αγριμολογος

(16) Ώσπου ν’ ανάψει η φωτιά
παίξε με τα λόγια
και το λάδι τοίμαζε
για να φουντώσουν τα κάρβουνα.
Ακούς πως σκάνε οι σπίθες στον προθάλαμο;
Σε λίγο όλα θε να τελειώσουν

(17) Τέλειωσαν ότι θέριεψε
και δεν αφρίζει ο Ρήγας τους.
Τώρα που να ζητάς ποιος απ’ αυτούς
έβαλε τότε την παλιά φωτιά
και ποιος ακόμα έρχεται με μένος.

(19) Επίγραμμα είχε γραφτεί
σε κάποια γλώσσα άγνωστη
κι έγραφε νομίζω –
το γέρικο όνομά σου.
Τι άλλο νάγραψαν;

(20) Θάγραφα για λουλούδια –
αλλά μισώ τα γλυκερά
και τα κοφτά
που Σμύρνα μυρίζουν όταν καίγονται.
Θάγραφα για πουργγάλ
ή Βάλτιμορ –
Τι τα’ όφελος αφού υπάρχουν νέα.

(23) περπάταγες θαρρώ.
Κι ούρλιαζε η μεγάλη πόλις πάνω απ’ το σφεντάμι
με ξύλινο φακό ειδομένη.
και δεν κατάλαβες ποιος εθυμήθη.

.

Μιχάλης Κατσαρός, από το «Σύγγραμμα», εκδ. Κέδρος 1975

photo, Agrimologos

Charles Bukowski, Οι δεινόσαυροι, εμείς

γεννημένοι έτσι
να είμαστε έτσι
καθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούν

καθώς ο κ.Θάνατος γελά
καθώς οι ανελκυστήρες κόβονται
καθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονται
καθώς το αγόρι στο σουπερμάρκετ έχει πτυχίο πανεπιστημίου
καθώς τα μολυσμένα ψάρια ξεστομίζουν τις μολυσμένες προσευχές τους
καθώς ο ήλιος κρύβεται

είμαστε
γεννημένοι έτσι
να είμαστε έτσι
με αυτούς τους προσεκτικά τρελούς πολέμους
με την όψη σπασμένων παραθύρων σε εργοστάσια να ατενίζουν το κενό
με μπαρ όπου οι θαμμόνες δεν μιλούν πλέον μεταξύ τους
με τσακωμούς που καταλήγουν σε πυροβολισμούς και μαχαιρώματα

γεννημένοι έτσι
με νοσοκομεία που είναι τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να πεθάνεις
με δικηγόρους που χρεώνουν τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να δηλώσεις ένοχος
σε μια χώρα όπου οι φυλακές είναι γεμάτες και τα τρελοκομεία κλειστά
σε έναν τόπο όπου οι μάζες ανυψώνουν ηλίθιους σε πλούσιους ήρωες

γεννημένοι μέσα σ’αυτό
περπατώντας και ζώντας μέσα σ’ αυτό
πεθαίνοντας λόγω αυτού
μένοντας άφωνοι λόγω αυτού
ευνουχισμένοι
έκλυτοι
αποκληρωμένοι
λόγω αυτού
εξαπατημένοι από αυτό
χρησιμοποιημένοι από αυτό
εξευτελισμένοι από αυτό
εξοργισμένοι και απηυδησμένοι από αυτό
βίαοι
απάνθρωποι
λόγω αυτού
η καρδιά έχει μελανιάσει
τα δάχτυλα πλησιάζουν το λαιμό
το όπλο
το μαχαίρι
τη βόμβα
τα δάχτυλα τείνουν προς έναν μη αποκρυνόμενο θεό

τα δάχτυλα πλησιάζουν το μπουκάλι
το χάπι
τη σκόνη

γεννημένοι σ’ αυτό το θλιβερό θανατικό
γεννημένοι με μια κυβέρνηση με 60 χρονών χρέος
που σύντομα δε θα είναι ικανή να αποπληρώσει τους τόκους αυτού του χρέους
και οι τράπεζες θα καούν
το χρήμα θα καταστεί άχρηστο
θα υπάρξουν φανερές και ατιμώρητες δολοφονίες στους δρόμους
θα υπάρξουν όπλα και περιπλανώμενοι όχλοι
η γη θα είναι άχρηστη
η τροφή θα γίνει μια φθίνουσα απόδοση
η πυρηνική ενέργεια θα έρθει στην κατοχή των πολλών
εκρήξεις θα σείουν ακατάπαυστα τη γη

ραδιενεργά ρομπότ θα κυνηγούν το ένα το άλλο
οι πλούσιοι και οι επίλεκτοι θα παρακολουθούν από τους διαστημικούς σταθμούς
η Κόλαση του Δάντη θα μοιάζει με παιδική χαρά

ο ήλιος θα κρυφτεί και θα είναι νύχτα παντού
τα δέντρα θα πεθάνουν
η βλάστηση όλη θα πεθάνει
ραδιενεργοί άνθρωποι θα τρώνε τη σάρκα ραδιενεργών ανθρώπων
η θάλασσα θα μολυνθεί
οι λίμνες και τα ποτάμια θα εξαφανιστούν
η βροχή θα είναι ο επόμενος χρυσός

σαπισμένα πτώματα ανθρώπων και ζώων θα ζέχνουν στο σκοτεινό άνεμο

οι λίγοι τελευταίοι επιζήσαντες θα μολυνθούν από νέες και φρικιαστικές ασθένειες
και οι διαστημικοί σταθμοί θα καταστραφούν από δολιοφθορές
την έλλειψη προμηθειών
το φυσικό φαινόμενο της φθοράς

και θα υπάρξει η πιο όμορφη σιγή από ποτέ

γεννημένη από αυτό

ο ήλιος ακόμα εκεί κρυμμένος

να περιμένει το επόμενο κεφάλαιο.

(μτφρ. Νίκος Αδαμόπουλος, πηγή: poiein.gr)

[εικόνα: φωτογραφία από την σελίδα ARTtodaslasartes – Βιβλιοπωλείο Πολιτεία στο facebook]

Η ΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ

Κύριοι, μην αφήνετε να σας ξεγελά
τίποτα και κανένας,
δεν χρεοκοπήσαμε σήμερα

έχουμε ήδη χρεοκοπήσει
εδώ και πολλά χρόνια
Σήμερα ο καθένας μπορεί πια εύκολα
να περπατά επί των κυμάτων
άδεια πετάγονται τα μπουκάλια στο νερό
χωρίς να μεταφέρουν κρυμμένα μηνύματα
οι σειρήνες ούτε τραγουδούν ούτε σιωπούν
μένουν απλώς ακίνητες
σαστισμένες από την ιδιωτικοποίηση
των υδάτων και όχι
η ποίηση δεν αρκεί αφού η θάλασσα γέμισε
σκουπίδια και καπότες
κι ας γράφει όσα σονέτα θέλει για το Φάληρο
ο Λορέντζος Μαβίλης.

[Σταμάτης Πολενάκης, από το βιβλίο «Τα σκαλοπάτια της Οδησσού», εκδ. Μικρή Άρκτος –Eικόνα: παραλία Φαλήρου. Φωτογραφία του Σπύρου Τσακίρη. Ρεπορτάζ Ελευθεροτυπίας, 5/6/2010]

πηγή Βιβλιοπωλείο Πολιτεία στο facebook

Σου δίνω τα τραγούδια αυτά…

Σου δίνω τα τραγούδια αυτά, αν τ’ όνομά μου μιαν ημέρα
Στους μακρινούς μελλούμενους καιρούς αίσι’ αρμενίσει,
Και τους ανθρώπους μια βραδιά σε ρεμβασμούς βυθίσει,
Πλοίο από πρύμο ο δρόμος του που ετάχυνεν αέρα,

Η ανάμνησή σου όμοια μ’ αβέβαιο μύθο παλαιικό,
Σαν τουμπελέκι επίμονα στο νου τους να σημαίνει,
Και μ’ ένα, στις περήφανες, κρυφό κι αδελφικό,
Σαν κρεμαστεί, τις ρίμες μου, κρικέλι, ν’ απομένει.

Καταραμένη, έξω από με, που τίποτε απ’ τον Άδη,
Ως με τον πιο ψηλό ουρανό, δε σου αντικρένει! –Ω εσύ,
Σαν ίσκιος που παροδικό αφήνοντας σημάδι,

Πατάς με πόδι ανάλαφρο και με γαλήνιο μάτι,
Τα ηλίθια των θνητών, που σ’ είπανε πικρή,
Χάλκινε αρχάγγελε, άγαλμα με μάτια από αχάτη!

***

[Charles Baudelaire, Εικοσιοχτώ ποιήματα, μτρφ Κλέων Παράσχος, εκδ. Πλέθρον]