, εκδόσεις Ηριδανός.
***
διαβάστε όλα της κατηγορίας [Marcel Proust]
[αθόρυβα ·
27/01/2020 § Σχολιάστε
Αμαλία Τσακνιά (1932-1984)
Έτσι απλά
Έτσι απλά φεύγουν μια μέρα
εκείνοι που αγαπήσαμε
στρίβουνε στη γωνιά του δρόμου
χωρίς ούτε ένα νεύμα αποχαιρετισμού.
Τώρα το σπίτι έχει περισσότερο χώρο
μετακινούμε κάποια έπιπλα
συγυρίζουμε
έχουν μείνει κάτι παλιά χαρτιά στο τραπέζι
αποδείξεις και λογαριασμοί
εμείς διακριτικά τα μαζεύουμε
αλλά όταν πάμε να τα κάψουμε αυτά δεν καίγονται
τσουρουφλίζονται τα δάχτυλα μας
τα σκίζουμε σε μικρά κομμάτια
τα θάβουμε στον κήπο
μα το βράδυ να τα πάλι το τραπέζι
κιτρινισμένα
καψαλισμένα στις άκριες
κι εμείς μπαινοβγαίνουμε αφηρημένα στο σπίτι
που έχει τώρα περισσότερο χώρο γιατί
γιατί ένας-ένας έφυγαν εκείνοι που αγαπήσαμε
έτσι απλά και αθόρυβα μια μέρα
έστριψαν στη γωνιά του δρόμου.
*
[Αμαλία Τσακνιά, Πριν από την όχθη, εκδόσεις Καστανιώτη 1984.
[δεν είτανε στα μέτρα σου ανήμπορη γενιά ·
26/01/2020 § Σχολιάστε
Νίκος Γκάτσος (1911-1992)
Κοντά στη Δαμασκό
Την ώρα που ξημέρωνε κοντά στη Δαμασκό
αντάμωσα στο δρόμο μου παράξενο βοσκό.
Τα δέντρα είχε πρόβατα τα φύλλα είχε αρνιά
δεν είτανε στα μέτρα σου ανήμπορη γενιά.
Δεν είτανε στα μέτρα σου
σάπια γενιά.
Ποιός να ’ναι είπα μέσα μου κι απόκριση καμιά.
Μα κάποιο φως απόκοσμο εκεί στην ερημιά
με πήγε σ’ αμαρτήματα και κρίματα παλιά:
τον κοίταξα με κοίταξε δε βγάλαμε μιλιά.
Τον κοίταξα με κοίταξε
κι ούτε μιλιά.
Μονάχα σαν ξεκίνησα ν’ ανέβω στο βουνό
εκείνος με τα μάτια του βαθιά στον ουρανό
εσήκωσε το χέρι του και μέσ’ απ’ την καρδιά
μού είπε χαιρετίσματα στ’ αγέννητα παιδιά.
Μού είπε χαιρετίσματα
για σάς παιδιά.
*
[Από τη συλλογή, Φύσα αεράκι φύσα με, των εκδόσεων Ικαρος
αγριμολογος 