αγριμολογος

Ζητήματα ακαδημαϊκής ελευθερίας

✿

Γράφει ο ©Δημήτρης Δημηρούλης* ―fck >>>

Διαβάστε το 1ο μέρος >>

Διευκρινίσεις – Επεξηγήσεις
για λογικούς συσχετισμούς

1. Απαραίτητη προϋπόθεση η αποδοχή: υπάρχει σοβαρό και χρόνιο πρόβλημα με τη λειτουργία των ελληνικών πανεπιστημίων.
2. Το πρόβλημα έχει να κάνει κυρίως με την ελευθερία του λόγου, με την ασφάλεια διδασκόντων και διδασκομένων, τον συστηματικό βανδαλισμό και την κατάληψη χώρων από ομάδες που θεωρούν ότι το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι ιδιωτικός τους χώρος.
3. Το κόστος (οικονομικό, ακαδημαϊκό, πολιτισμικό, κοινωνικό) είναι τεράστιο. Στις περιπτώσεις που ασκείται βία είναι απροκάλυπτη, θρασύτατη και κραυγαλέα. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο εκφοβισμός είναι προσωποιημένος.
4. Το πανεπιστήμιο απέτυχε παταγωδώς να λύσει το πρόβλημα.
5. Η πολιτεία το ίδιο.
6. Αδράνεια ή σιωπή απέναντι στο πρόβλημα, αν κανείς το αναγνωρίζει ως τέτοιο, σημαίνει ότι σκύβει το κεφάλι από φόβο ή συμφέρον, ή αδιαφορία. Στην περίπτωση πανεπιστημιακών δασκάλων κάτι τέτοιο δεν είναι μόνο θλιβερή δειλία αλλά και θλιβερή εικόνα.
7. Η διαπίστωση: το πανεπιστήμιο έχει εχθρούς (μέσα και έξω). Όποιος πιστεύει σε αυτόν τον θεσμό (χωρίς κάτι τέτοιο να αποκλείει την αυστηρή κριτική, την έντονη αντίδραση και την επιδίωξη να τον αλλάξει) έχει υποχρέωση να τον υπερασπίσει απέναντι σε αυτούς που τον θεωρούν όχημα για την ιδεολογία, την πίστη ή τον μηδενισμό τους. Το «είμαστε αντίπαλοι» δεν είναι ρητορικό σχήμα είναι κοινωνική πραγματικότητα.
8. Παίρνω θέση σημαίνει ότι ασκώ το στοιχειώδες δικαίωμα της προσωπικής γνώμης. Ως εκ τούτου: θεωρώ λάθος την κυβερνητική πρόταση. Είναι αποσπασματική και όχι συνθετική και, κατά τη γνώμη μου, δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Δεν θα πω περισσότερα τώρα.
9. Αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν αρκετοί νοήμονες που δεν μπερδεύουν τον πράκτορα με τον εισπράκτορα (την κομματική στράτευση με την κοινή λογική, τις ιδεολογικές εκτινάξεις με την ανάληψη πραγματικών ευθυνών), τι έχουν να αντιπροτείνουν στην κυβερνητική πρόταση;
10. Οι μη νοήμονες (εκ του πονηρού) απαντούν: τίποτα. Τόσο απλά και τόσο συχνά. Αρκεί να αντιδράσουμε γενικώς τώρα εναντίον του νόμου και μετά βλέπουμε. Η συνταγή για να επαναλαμβάνουμε την ίδια συζήτηση για τα επόμενα 100 χρόνια.
11. Αν συμφωνούμε, ότι διαφωνούμε με τον κυβερνητικό χειρισμό, δεχόμαστε άμεση λήψη μέτρων (με κάμερες, έλεγχο εισόδου, και security σε συνεργασία με την ελληνική αστυνομία) υπό τον έλεγχο και την εποπτεία του πανεπιστημίου;
12. Αν όχι, έχουμε κάτι άλλο να προτείνουμε;

Αντιλαμβάνομαι ότι θα υπάρξουν πολλές (και πιθανώς έντονες) διαφωνίες. Είναι σεβαστές αλλά όχι δεκτές. Μπορώ να συνομιλήσω μόνο με όσους δέχονται να ανταποκριθούν στο 11 (που υποστηρίζω και επιφυλλάσσομαι να εξειδικεύσω) και με όσους επιχειρήσουν να ανταποκριθούν στο 12. Τι να κάνουμε: Δεν συνομιλούμε με όλους για όλα.

Σημείωση: Λάθος πόρτα… βρήκαν να χτυπήσουν όσοι έχουν εκλάβει τον δικό μου χώρο εδώ ως χώρο ανακουφισμού και εκτόνωσης. Δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε. Ανήκουμε σε διαφορετική ενορία. Παρακαλώ στη χαβούζα απέναντι…

✿

Ζητήματα ακαδημαϊκής ελευθερίας

«Περίμενα να μαζευτούν αρκετά από τα κάποτε παιδιά που δίδασκα και να με προκαλέσουν με αφορμή το έρμο ελληνικό πανεπιστήμιο. Ήρθαν μηνύματα με απορίες, ερωτήματα, ειρωνείες και γενναίες αμφισβητήσεις.»

Γράφει ο ©Δημήτρης Δημηρούλης* ―fck >>>

Πράγματι στα 30 χρόνια που εργάστηκα στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπήρξα αντίθετος με το φαινόμενο που λέγεται καταχρηστικά «πολιτική» στην ανώτατη εκπαίδευση, δηλαδή με τη βία, την απειλή, την κλοπή, τον βανδαλισμό, τη νηπιώδη σκέψη, την τρομοκρατούσα άποψη και την αφιονισμένη τυφλότητα.
Το πεδίο περιλαμβάνει: διδακτικό προσωπικό, φοιτητές, διοικητικό και άλλο προσωπικό και διάφορους εξωγενείς παράγοντες με κυμαινόμενα ποσοστά ευθύνης. Πρωτίστως περιλαμβάνει πρυτανικές αρχές και συγκλήτους ως αρμόδια όργανα. Όλα καταλήγουν τελικά στην πολιτεία η οποία επιτηδείως αδρανεί ή παρεμβαίνει συνήθως περιστασιακά και σπασμωδικά.

Και φτάνουμε στο προκείμενο: αστυνομία υπό μορφή security ή… Αν απορρίψουμε το πρώτο, μας μένει το «ή» για να απαντήσουμε στο κάτωθι κουίζ:

1. Πρόβλημα δεν υπάρχει, το δημιουργούν εκ του μηδενός τα φασιστοειδή και οι ακραίοι συντηρητικοί για να καταλύσουν την αυτονομία του πανεπιστημίου και να καταστείλουν το ένδοξο φοιτητικό κίνημα.

2. Πρόβλημα υπάρχει αλλά δεν χρειάζονται να παρθούν ιδιαίτερα μέτρα. Το πανεπιστήμιο μπορεί να ρυθμίσει τα του οίκου του. Η παρέμβαση της πολιτείας είναι απαράδεκτη και αυταρχική.

3. Πρόβλημα υπάρχει, είναι χρόνιο, συνιστά ελληνική ιδιαιτερότητα και πρέπει η ελληνική κοινωνία, μέσω των αρμοδίων αρχών και θεσμικών οργάνων της, να το αντιμετωπίσει.

Αν η απάντηση είναι θετική στο (1) ή στο (2) φοβάμαι ότι η δική μου πραγματικότητα δεν περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα. Αν η απάντηση είναι θετική στο (3), όπως συμβαίνει με τους περισσότερους συνομιλητές μου, συνεχίζω:

Δεν αρκεί να διαφωνεί κανείς με την κυβερνητική άποψη, πρέπει αυτονοήτως να προτείνει με ποιον τρόπο θεωρεί ότι θα λυθεί το πρόβλημα. Έχοντας ζήσει την πραγματικότητα εντός και όχι εκτός, θεωρώ ότι, οι εκ του ασφαλούς οιμωγές περί δημοκρατίας, ελευθερίας και ασυλίας, καταλήγουν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα: να μην αλλάξει τίποτα και το αίσχος να συνεχιστεί.

Τουτέστιν: αν όχι αστυνομία, δεχόμαστε ιδιωτικό security, κάμερες, κάρτες εισόδου, έλεγχο «επισκεπτών», κάλεσμα της αστυνομίας σε επείγουσες περιπτώσεις, και άλλα μέτρα που είναι αναγκαία; Έχουμε κάτι άλλο πιο αποδοτικό να προτείνουμε;

Αν όχι, πώς περιμένουμε να αντιμετωπιστεί η ανομία και η παρανομία που δεν αντιμετωπίζονται εδώ και σαράντα χρόνια;

Αυτά για την ώρα και κρατώ πολλά για τους δύσπιστους. Την κατάλληλη στιγμή…

*

Αύριο το 2ο μέρος > > >

[*) Ο Δημήτρης Δημηρούλης γεννήθηκε το 1952 στην Αγιά Λαρίσης. Είναι καθηγητής ιστορίας και θεωρίας της λογοτεχνίας στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Παντείου Πανεπιστημίου. Έχει γράψει εκτενώς για ζητήματα της ελληνικής λογοτεχνίας και κριτικής. Ένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι το βιβλίο του «Ο φοβερός παφλασμός», κριτικό αφήγημα για τα «Τρία κρυφά ποιήματα» του Γ. Σεφέρη (εκδ. Πλέθρον). Η πολύχρονη ενασχόλησή του με τον Σολωμό κατέληξε στη δημοσίευση μιας μελέτης το 2003 («Φάκελος «Διονύσιος Σολωμός»: η ανατομία ενός εθνικού θρίλερ» και στην έκδοση το 2007 (με εκτενή εισαγωγή και αναλυτικά σχόλια), του ποιητικού και πεζού σολωμικού έργου («Διονύσιος Σολωμός: έργα: ποιήματα και πεζά»).

Τα βιβλία του στο βιβλιονετ »»»

✿