αγριμολογος

Αμαλία Τσακνιά (1932-1984)

Έτσι απλά

Έτσι απλά φεύγουν μια μέρα
εκείνοι που αγαπήσαμε
στρίβουνε στη γωνιά του δρόμου
χωρίς ούτε ένα νεύμα αποχαιρετισμού.
Τώρα το σπίτι έχει περισσότερο χώρο
μετακινούμε κάποια έπιπλα
συγυρίζουμε
έχουν μείνει κάτι παλιά χαρτιά στο τραπέζι
αποδείξεις και λογαριασμοί
εμείς διακριτικά τα μαζεύουμε
αλλά όταν πάμε να τα κάψουμε αυτά δεν καίγονται
τσουρουφλίζονται τα δάχτυλα μας
τα σκίζουμε σε μικρά κομμάτια
τα θάβουμε στον κήπο
μα το βράδυ να τα πάλι το τραπέζι
κιτρινισμένα
καψαλισμένα στις άκριες
κι εμείς μπαινοβγαίνουμε αφηρημένα στο σπίτι
που έχει τώρα περισσότερο χώρο γιατί
γιατί ένας-ένας έφυγαν εκείνοι που αγαπήσαμε
έτσι απλά και αθόρυβα μια μέρα
έστριψαν στη γωνιά του δρόμου.

*
[Αμαλία Τσακνιά, Πριν από την όχθη, εκδόσεις Καστανιώτη 1984.

Νίκος Γκάτσος (1911-1992)

Κοντά στη Δαμασκό

Την ώρα που ξημέρωνε κοντά στη Δαμασκό
αντάμωσα στο δρόμο μου παράξενο βοσκό.
Τα δέντρα είχε πρόβατα τα φύλλα είχε αρνιά
δεν είτανε στα μέτρα σου ανήμπορη γενιά.
Δεν είτανε στα μέτρα σου
σάπια γενιά.

Ποιός να ’ναι είπα μέσα μου κι απόκριση καμιά.
Μα κάποιο φως απόκοσμο εκεί στην ερημιά
με πήγε σ’ αμαρτήματα και κρίματα παλιά:
τον κοίταξα με κοίταξε δε βγάλαμε μιλιά.
Τον κοίταξα με κοίταξε
κι ούτε μιλιά.

Μονάχα σαν ξεκίνησα ν’ ανέβω στο βουνό
εκείνος με τα μάτια του βαθιά στον ουρανό
εσήκωσε το χέρι του και μέσ’ απ’ την καρδιά
μού είπε χαιρετίσματα στ’ αγέννητα παιδιά.
Μού είπε χαιρετίσματα
για σάς παιδιά.

*

[Από τη συλλογή, Φύσα αεράκι φύσα με, των εκδόσεων Ικαρος