αγριμολογος

Αργύρης Χιόνης (1943-2011)

«Αφού ποτέ δεν υπήρξε κι ούτε θα υπάρξει ποίημα ωραίο ως δέντρο, γιατί αιώνες τώρα, γράφουμε ποιήματα, κήπους φανταστικούς δημιουργούμε, δίχως καρπούς και δίχως κελαηδίσματα, και δεν φυτεύουμε ένα δέντρο ο καθένας, να μεγαλώσει, να φουντώσει, να καθόμαστε τα καλοκαίρια κάτω από τον ίσκιο του, γλυκό κρασί να πίνουμε με φίλους και γειτόνους;».
Σκέψεις που κάνει κανείς ενώ εκπονεί το τελευταίο ποίημά του, ποίημα τόσο αδύναμο κι αναιμικό που δεν μπορεί ούτ’ ένα σπίνο να σηκώσει στα κλαδιά του, ούτ’ ένα μυρμηγκάκι να φιλοξενήσει στη σκιά του.

***

Παλιά, όταν ακόμα πίστευε πως είν’ αιώνιος, μισούσε τα φυτά μιας εποχής· πρόσκαιρη ζωή τους τον αποσπούσε απ’ την προσήλωσή του στην αθανασία· το άρωμα της βιολέτας, για μια μονάχα άνοιξη, έφτανε στα ρουθούνια του σα δηλητήριο.
Τώρα, που έχει, πλέον, αμετάκλητα πεισθεί για τη θνητότητά του, φυτεύει μόνο τέτοια εφήμερα φυτά και είναι ευτυχής όταν πεθαίνουν, είν’ ευτυχής που επιζεί του κατιφέ και του πανσέ και της βιολέτας.

*

[Από τη συλλογή «Ο ακίνητος δρομέας» ©εκδόσεις Νεφέλη, 1996]
φωτο©Στράτος Φουντούλης -agrimologos.com -”Πάρος 2008″

staxtes2003.com >31.05.2015

William Shakespeare (1564-1616)

Sonnet I

FROM fairest creatures we desire increase,
That thereby beauty’s rose might never die,
But as the riper should by time decease,
His tender heir might bear his memory:
But thou, contracted to thine own bright eyes,
Feed’st thy light’st flame with self-substantial fuel,
Making a famine where abundance lies,

Thou that art now the world’s fresh ornament
And only herald to the gaudy spring,
Within thine own bud buriest thy content
And, tender churl, makest waste in niggarding.
Pity the world, or else this glutton be,
To eat the world’s due, by the grave and thee.

______
Το 1ο Σονέτο από τα 154 σονέτα του William Shakespeare, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1609. Τα πρώτα δεκαεπτά είναι γνωστά ως Σονέτα για την τεκνοποίηση… προτρέποντας τους νέους να παντρευτούν και να κάνουν απογόνους πριν είναι αργά.

βούρτσα από αλογότριχα

Ώτοστοπ του Νάσου Βαγενά (1945 – )

Ξεσκονίζω το δέρμα μου με μια βούρτσα από αλογότριχα δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι αντιστέκομαι στο θάνατο. Είναι μάλλον ένα φλύαρο σχόλιο στην αρμονία του ποιήματος της φθοράς. Πατάω άσπρα τριαντάφυλλα. Ο ήλιος που μπαίνει από το παράθυρο μου πριονίζει το λαιμό. Ώ το φως, το τετράγωνο φως. Η κάθε μέρα είναι μια άβαφη αίθουσα αναμονής σ’ ένα τοίχο της οποίας κρέμεται ένα ασπρόμαυρο αντίγραφο των «Δεσποινίδων της Αβινιόν».
Πίνω πορτοκαλάδες. Αγγίζω την οροφή (είναι φτιαγμένη από κασσίτερο). Ο αέρας μυρίζει γλυκάνισο κι από την καυτή μπουκαπόρτα του έρωτα έρχονται με απίστευτη καθαρότητα οι δύο πρώτοι στίχοι του επιγράμματος των Ψαρρών.

*
Περισσότερα για τον ποιητή και δοκιμιογράφο Ε Δ Ω >

Γ. Ξ. Στογιαννίδης (912-1994)

Πιθανότητες

Έβγαλε τα παπούτσια του.
Με τις λέξεις δε γίνεται τίποτα, σκέφτηκε.
Άρχισε να ψυχραίνει
Ίσως να ‘ναι Δεκέμβρης
που ξεχάσαμε στον παλιό ημεροδείκτη,
μπορεί απ’ το λειψό σκαλί του υπογείου
———————της πολυκατοικίας
ακόμη απ’ το αντικρυνό παλαιοπωλείο
με το ξεσχισμένο νεκρώσιμο στην πόρτα,
μπορεί κι απ’ τους αγνοούμενους
ή εκείνους που μέλλεται να εξαφανιστούν
τούτη τη νύχτα
ακόμη απ’ το θάνατο ενός ποιητή
που άφησε φεύγοντας ατέλειωτο το τελευταίο του
ποίημα

Υπάρχουν τόσα «μπορεί…».

*

Μετά βαρβάρων

Ήδυς
——-απέφευγα ωστόσο τα μέλη
——-μετά βαρβάρων ορχούμενος
——-τους εδέχτηκα
————- — ο λόγος για τους βαρβάρους
Εμάλλιασε η γλώσσα μου
να λέω και να λέω
————— Περί το εσπέρας
ελάλησε ο αλέκτωρ
κι ο Πέτρος έκανε τον κουφό.
Ήσυχα, ήσυχα πήγε και ξάπλωσε ο άθλιος.

θάταν περίπου μεσάνυχτα.

_____

περισσότερα για τον ποιητή ΕΔΩ και ΕΔΩ >

***