[plaisir: (Φτού) δεν γυρίζουν πίσω·
07/06/2017 § Σχολιάστε
Kαι άλλα πατριωτικά έπη

Σαράντα χρόνια παλεύει με το ταλέντο ο Κώστας Καζάκος, ένας πραγματικός ήρωας [lifo.gr]
Έχει δίκιο ο κύριος Καζάκος, σε εποχές που η πατρίδα σε χρειάζεται πρέπει να μένεις πίσω και να πολεμάς. Όπως πολέμησε ό ίδιος όταν στην περίοδο της Χούντας πρωταγωνιστούσε στα αριστουργήματα της έβδομης τέχνης «Κοντσέρτο για πολυβόλα», «Οι σφαίρες δεν γυρίζουν πίσω», «Υποβρύχιο Παπανικολής» και άλλα πατριωτικά έπη. Έτσι και οι νέοι μας, πρέπει να παραμείνουν, να δουλεύουν για €300 το μήνα ανασφάλιστοι αν δεν έχουν την στοιχειώδη αξιοπρέπεια να μην γίνουν τσάτσοι ενός πολιτικού συστήματος για να διοριστούν στο Δημόσιο που τόσο ο ίδιος λατρεύει. Και το λέει στα ίδια παιδιά που βλέπουν αριστερούς υπουργούς να του πουλάνε επανάσταση συγκυβερνώντας με ψεκασμένους ακροδεξιούς έχοντας τα λεφτά τους στο εξωτερικό. [Πηγή]
[στη χώρα του ήλιου, των ανέμων και των θαλασσίων κυμάτων
06/06/2017 § Σχολιάστε
Η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ υπέρ της καύσης του λιγνίτη
…που με ανακοίνωσή της επικροτεί την απόφαση των ΗΠΑ να αποσυρθούν από τη Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, και διαβεβαιώνει ότι η παγκόσμια θέρμανση «είναι κατασκεύασμα επιχειρηματικών συμφερόντων«
Διαβάστε. Τόση φαιδρότητα κι ανεγκεφαλίτιδα σε μερικές μόνο λέξεις:
«Αλήθεια, μετά από την εξέλιξη αυτή, ποιο μπορεί να είναι το προφανές: α) ότι πίσω από τον μύθο της κλιματικής αλλαγής βρίσκονται τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και συγκεκριμένες βιομηχανίες που προωθούν φιλοσοφίες, εκστρατείες, «λογικές» και προπαγανδίζουν υπέρ της κλιματικής αλλαγής, με προφανή στόχο να αποκομίσουν κέρδη ή β) το ότι μία υπερδύναμη όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μπορεί να αδιαφορεί τόσο πολύ για το μέλλον και να είναι τόσο «αναίσθητη» αδιαφορώντας για κάτι δήθεν «τόσο τραγικό» όσο το «κατασκεύασμα» της κλιματικής αλλαγής;»
Και όμως, είμαι αισιόδοξος διότι δεν μπορεί, θα επικρατήσει τελικά η λογική. Δεν μπορεί να συνεχίζουν συγκεκριμένα βολεμένα τσογλάνια να καθορίζουν τις τύχες τις δικές μας, το μέλλον των παιδιών μας και τις χώρας.
Ας ρίξουμε κλεφτά μια ματιά τι συμβαίνει μακριά από το σύμπαν των βαλκάνιων εργατοπατέρων
Η λύση για την ηλεκτρική ενέργεια είναι η θάλασσα.Ένας καινούργιος τρόπος παραγωγής ενέργειας είναι από την δυναμική ενέργεια που μεταφέρουν τα κύματα της θάλασσας. Η παραγωγή ενέργειας από τα κύματα είναι βασισμένη σε υποθαλάσσιες εγκαταστάσεις, που πρόσφατα αναπτύχθηκαν στην Ευρώπη.
Η παραγωγή ενέργειας από τα κύματα είναι μία από τις πιο καινούριες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) .
Οι ΑΠΕ είναι οι μορφές εκμεταλλεύσιμης ενέργειας που προέρχονται από διάφορες φυσικές διαδικασίες, όπως ο άνεμος, η γεωθερμία, η κυκλοφορία του νερού και άλλες. Το ουσιαστικό είναι ότι για την εκμετάλλευσή τους δεν απαιτείται κάποια ενεργητική παρέμβαση, όπως εξόρυξη, άντληση ή καύση,όπως με τις μέχρι τώρα χρησιμοποιούμενες πηγές ενέργειας. Επίσης, πρόκειται για «πράσινες» μορφές ενέργειας, οι οποίες είναι πολύ «φιλικές» προς το περιβάλλον, που δεν εκλύουν υδρογονάνθρακες, διοξείδιο του άνθρακα ή τοξικά και ραδιενεργά απόβλητα, όπως οι υπόλοιπες πηγές ενέργειας που χρησιμοποιούνται πολύ περισσότερο.
Έτσι οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας θεωρούνται από πολλούς μία καλή αρχή για την επίλυση των οικολογικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Γη. Το πρώτο σύστημα παραγωγής ενέργειας από τα κύματα για εμπορική εφαρμογή άρχισε να λειτουργεί στο νησάκι Iσλεϊ της Σκοτίας το 2000.
Στην Πορτογαλία
Η Πορτογαλία έφτιαξε τον Agucadoura, την πρώτη παγκοσμίως φάρμα κυμάτων, που αποτελείται από τρεις μετατροπείς ενέργειας Κυμάτων, που παράγουν συνολικά 2.25 MW.
Οι μακριές μεταλλικές συσκευές, ανεβοκατεβαίνουν με τα κύματα, ενώ εσωτερικά πιστόνια σταθερά στερεωμένα, αντλούν υδραυλικά υγρό. Αυτό κινεί ηλεκτρικές γεννήτριες, η ενέργεια των οποίων μεταφέρεται στη στεριά μέσω υποθαλάσσιων ηλεκτρικών καλωδίων. Η φάρμα κυμάτων παράγει τώρα σταθερά συνεχής, ανανεώσιμη ηλεκτρική ενέργεια για τις ανάγκες 1500 νοικοκυριών.
Ποιος φανταζόταν ότι τα κύματα του ωκεανού έχουν τόση ενέργεια; Αν απλώσουμε αυτές τις πορτοκαλί σημαδούρες των 140 μέτρων κατά μήκος όλων των ωκεανών, θα μπορούσαμε να παράγουμε 2 TW ενέργειας, δηλαδή δύο φορές την κατανάλωση ολόκληρου του κόσμου. Αυτό μπορεί να μην είναι πρακτικό, αλλά σε μικρότερη κλίμακα, η εναπόθεση τέτοιον γεννητριών μπορεί να είναι μια εναλλακτική πηγή ηλεκτρισμού, έτοιμη να σώσει τον ηλεκτροβόρο πλανήτη μας.
Οι μηχανές Pelamis πήραν την ονομασία τους από το λατινικό «θαλάσσιο φίδι» και αναπτύσσονται από μια σκοτσέζικη εταιρεία, την Pelamis Wave Power, ενώ η εγκατάστασή τους πραγματοποιείται από την πορτογαλική εταιρεία ανανεώσιμων πηγών ενέργειας Enersis.
Πανεπιστήμιο του Όρεγκον
Το Oregon State University έχει εκτιμήσει έπειτα από μελέτες ότι αν μπορούσε να αξιοποιηθεί το 0,2% της ανεκμετάλλευτης ενέργειας των ωκεανών, τότε θα μπορούσε να παραχθεί επαρκής ενέργεια για ολόκληρο τον κόσμο. Σε πιο αναλυτική έρευνα στην ακτογραμμή του Όρεγκον, ανακάλυψαν ότι υπάρχουν πολλές δυνατότητες από τα κύματα για την παραγωγή ενέργειας.
Βόρεια Ιρλανδία
Η εταιρεία Seagen rotor Marine Current Turbines, έχει τοποθετήσει, ίσως το μεγαλύτερο στον κόσμο, σύστημα παραγωγής ενέργειας από τα κύματα, με δυναμικότητα 1.2 MW. Η διασυνδεδεμένη αυτή μονάδα βρίσκεται στο Strangford Narrows, 400 μέτρα από την ακτή, στην Βόρεια Ιρλανδία. Οι 4 γεννήτριες διαμέτρου 16 μέτρων παράγουν ενέργεια για 1000 σπίτια. [πηγή: sailing-info.gr]
[Η ύβρις μιας γεμάτης σελίδας·
05/06/2017 § Σχολιάστε
Του Λουκά Λιάκου

Δεν είμαι κάποιος και εσύ δοκίμασες να πεις κάτι τόσο μάταιο; Να κάνεις όσα αφόρητα μας διέλυαν πάντα; Όλος ο θάνατος είναι βαλμένος μέσα στη ζωή. Όλος. Κι αυτή είναι΄μια βιαστική παρηγοριά· όλα συμβαίνουν. Μέσα σε ένα περίγραμμα, ένα κάδρο όπου κανείς δε μένει αδιάφορος και κανείς δεν εξηγεί -σαν από συνεννόηση- το επικίνδυνο όλων όσων έγιναν και αφήνεται, να γνωρίζεται σαν κάποιο μελλοντικό υποτιθέμενο αντίτυπο όσων -εάν και εφόσον- πρόκειται να γίνουν. Σκέψου κάποιον, χωρίς να τον έχεις δει, χωρίς να τον έχεις γνωρίσει. Σκέψου το μοναδικό του στοιχείο: Φόβος. Σκέψου το φόβο, δε μπορώ να θυμηθώ μιαν άλλη λέξη με περισσότερη επιτυχία κι εντύπωση· για τα χρόνια που θα ‘ρθουν, για τα χρόνια που ‘χουν περάσει. Κάπου υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν έχουμε φανταστεί κι είναι μετουσιωμένος, όλος σε μια πρόσκληση χρόνων και χρόνων, κι όλο κάπου πάει κι όλο κάπου είναι και μας περιμένει. Χρειάζεται ωστόσο, να μας λείπει η απόφαση. Δεν είμαι κάποιος. Το λες και ξέρεις ήδη πολλά· όταν αγνοείς όσα περιττά βρίσκεις σε ένα κάδρο που έχει την ορμή γυρισμού και το δικαίωμα να ταιριάξεις· μέσα του, την εικόνα σου μπροστά στη θάλασσα, με μια ορισμένη δική σου βαθύτερη σκέψη. Εσύ, με τα μαλλιά και τα ρούχα σου έγχρωμα ή ασπρόμαυρα σαν τις ταινίες που βλέπεις κι οι φίλοι πριν φύγεις, ν’ ανοίγουν τις μεγάλες αγκαλιές· να ‘ναι η μόνη λύση; Χαμογελώντας απρόσωπα είναι τόσο απλό να ξαναγυρνούμε εκεί, να παρασυρόμαστε μια και για πάντα στον άλλον, που κανείς μας δε ξέρει, κάνοντας σαν από τεχνική και συνέχεια, μια βόλτα γύρω από έναν κύκλο ανθρώπων που αρθρώνουν προσπάθεια μόνο, όχι κατόρθωμα. Ο εχθρός ο δικός μου παριστάνει, δεν είναι· το λευκό άδειο χαρτί μα η ύβρις μιας γεμάτης σελίδας που σηκώνεται σαν ετοιμοθάνατος και απειλεί να γίνει ο πρόλογος στο άγραφο της τελευταίας εικόνας. Εκείνες οι εικόνες μέσα μου των λέξεων είναι που καταρρέουν χωρίς να τις πω, χωρίς να καταρρέουν. Μια μουσική χωρίς να κινούμαι, ένας σιωπηλός πόλεμος χωρίς καν να σηκωθώ από την ίδια συζήτηση. Κι όλο αυτό διαρκεί και λίγο ενδιαφέρει και ξεχνιέται και δε χρειάζεται να ζωγραφιστεί και δεν ωφελεί να ξέρω· πως φέρομαι σαν να μην έχω καταλάβει ότι όλος ο θάνατος, όλη η ζωή που μιλάω είμαι εγώ, «ο ένας του άλλου» που βρίσκομαι καθαρά τόσο, και τόσο συγκεκριμένα στο αόριστο κάλεσμα του ενός και μόνο ανθρώπου, του τόσο δικού μου, και ταυτόχρονα ξένου.
*
©Λουκάς Λιάκος στις Στάχτες 30.06.2015









