αγριμολογος

©Faryda Moumouh, Photography, Landscape / 70 x 100 cm

άσκηση [8]

Ξαφνιάσματα της καθημερινότητας όπως η λάμψη της μέρας, αδιευκρίνιστα όπως οι αναγκαίες διαφυγές της επιβίωσης, εκκεντρικότητες πανίσχυρες στη συνύφανση πολλαπλών αφηγήσεων, το πανόραμα των προσώπων η κρυφή γοητεία, αρέσκεται να κυριολεκτεί σε κάθε ουτοπία.

✳︎

✳︎[ασκήσεις]

◉

[7]

Και ορίζεις χώρο ενιαίο, αποκλεισμένο από συστολές και διαστολές που διαταράσσουν την αταραξία· αφαιρείς κάθε προηγούμενο υπόβαθρο και την όποια σκόνη δραματουργίας, αφήνεις ανεμπόδιστα την ενιαία πνοή στη περιήγηση κι αφαίρεσε, αφαίρεσε-αφαίρεσε. Πάμε στα ενδότερα. Τώρα.

.

.

[ασκήσεις]

[3]

Ποιος ορίζοντας ν’ αλλάξει, με ποια πνοή κι αγέρα• έπιασε υγρός πουνέντες• κόλλησαν σκέψεις και φανέλα μαζί στο δέρμα • υπάρχουν κι οι δυσμενέστερες συνέπειες πολύ πέρα από επίπεδα ανάγνωσης σε άλλα οντολογικά ή και υπαρξιακά προβλήματα• ορίζοντες υπάρχουν παντού αν και• δεν μπορώ να φανταστώ ένα Αιγαίο να κοιτά προς τα μέσα• μα τι λέω• έσω έτοιμος αγαπητέ• σε κάθε ελπίδα αφήγησης• ιδιαιτέρως δε εκείνης με τυφλή την έκβασή της. Προειδοποίησα.

.

.

photo©William Klein, 1954
[ασκήσεις]

[2]

Γραμμένη με τεράστια γράμματα κραύγαζε η λέξη «ησυχία», γύρω της σύννεφο μικροσκοπικά μυγάκια-αιωρούμενες απορίες όπως αυτή είναι η ζωή της ζωής και· η ζωή έχει τη δική της ζωή μακριά από κουφάρια του μέλλοντος, των θορύβων του δρόμου των κλειδιών των βημάτων των σεντονιών το σβήσιμο του κεριού, γιατί οι άνθρωποι δεν επιπλέουν, πάραυτα άνθρωποι επιπλέουν, τέρατα παραμένουν μοναχικά, αφήνονται στη διαχείριση των πραγμάτων πίσω από πυκνά σύννεφα αιωρουμένων αποριών κι απελπισμένων βλεμμάτων. Κατά την επιστροφή, την ώρα που καθορίζουμε τα μακρόπνοα, ρώτα με αγάπη μου, ρώτα με· πριν ακουστεί, σειρήνα ασθενοφόρου.