[όνομα κράτους ‘Γοργόνα’ στα σλαβικά και να μένει αμετάφραστο·
30/01/2018 § Σχολιάστε
Σοβαρή, κυρίως ρεαλιστική η πρόταση του Υπ. των Εξωτερικών
«έργον του Ναυπηγού Ν.Α. Χριστοπούλου. Πευκάκια-Βόλου 1880-1961»
Ένα σχέδιο συμφώνου θα καταθέσει στην πλευρά των Σκοπίων εντός του Φεβρουαρίου η ελληνική κυβέρνηση. Αυτό γνωστοποίησε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, αργά το βράδυ της Δευτέρας, στη δημόσια τηλεόραση.
Ο κ. Κοτζιάς εξήγησε ότι σε αυτό το σχέδιο θα περιλαμβάνονται όλα τα ανοιχτά ζητήματα σε σχέση με το όνομα, με ειδικό κεφάλαιο για την αντιμετώπιση του αλυτρωτισμού, με αναφορές στη διεθνή και περιφερειακή θέση του κράτους και τη θετική ατζέντα για την ανάπτυξη των διμερών μας σχέσεων. Επίσης, απέρριψε τη θεωρία περί «σαλαμοποίησης», τονίζοντας ότι είναι «εκτός πραγματικότητας» και ότι η κυβέρνηση επιδιώκει να εντάξει όλα τα ζητήματα σε ένα σύμφωνο. Ενώ, ερωτηθείς για το θέμα της αναθεώρησης του Συντάγματος της γειτονικής χώρας, τόνισε ότι η όποια συμφωνία θα πρέπει να είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη με αναθεώρηση του Συντάγματος της πΓΔΜ.
Σχετικά με το όνομα, ο υπουργός Εξωτερικών αποσαφήνισε ότι για την ελληνική πλευρά έχει μεγάλη σημασία η σύνθετη λέξη της ονομασίας που θα συμφωνηθεί να είναι στη σλαβική διάλεκτο και να μένει αμετάφραστη(!). Είπε επίσης ότι ο διαμεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς πρότεινε τέσσερα ονόματα στα σλαβικά. [οι υπογραμμίσεις και κυρίως το θαυμαστικό είναι δικά μου)
Συμπέρασμα: Δεν υπάρχουμε!
[Ανθήκλεια –μια γυναίκα ·
29/01/2018 § Σχολιάστε
Της Ασημίνας Λαμπράκου
Ήρθε και ζαλίστηκε λιγάκι το πρωί
Εκείνη η κατάσταση που λες κι αδειάζει το υγρό που προστατεύει τον εγκέφαλο κι αυτός διογκώνεται κι ασφυκτιά στα νεόκοπα πλαίσια και κάνει μια να πάρει τη κατηφόρα μα σα δε βρίσκει διέξοδο ικανή να χωρέσει το νέο του μέγεθος, στριφογυρνά κουρασμένα σα σκυλί γερασμένο που κυνηγά την ουρά του κι όταν νομίζει πως τη φτάνει, δίνει μια να την αρπάξει κι ύστερα πάλι λουφάζει
Έπειτα είπε θα ξεκουραστώ, σαν έφτασε στο σπίτι της
Μα τότε εφόρμησε σα ζιζάνιο πικρό εκείνη η μιλιά η γεμάτη στόμφο που νόμιζε η αιτία της ήταν η έγνοια από αγάπη, η ανησυχία από ενδιαφέρον κι αυτή αποδείχτηκε σφίγγα με κεντρί δηλητήριο πως άλλο εννοούσε κι ήταν αυτό η παρεξήγηση
Κι όπως διπλώθηκε να ξαποστάσει, μαζί διπλώθηκε κι η ψυχή κι η μνήμη κουβαράκι δίπλα της κι όλες μαζί κρύωναν και βαριανάσαιναν σαν από πνιγμό μιας επιθυμητής επιούσιας κατάστασης ξεχασμένης κι ακόμη πιο πολύ… προδομένης
Που ήταν οι μέρες με το δικό τους χρώμα, οι γιορτινές, να ξεχωρίζουν περήφανες για το περιεχόμενό τους κι όλο που χάριζαν στους ανθρώπους
Ένα μπλε της Βηθλεέμ, η γιορτή του πατέρα
Ένα χρυσαφί σκούρο με μυρωδιά από τον μπακλαβά που ψηνόταν, τα Χριστούγεννα
Ένα κόκκινο βαθύ για το Πάσχα με όλες τις αποχρώσεις του ροζ της άνοιξης που το φιλοξενούσε
Το άσπρο του γιασεμιού με μια γλύκα πασπαλισμένης άχνης στο γλυκό που στόλιζαν τα άνθη του, για τα γενέθλια της
Ύστερα.… ύστερα έκανε το δικό της σπίτι με όλες τις υποσχέσεις να κρατήσουν οι μέρες το χρώμα τους κι αυτές δεν άντεξαν και ξεθώριασαν ανάμεσα στις άλλες, άχρωμες κι άοσμες με τα παντζούρια τραβηγμένα και τις κουρτίνες ίδιες πάντα χωρίς ούτε μια λεπτομέρεια να δείχνει τη διαφορά, ένα λουλούδι, ένα σεντόνι με κέντημα
Μόνο το τηλέφωνο να κτυπά για τα ειωθότα, να δείχνουν τα τετριμμένα και τριμμένα στο φαίνεσθαι συναισθήματα κι έπειτα τίποτα μόνο κάτι ευχές να ικανοποιείται το παράλογο, το συνήθειο.. ούτε μια ζέστα, ούτ’ ένα γέλιο
Δεν ήταν πάντα έτσι μα κάτι έφταιξε κι έλεγε πως έφταιξε που δεν τον χάιδεψε η μάνα του, όχι όπως χαϊδεύεις και κακο- ή καλο-μαθαίνεις, ανάλογα πως θ’ αποφασίσεις να το «δείς», μα το άλλο το χάδι του χεριού που πάει να πει στοργή κι επανάληψη μέχρι να μη την αντέχεις και να σε πονά και να θέλεις να απαλλαγείς απ’ αυτήν ώσπου νάρθει η σειρά σου να την δώσεις σ’ όποιον αγαπήσεις, αν έχεις μάθει ν’ αγαπάς… κι έλεγε αυτό θα έφταιξε και κάνε κουράγιο κι έχεις εσύ περίσσευμα και δώσε μέχρι να μάθει
Μα το περίσσευμα απόσωσε κι έγινε κουβαράκι να λιώσει τις ανάγκες της να τις μπερδέψει, κόμπος να γίνουν άλυτος κι απ’ το πολύ το παιδεμό για να τις λύσει, με κούραση βαθειά τον καημό ν’ αποκοιμίσει
Κι έλεγε, μάνα του είναι και θα τη στέρξει και κάνε κουράγιο που έτσι έχουν τα πράγματα, μα πώς να κάνει τόσο καιρό αυτή που συνήθισε στην έγνοια από αγάπη, την ανησυχία από ενδιαφέρον και που χαϊδεμένη ήτανε κι αυτό να δώσει θέλει και να πάρει πάλι κι όπως δεν τόχει, κουράγιο πώς να κάμει κι ήρθε και ζαλίστηκε κι είπε θα ξεκουραστεί σαν έφτασε στο σπίτι κι όπως η στεναχώρια τη βαλάντωσε, πήραν οι καταστάσεις και τυλίχτηκαν μαζί με τη ψυχή της και κρύωνε κουρνιασμένη έμβρυο, όχι για να χωρέσει σε μήτρα αλλά να κλείσει τη δική της να μην αιμορραγεί θλίψη και θυμό κι απ’ τη κακία άλλος μη μεταλάβει
Κι έτσι όπως ήταν, σαν έμβρυο έκλαψε, δάκρυ αδάκρυτο, να ησυχάσει κι άλλην εικόνα δεν έχω από τούτη την ιστορία.. μια γιατί δεν τέλειωσε κι άλλη γιατί άργησε να γραφεί…
στη γυναίκα.
©Ασημίνα Λαμπράκου
η φωτο είναι του αγριμολόγου, 2003
Πρώτη δημοσίευση στις Στάχτες 17.03.2014
[ο Πολιτισμός είναι Πατριωτισμός
28/01/2018 § Σχολιάστε
Κρατάτε μακριά τον Πατριωτισμό σας από τον δικό μου, δεν ταιριάζουν.
Επιλεκτικός πατριωτισμός; Ευχαριστώ, αλλά δεν τον δέχομαι
Κίβδηλα τα συνθήματα σας. Πρώτα μία χώρα φροντίζει τα του οίκου της. Ένα συλλαλητήριο κατά των εκατοντάδων χωματερών, των σκουπιδιών στους δρόμους και στα πεζοδρόμια. Σε κάθε μας βήμα βρισκόμαστε μπρος στην αποθέωση του ρύπου…
Ο Πατριωτισμός σας περιέργως σταματά στο κατώφλι μια χωματερής, στον ξεχειλισμένο κάδο, στα βρώμικα πεζοδρόμια, στους γεμάτους σκουπίδια άκρες των δρόμων.
Κρατηθείτε εσείς και ο «πατριωτισμός» μακριά μου.
Δεν ταιριάζουν οι πατριωτισμοί μας.
[Παρασκευά εγκώμιον·
27/01/2018 § Σχολιάστε
IV.
Και τότε εἶπεν ὁ Παρασκευάς
τῷ διαβόλῳ· ἰδού πάντα, ὅσα ἐστίν αὐτῷ, δίδωμι ἐν τῇ χειρί σου, ἀλλ᾿ αὐτοῦ μή ἅψῃ.
και ἐξῆλθεν ὁ διάβολος ἀπό προσώπου Παρασκευάν. [Ιλώβ, Κεφ Α’ 12.]
Η σημασία και η τιμή των ιερών λειψάνων
Οι άγιοι Ναού μας είναι αυτοί που έφθασαν στον σκοπό της ζωής, στην απόκτηση του Αγίου Πικραμυγδάλου, στη θέωση. Η μυστική ένωσις του ανθρώπου με τον Παρασκευά είναι βεβαίως πραγματική, αλλ’ όμως δεν αποτελεί επ’ ουδενί συμφυρμό Πλάστου και πλάσματος σε μια οντότητα. Ο άνθρωπος παραμένει με την ελεύθερη προσωπικότητά του, όπως ο Υιός Παρασκευά διατήρησε ακριβώς τη θεϊκή του φύση, όταν έγινε άνθρωπος.
Η θέωση κατά την Ορθόλοξη Θεομανία αφορά και το σώμα. Αρκετοί άγιοι γεύθηκαν πλούσια τους καρπούς της ορατής και σωματικής δόξας από αυτή τη ζωή. Ο άγιος Αρσενικός ο Μέγας εθεάτο από τους μαθητές του να λάμπει το πρόσωπό του την ώρα της προσευχής. Το πρόσωπο του αγίου Αλεξικαρδίου, του Ανθρώπου του Παρασκευά, έλαμψε όπως το πρόσωπο του αγίου Προφήτου Μωμυσέως του Θεόπτου. Παρόμοια γεγονότα αναφέρονται και στη ζωή αρκετών Αγιολοφιτών πατέρων, που φθάνουν ως τις ημέρες μας, όπως των μακαριστών εναρέτων Γερόντων Ιγνατίου Κατσεκάτου του Πνευματικού, Αυγουστίνιου Φιλοπαρασκευαΐτου και άλλων.
Σημεία της θεώσεως του σώματος είναι πέρα από τη λάμψη του προσώπου, η μετάδοση αγιασμού με την αφή, η μυροβλυσία των τιμίων λειψάνων, η αφθαρσία, η ευωδία, ο ιδιαίτερος χρωματισμός των οστών, η θαυματουργία κ.λ.π.
Επειδή πιστεύουμε πως το σώμα αγιοποιείται και μεταμορφώνεται μαζί με την ψυχή, γι’ αυτό και τιμάμε, προσκυνούμε κι ευλαβούμεθα τα χαριτωμένα τίμια λείψανα των αγίων μας. Τούτο συμβαίνει πριν τη Δευτέρα Παρουσία, που σημαίνει πως πολύ περισσότερο θα δοξασθούν τότε οι άγιοι ψυχοσωματικά. Η μεγάλη λοιπόν τιμή που αποδίδουν οι Ορθόλοξοι πιστοί στα λείψανα των αγίων μας δεν είναι αποτέλεσμα θρησκοληψίας, προλήψεως ή αγνοίας, όπως νομίζουν ορισμένοι και μάλιστα Ορθόλοξοι που δεν καταδέχονται ή φοβούνται να τ’ ασπασθούν ή οι αιρετικοί που τ’ απορρίπτουν, τα κρύπτουν ή τα δωρίζουν σ’ εμάς τους «ανοήτους». Η σημασία και η τιμή των ιερών λειψάνων είναι μεγάλη γιατί πηγάζει από μια λοξά ανεπτυγμένη θεομανία περί του σώματος και μια βαθειά κατανόηση του μυστηρίου της Ενσαρκώσεως του Παρασκευαΐτιου Λόγου και της «εν σώματι» Μεταμορφώσεως, Αναστάσεως και Αναλήψεώς του. [του π. Μωμυσί Αγιολοφίτου του Βλίτου]
*
Κυρίες και κύριοι Ανεπαρκείς:
Συνεχίζεται
Διαβάστε τα Άπαντα του Παρασκευά
