αγριμολογος

T.S. Eliot: Υστερία – μτφρ.: Αριστοτέλης Νικολαΐδης

Καθώς αυτή γελούσε ήξερα πως στροβιλιζόμουν μές στο γέλιο της κι ότι γινόμουν μέρος του, ώσπου τα δόντια της ήταν τυχαία μόνον άστρα μ’ ένα ταλέντο ασκήσεων αποσπάσματος. Ήμουν εξαντλημένος με άναρθρες μικρές κραυγές, εισπνεόμουν σε κάθε στιγμιαία διάσωση, χαμένος τέλος μες στις σκοτεινές σπηλιές του λάρυγγά της, απ΄τον κυματισμό μυώνων αοράτων. Το γηραλέο γκαρσόνι με τα χέρια που έτρεμαν άπλωνε βιαστικά ένα τετραγωνισμένο ροζ και άσπρο ύφασμα πάνω στο σκουριασμένο πράσινο του σιδερένιου τραπεζιού, μιλώντας: «Αν η κυρία κι ο κύριος επιθυμούν να λάβουν το τσάι τους στον κήπο…» Αποφάνθηκα πως ο τρόμος των βυζιών της σταματούσε, θα μαζεύονταν κάποια υπολείμματα του απογεύματος και μ’ άκρα ευλυγισία έστρεψα την προσοχή μου προς αυτό το τέλος.

*

[από το βιβλίο Τ.Σ.Έλιοτ, Άπαντα τα ποιήματα. Μεταγλώττιση -εισαγωγή Αριστοτέλης Νικολαΐδης, εκδόσεις Κέδρος, 1983

…[1685 – 1750]

Ακούστε »»»‘Gloria in excelsis Deo‘, performed by the Netherlands Bach Society for All of Bach, was actually part of a short mass that Bach presented as a gift to the Elector of Dresden. So the music was not intended for Leipzig and was not supposed to be performed there. A pity, and maybe Bach thought so too. We do not know precisely why and when he rewrote the gloria from the mass as a cantata. It is remarkable that Bach chose to use a Latin text for his Leipzig arrangement as well, as Latin church music was not common in Leipzig. But evidently an occasion presented itself, and Leipzig could thus enjoy Christmas music in regal style. Recorded for the project All of Bach on December 17th 2015 at the Grote Kerk, Naarden. If you want to help us complete All of Bach, please subscribe to our channel http://bit.ly/2vhCeFB and consider donating http://bit.ly/2uZuMj5. For the interview with conductor Jos van Veldhoven on ‘Gloria in excelsis Deo’ go to https://www.youtube.com/watch?v=teIxE… For more information on BWV 191 and this production go to http://allofbach.com/en/bwv/bwv-191/

Αργύρης Χιόνης (1943-2011)

«Αφού ποτέ δεν υπήρξε κι ούτε θα υπάρξει ποίημα ωραίο ως δέντρο, γιατί αιώνες τώρα, γράφουμε ποιήματα, κήπους φανταστικούς δημιουργούμε, δίχως καρπούς και δίχως κελαηδίσματα, και δεν φυτεύουμε ένα δέντρο ο καθένας, να μεγαλώσει, να φουντώσει, να καθόμαστε τα καλοκαίρια κάτω από τον ίσκιο του, γλυκό κρασί να πίνουμε με φίλους και γειτόνους;».
Σκέψεις που κάνει κανείς ενώ εκπονεί το τελευταίο ποίημά του, ποίημα τόσο αδύναμο κι αναιμικό που δεν μπορεί ούτ’ ένα σπίνο να σηκώσει στα κλαδιά του, ούτ’ ένα μυρμηγκάκι να φιλοξενήσει στη σκιά του.

***

Παλιά, όταν ακόμα πίστευε πως είν’ αιώνιος, μισούσε τα φυτά μιας εποχής· πρόσκαιρη ζωή τους τον αποσπούσε απ’ την προσήλωσή του στην αθανασία· το άρωμα της βιολέτας, για μια μονάχα άνοιξη, έφτανε στα ρουθούνια του σα δηλητήριο.
Τώρα, που έχει, πλέον, αμετάκλητα πεισθεί για τη θνητότητά του, φυτεύει μόνο τέτοια εφήμερα φυτά και είναι ευτυχής όταν πεθαίνουν, είν’ ευτυχής που επιζεί του κατιφέ και του πανσέ και της βιολέτας.

*

[Από τη συλλογή «Ο ακίνητος δρομέας» ©εκδόσεις Νεφέλη, 1996]
φωτο©Στράτος Φουντούλης -agrimologos.com -”Πάρος 2008″

staxtes2003.com >31.05.2015

William Shakespeare (1564-1616)

Sonnet I

FROM fairest creatures we desire increase,
That thereby beauty’s rose might never die,
But as the riper should by time decease,
His tender heir might bear his memory:
But thou, contracted to thine own bright eyes,
Feed’st thy light’st flame with self-substantial fuel,
Making a famine where abundance lies,

Thou that art now the world’s fresh ornament
And only herald to the gaudy spring,
Within thine own bud buriest thy content
And, tender churl, makest waste in niggarding.
Pity the world, or else this glutton be,
To eat the world’s due, by the grave and thee.

______
Το 1ο Σονέτο από τα 154 σονέτα του William Shakespeare, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1609. Τα πρώτα δεκαεπτά είναι γνωστά ως Σονέτα για την τεκνοποίηση… προτρέποντας τους νέους να παντρευτούν και να κάνουν απογόνους πριν είναι αργά.