αγριμολογος

Αυτές τις ρωγμές που ψηλαφείς στις λέξεις μου τις έκανε ο φόβος. Ακόμα και τότε που περνούσα στην πιο βαθιά παρανομία, κάποιος έξυπνος θα βρισκόταν να παρερμηνεύσει τις αλληγορίες μου. Μερικοί μάλιστα έφτασαν στο σημείο να ακτινογραφούν τα οράματά μου. Γι’ αυτό συνήθισα να ονειρεύομαι κατ’ αραιά διαστήματα και να κυκλοφορώ μόνο τη νύχτα. Συμβαίνει κιόλας, αν υποψιαστώ κάτι, να αναβάλω ένα όνειρο επ’ αόριστον. «Δώσε τόπο στην οργή» λέω μέσα μου, «Δε βρίσκεις άκρη με δαύτους». Έτσι λοιπόν γλίστραγα πάντα. Παρ’ όλα αυτά ο φόβος επιμένει.

[Σπύρος Τσακνιάς, Προφυλάξεις]

.

photo©agrimologos, Bruxelles 2009

.

Lewis Allan «Lou» Reed (March 2, 1942 – October 27, 2013)

η πόρτα ανοίγει, πίσω της κρεμασμένο παντελόνι χωρίς πτυχές· τιράντες απροσδιορίστου χρώματος· φθαρμένες · δύο στριμμένες γραβάτες· καπέλο στο κρεβάτι· πρόσωπο κουρασμένο μάτια θλιμμένα.

«τι περίεργα πράματα»
μου λέτε.

«συμφωνώ μαζί σας».

[τα φύλλα]

Κανείς δεν θα μας ξαναπλάσει με χώμα και πηλό,
κανείς δεν θα ευλογήσει τη σκόνη μας.
Κανείς

Δοξασθήτω το όνομά σου, ώ Κανένα.
Για χάρη σου θέλουμε
ν’ ανθίσουμε.
Ενάντια
σε σένα.

Ένα τίποτα
ήμασταν, είμαστε, θα
παραμείνουμε, θαλεροί:
το ρόδο του Τίποτα,
το ρόδο του Κανένα.

Με
το στυλό ολοφώτεινο,
το στημόνα παντέρημο,
τη στεφάνη κόκκινη
της πορφυρής λέξης που τραγουδούσαμε
πάνω, ώ πάνω
απ’ το αγκάθι.

*
Από: Πάουλ Τσέλαν, «Αυτός ο κόσμος ο δυσανάγνωστος…» -Μετάφραση της φίλης Ιωάννας Αβραμίδου.

.