αγριμολογος

❀

τα προηγούμενα [i] – [ii] – [iii] – [iv] – [v] – [vi] – [vii] – [viii] – [ix] – [x] – [xi] – [x] – [xi]

 Επισκέψεις_2

― Όπου υποτίθεται η είσοδος ελευθέρα, καθώς εις τα δημόσια καταστήματα και εις τα τραπεζικά και εμπορικά γραφεία, δυνάμεθα να εισέλθωμεν χωρίς να κρούσωμεν, αλλά πάντοτε αθορύβως.
― Όταν διά πρώτην φοράν επισκεπτώμεθα τινα, δίδομεν το επισκεπτήριόν μας ή λέγομεν το όνομά μας εις τον υπηρέτην, ερωτώντες αν ημπορούμεν να ίδωμεν την κυρίαν ή τον κύριον.
― Εάν υποχρεωθώμεν ν’ αναμείνωμεν την απάντησιν, πρέπει να μείνωμεν εκεί όπου θα μας υποδείξουν.
― Συνήθως ο αναμένων εισάγεται εις την αίθουσαν ή εις την τραπεζαρίαν.
― Η οικοδέσποινα πρέπει να δίδη ρητάς οδηγίας εις τον υπηρέτην ή την υπηρέτριαν, κατά ποίας ημέρας και ώρας δέχεται, διότι είνε πολύ άτοπον να προσμένουν οι επισκέπται έως ότου αγγελθή το όνομά των, και κατόπιν να μη γίνωνται δεκτοί.
― Όταν μας επισκεφθή τις, έστω και δ’ ολίγας στιγμάς, πρέπει πάντοτε να τον παρακαλέσωμεν να εισέλθη, διότι είνε απρεπές να συνδιαλεγώμεθα μετ’ αυτού εις την είσοδον.
― Δεχόμενοι επισκέπτην πρέπει πάντοτε να τον αφίνωμεν να προηγήται.

*

Συνεχίζεται 

[Οδηγός της Οικοδεσποίνης, ετυπώθη τω 1930, Κεντρικήν πώλησις: Βιβλιοπωλείον Ιωάννου Σιδέρη ―Εν Αθήναις, Οδός Σταδίου 52.

❀

José de Sousa Saramago (1922-1910)

Στις 18 Ιουνίου 2009, έναν χρόνο πριν πεθάνει, ο Ζοζέ Σαραμάγκου σημείωσε σ’ αυτό που θα ήταν το τελευταίο του τετράδιο:

«Περισσότερα από τριάντα χρόνια πριν έγραψα: το Καστέλο Νόβο είναι μια από τις συγκινητικές αναμνήσεις του ταξιδιώτη. Ίσως μια μέρα επιστρέψει, γιατί υπάρχουν εμπειρίες που δεν επαναλαμβάνονται. Ο ταξιδιώτης δεν θα μιλήσει ξανά για την ώρα, για το φως, για την υγρή ατμόσφαιρα. Το μόνο που ζητάει είναι να μην ξεχαστεί τίποτε απ’ όλα αυτά καθώς ανεβαίνει τις απότομες ανηφόρες. Μένουν λοιπόν το φως και η ώρα εκεί σταματημένα, στο χρόνο και στον ουρανό».

Και σταμάτησαν, ναι, το φως και η ώρα, ακριβώς ένα χρόνο μετά από εκείνο το ταξίδι όπου ο Ζοζέ Σαραμάγκου διάβασε αυτά τα λόγια στην παρέα των φίλων που τον συνόδευαν, και όλοι καταλάβαμε τότε, με την εμπειρία από τις δικές μας ζωές, ότι δεν θα καθόμασταν ξανά στα σκαλιά της πηγής του Καστέλο Νόβο, ότι το άκουσμα της κομμένης από τη συγκίνηση φωνής του συγγραφέα ταξιδιώτη ήταν ένα προνόμιο που δεν θα επαναλαμβανόταν ποτέ ξανά. […]

*

[Ζοζέ Σαραμάγκου, Το τελευταίο τετράδιο, εκδόσεις Καστανιώτη. Από τον πρόλογο της συντρόφου του Πιλάρ δελ Ρίο ―μτφρ. Αθηνά Ψυλλιά.

☆

[όλοι οι Χαρταετοί]