«Μυρίζει καμφορά και γιασεμί»
22/04/2015 § Σχολιάστε
Χιόνι
Πλησιάζω στο σπίτι. Δύο ίδιες γυναίκες με κοιτούν από το μοναδικό παράθυρο. Ανεβαίνω τις σκάλες της αυλής. Τα πόδια μου χώνονται στο χιόνι μέχρι το γόνατο. Το σπίτι δεν έχει πόρτα αλλά ένα μουσαμά που κρέμεται. Μυρίζει καμφορά και γιασεμί. Οι δύο γυναίκες είναι όμορφες και φοράνε μακριά γαλάζια πουλόβερ. Η μία κρατάει ένα ανθοδοχείο. Η άλλη φοράει περούκα με χρυσόσκονη. «Έχουμε ένα δωμάτιο για σας. Στο βάθος του κήπου». Με οδηγούν στο πορτοκαλί χολ, πρώτα αυτή με την περούκα και μετά αυτή με το ανθοδοχείο που τώρα είναι πολύ κοντή, σχεδόν νάνος. «Εδώ ο κήπος. Νά η λίμνη. Νά και το σωσίβιο». Μου φορούν το σωσίβιο και με βάζουν στην ξύλινη σχεδία. «Το δωμάτιο είναι στην άκρη της λίμνης. Σε τρία λεπτά θα έχετε φτάσει».
***
[Από το υπέροχη μικρή συλλογή της ©Εύας Στεφανή, «Τα μαλλιά του Φιν» -εκδόσεις Πόλις]
εαρινά θέλγητρα
16/04/2015 § Σχολιάστε
Ετυμολογικά η λέξη ‘έαρ’ σχετίζεται απ’ ευθείας με τη λέξη ‘αήρ’ (βλ. Σκαρλάτος Βυζάντιος «Λεξ. Ελλ. Γλώσσης», έκδ. 1884, σελ. 7) σημαίνουσα μεταξύ άλλων, επίσης καιρό, δηλαδή «ατμοσφαιρικήν κατάστασιν εν ώρα αυγής ή πρωΐας» (Άνθιμος Γαζής εν Κ. Γκαρμπολά του Ολυμπίου και Χ. Ματακίδου, εκδ. 1835), η δε άνοιξις σημαίνει την εποχήν του έτους κατά την οποίαν ανοίγει ο καιρός’, οπότε εμφανίζεται η αιθρία και ευωδιάζει η ατμόσφαιρα, κατ’ επέκτασιν δε, ανοίγουν τα δένδρα, δηλαδή αναδίδουν τους πρώτους βλαστούς. Π.χ.: ‘…του καιρού ανοιγομένου ηνίκα λυθή ο πάγος’ κτλ. –παρά Πορφυρογέννητου».
Άνοιξη. Μία πανήγυρις της Φύσεως κατά τον Γκαίτε. Αρωματώδεις ασπασμοί της Φύσεως προς τα ζωντανά πλάσματα της Δημιουργίας κατά τον Frédéric Soulié…
«Η Άνοιξη είναι μια φυσική κατάσταση, είναι η υλοποιημένη ιδέα της αθανασίας» μας υπογραμμίζει ο Τορώ, ενώ ο Τέννυσον την χαρακτηρίζει ως «την παιδική ηλικία του έτους». Ο Όμηρος υμνεί την άνοιξη προσωποποιώντας την ως μία των θεοτήτων Ωρών, οι οποίες σε μεταγενέστερους χρόνους λατρεύτηκαν σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο. Στα νεώτερα νεοελληνικά άσματα η άνοιξη θεωρείται η εποχή της απολύτρωσης, όχι μόνο των δεινών του χειμώνα αλλά και των δεινών της δουλείας. Την άνοιξη περιμένουν επι τουρκοκρατίας οι κλέφτες για να φύγουν στα βουνά, να ζήσουν ελεύθεροι.
Στην έντονα αστικοποίηση των κοινωνιών, όπου η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού ζει σε μεγάλα έως και θηριωδώς μεγάλα αστικά κέντρα πολλών εκατομμυρίων ψυχών, λίγοι πλέον μπορούν να νιώσουν την ορμή της πανήγυρις ή και τα περί ασπασμών της Φύσεως και ελάχιστοι από αυτούς έστω· να την φανταστούν· και όσο κι αν φαντάζει παράξενο στον σημερινό αναγνώστη, αυτό είχε επισημανθεί ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα! ο Alphonse Karr λίγο μετά το 1850 από το Παρίσι σε ένα από τα ημερολόγιά του, μας αναφέρει «Οι κάτοικοι των πόλεων υποψιάζονται μόλις την ύπαρξιν την ανοίξεως, και τούτο χάρις εις τας πληροφορίας των ημερολογίων των»
Πλην των σοφών και των ποιητών, η άνοιξη ενέπνευσε καλλιτέχνες και συγγραφείς παγκοσμίως, τονίζοντας τις απολαύσεις των εαρινών θελγήτρων.
Αυτά τα εαρινά θέλγητρα, τους εαρινούς πειρασμούς θα πρέπει να σκεφτόταν ο Μίλαν Κούντερα στο βιβλίο του «Η βραδύτητα» βάζοντας τον Βενσάν να κυνηγάει τον ανεκπλήρωτο έρωτά του, την Ζυλί, γύρω από την πισίνα με τα δυο της στήθη να ταλαντεύονται πέρα δώθε, σκεπτόμενος εμμονικά τη διείσδυση στην κωλοτρυπίδα της «Θα σου ξεσκίσω την κωλοτρυπίδα σου υπό τα όμματα της οικουμένης!» -«Μη μου την ξεσκίσεις!» του απαντά. «Ο Βενσάν την αρπάζει και πέφτουν μαζί στο δάπεδο. Εκείνη τoν κοιτάζει, με ορθάνοιχτα τα μάτια, περιμένοντας μια διείσδυση στην οποία ήταν αποφασισμένη να μην αντισταθεί».
Λίγη σημασία έχει τελικά, αν επετεύχθη ή όχι η ποθούμενη διείσδυση του Βενσάν…
.
ευχές πρωτό-κωλου
13/04/2015 § Σχολιάστε
Κυρίως. Πάνω απ’ όλα!
Στο μητροπολιτικό ναό της Υπαπαντής του Κυρίου στην Καλαμάτα, έκανε ανάσταση ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος με την οικογένειά του, και σε δήλωσή του αμέσως μετά την αναχώρησή του με το ‘Αγιο Φώς (always) από το ναό σημείωσε, «Χριστός Ανέστη. Το άφατο θαύμα της ανάστασης του Κυρίου σημαίνει διαχρονικά το πέρασμα από το θάνατο στη ζωή. Εύχομαι το φετινό Πάσχα να σημάνει για όλους τους λαούς του κόσμου, για όλους τους λαούς της Ευρώπης και κυρίως για το λαό μας…» (σώωωπα) O πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας : «Η φετινή Ανάσταση είναι ξεχωριστή. Φέρνει μαζί της την αναγέννηση της ελπίδας του λαού μας για ένα καλύτερο αύριο. Ένα αύριο που ήδη έχει κάνει τα πρώτα του βήματα. Αυτή είναι η δική μας Ανάσταση. Είναι η Ανάσταση όλων μας, που έχουμε πάρει την απόφαση να σταθούμε όρθιοι, να κοιτάξουμε ψηλά και… (χαμηλώστε τα φώτα, τώρα ξεκινά η ποίηση)…η άνοιξη της δημιουργίας πρέπει να δώσει τέλος στον χειμώνα της παραίτησης» (μεγάλε!). Ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς συνεπής με τη συνεχή χιλιομασημένη πρωτοτυπία του: «Χριστός Ανέστη. Αγάπη σε κάθε οικογένεια», δήλωσε ο πρόεδρος της ΝΔ και ευχήθηκε σε κάθε Ελληνίδα και σε κάθε Ελληνα προκοπή και υγεία. «Και στην Πατρίδα μας να βγει γρήγορα από τα δύσκολα και να δικαιωθούν, να πιάσουν τόπο, επιτέλους, οι θυσίες του ελληνικού λαού. Χριστός Ανέστη» (μπα σε καλό σου!). Ο γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας πρόσθεσε στο CD τη λέξη «Ανάσταση» αφήνοντας τα υπόλοιπα ως έχουν, αφού αντέχουν, εδώ και μισό αιώνα: «Ανάσταση λαών μπορεί να έρθει μόνο σε ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους, με ένα ισχυρό εργατικό λαϊκό κίνημα που θα βγει στο προσκήνιο, με λαϊκή συμμαχία» (η λέξη «ιμπεριαλισμός» λόγω των ημερών πήγε για πρέφα), και τέλος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, αναπολώντας τα μεγάλα φαγοπότια της παράταξης του που επί 30 χρόνια ευχόταν να συνεχίσει άλλα 30 : «Το Πάσχα ενώνει τους Έλληνες γύρω από το μήνυμα της Ανάστασης. Αυτή η λαμπρή και αισιόδοξη ημέρα είναι ίσως μια ευκαιρία να σκεφτούμε πού βρισκόμαστε και πού πηγαίνουμε ως Έθνος και ως κοινωνία» (χάλασε ο κόσμος, που πάμε χωρίς άκηδες, τσουκάτους και λοιπές μίζες;)
O tempora, O mores – έφτυσα τα κουκούτσια μετά την απόλαυση δροσερού καρπουζιού.
Μεγάλη η Χάρη Του.
(Για το καρπούζι μιλώ)
.
.
ο πρωταγωνιστής της ημέρας
12/04/2015 § Σχολιάστε
Οβελιας:
Ο επί οβελού ψηνόμενος αμνός. Το κατ’ αυτόν τον τρόπον ψήσιμον του αμνού απαιτεί ιδιαιτέραν πείραν, την οποίαν κατέχουν κυρίως οι Ρουμελιώται. Αυτή συνίσταται εις το ανάλογον αλατοπίπερον, το οποίον απαιτείται, την προπαρασκευήν της πυράς ως και την ρύθμισιν αυτής κατά τον χρόνον του ψησίματος, όστις κυμαίνεται μεταξύ 3 και 4 ωρών.
[Νεότερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν «Ηλιου», 1950]
.
